VII SA/Wa 989/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...]/ sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę UZASADNIENIE 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") postanowieniem z [...]marca 2020 r., znak: [...], po rozpoznaniu wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] lutego 2020 r., znak: [...], odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2019 r. w sprawie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej. Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W lutym 2013 r na istniejącej wieży antenowej telefonii komórkowej zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] na działce nr ewid. [...] spółka [...] Sp. z o.o. (dalej: "inwestor") dokonała montażu trzech dodatkowych anten sektorowych. Roboty te wykonano bez zgłoszenia właściwym organom i bez uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") prowadził postępowanie w sprawie niezgodnej z prawem rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...]należącej do inwestora. Postępowanie prowadzone było na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; dalej: "pr.bud."). W trakcie postępowania, PINB postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2014 r. nałożył na [...] sp. z o.o. obowiązek przedłożenia określonych dokumentów dotyczących przedmiotowej inwestycji. Inwestor przedłożył żądane dokumenty i po wezwaniu organu uzupełnił również wskazane nieprawidłowości. W konsekwencji PINB postanowieniem nr [...] z [...] września 2015 r., znak: [...], ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej w związku z wykonaną rozbudową ww. stacji bazowej na kwotę 375.000 zł. Inwestor wniósł zażalenie na postanowienie PINB kwestionując zasadność prowadzenia postępowania legalizacyjnego, a także wysokość ustalonej opłaty legalizacyjnej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") po rozpatrzeniu zażalenia inwestora postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. uchylił ww. postanowienie PINB w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ wojewódzki wskazał na brak podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 48 pr.bud. Po rozpoznaniu skargi organizacji społecznej będącej uczestnikiem postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 16 czerwca 2016 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 163/16, uchylił ww. postanowienie organu wojewódzkiego. Sąd nie podzielił kategorycznej oceny przeprowadzonych robót budowlanych przyjętej przez organ stopnia wojewódzkiego i uznał dopuszczalność wszczęcia postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 48 pr.bud. Następnie, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej inwestora Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 października 2018 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 2451/16, oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Gliwicach. [...] WINB, ponownie rozpatrując zażalenie inwestora, postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], uchylił w całości postanowienie PINB nr [...] z [...] września 2015 r. Jednocześnie [...] WINB ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej nałożonej na inwestora – [...] sp. z o.o. w związku z rozbudową ww. stacji bazowej telefonii komórkowej na kwotę 125.000 zł. 3. Skarżąca pismem z 29 sierpnia 2019 r. wniosła o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia [...] WINB z [...] sierpnia 2019 r. We wniosku skarżąca wskazała, że postępowanie było prowadzone z pominięciem [...]sp. z o.o. (skarżącej), czyli właściciela stacji bazowej oraz że skierowano postanowienie do podmiotu niebędącego stroną, czyli do [...] sp. z o.o. (inwestora), któremu w dacie orzekania nie przysługiwało prawo rzeczowe do stacji bazowej. 4. Po rozpatrzeniu ww. wniosku skarżącej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] lutego 2020 r. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia [...] WINB z [...] sierpnia 2019 r. GINB działając jako organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."). Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie ww. prawomocnymi wyrokami sądów administracyjnych przesądzona została kwestia kwalifikacji spornej inwestycji jako rozbudowy, a w konsekwencji zastosowania do niej procedury legalizacyjnej określonej w art. 48-49 pr.bud. W ocenie GINB organ wojewódzki prawidłowo podzielił ocenę PINB co do tego, że przedłożona dokumentacja spełniała wymagania przewidziane prawem. Tym samym oceny wymagała jedynie prawidłowość wyliczenia wysokości opłaty legalizacyjnej. Organ wojewódzki nie podzielił natomiast ustaleń PINB polegających na zakwalifikowaniu rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej do kategorii XXIX - wolno stojące kominy i maszty oraz elektrownie wiatrowe. [...] WINB stwierdził, że: "(...) sama konstrukcja wieży antenowej, na której wykonano roboty objęte niniejszym postępowaniem jest legalna. Nie można zatem w niniejszym postępowaniu, dla ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej przywoływać kategorii XXIX obiektu budowlanego tak, jakby owa wieża antenowa była nielegalna. (...) właściwa dla rozpatrywanej sprawy kategoria obiektu to kategoria VIII - inne budowle. W tej sytuacji wyliczenie opłaty legalizacyjnej przedstawia się następująco: s (500 x 50) x k (5,0) x w (1,0) co powoduje, że należna opłata legalizacyjna wynosi 125.000,00 zł (...)". W związku z powyższym w ocenie GINB, trudno organowi wojewódzkiemu zarzucić rażące naruszenie prawa. GINB wyjaśnił również, że bezsprzecznie [...] sp. z o.o. była inwestorem rozbudowy stacji bazowej, a zatem w świetle art. 52 pr.bud. dopuszczalne było skierowanie postanowienia do tej spółki. Organ wskazał przy tym, że co do zasady właściwszym jest kierowanie rozstrzygnięć w postępowaniu legalizacyjnym do podmiotu posiadającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednakże skierowanie rozstrzygnięcia do inwestora nieposiadającego takiego prawa nie powoduje, że takie rozstrzygnięcie obarczone jest jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto, wykładnia art. 52 pr.bud., w szczególności w zakresie omawianego zagadnienia, nie jest jednolita, a wymienienie w tym przepisie inwestora, właściciela i zarządcy obiektu budowlanego na zasadzie alternatywy wyklucza przyjęcie, że wybór któregoś z tych podmiotów może przesądzać o obarczeniu postanowienia wadą nieważności. Zarzuty pominięcia [...]sp. z o.o. (skarżącej) w badanym postępowaniu, jako zarzuty o charakterze procesowym, a nie materialnoprawnym, a ponadto odpowiadające przesłance wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności kwestionowanego postanowienia. Za naruszenie przepisów procesowych uzasadniających stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej można bowiem uznać wyłącznie takie naruszenie, które przekłada się bezpośrednio na treść decyzji, a więc powoduje dokonanie błędnej subsumcji stanu faktycznego pod normę prawną. Natomiast naruszenie przepisów postępowania uzasadniające wznowienie postępowania nie może stanowić podstawy do stwierdzenie nieważności decyzji. W rezultacie GINB stwierdził, że postanowienie organu wojewódzkiego z [...] sierpnia 2019 r. nie jest obarczone wadą rażącego naruszenia prawa, ani żadną inną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. 5. Skarżąca pismem z 14 lutego 2020 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując że podtrzymuje w całości zarzuty i argumentację przedstawione we wniosku o stwierdzenie nieważności. W szczególności, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca ponownie zarzuciła, że postępowanie przed wojewódzkim organem nadzoru budowlanego zostało przeprowadzone bez jej udziału jako nowego właściciela stacji bazowej (rażące naruszenie art. 10 § k.p.a.) oraz zakwestionowała prawidłowość skierowania postanowienia do poprzedniego właściciela obiektu, tj. [...] sp. z o.o., co w ocenie skarżącej stanowiło rażące naruszenie art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 pr.bud. oraz w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 oraz art. 40 § 2 k.p.a. 6. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] marca 2020 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] lutego 2020 r. GINB działając jako organ drugiej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256). Organ wskazał, że po ponownym przeanalizowaniu sprawy podtrzymał stanowisko zawarte w postanowieniu z [...] lutego 2020 r., że postanowienie [...] WINB z [...] sierpnia 2019 r. nie jest dotknięte żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym zarzucaną przez stronę skarżącą wadą rażącego naruszenia prawa. 7. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z 20 kwietnia 2020 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia GINB oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej czynności skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego: art. 126 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. oraz art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 52 pr.bud. i w zw. z art. 49b ust. 4 pr.bud., jak również w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 oraz art. 40 § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] WINB, pomimo że wydane ono zostało z rażącym naruszeniem prawa procesowego, powodującym skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, jako że skierowano postanowienie do podmiotu, który od 31 sierpnia 2018 r. nie jest stroną postępowania. Ponadto organ zaniechał doręczenia postanowienia byłemu oraz obecnemu właścicielowi stacji bazowej i poprzestał na jego doręczeniu byłemu pełnomocnikowi [...] sp. z o. o.; art. 126 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. w zw. z art. 8 i 9 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie nieważności postanowienia [...] WINB, pomimo że zapadło ono w wyniku przeprowadzenia przez organ wojewódzki postępowania w taki sposób, że nie budziło to zaufania jego uczestników do organów władzy publicznej – a to poprzez zaniechanie doręczenia postanowienia skarżącej, której bezsprzecznie przysługuje przymiot strony postępowania jako właścicielce od 31 sierpnia 2018 r. ww. stacji bazowej; art. 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia prawnej i faktycznej podstawy rozstrzygnięcia, w szczególności brak dostatecznego wyjaśnienia, dlaczego za dopuszczalne i nie naruszające prawo w sposób rażący uznaje się doręczenie postanowienia pełnomocnikowi, którego pełnomocnictwo wygasło, a jednocześnie zaniechano doręczenia tego postanowienia skarżącej. Naruszenie ww. przepisów w ocenie skarżącej polegało również na uznaniu za dopuszczalne skierowanie postanowienia wydanego na podstawie art. 49b ust. 4 pr.bud. do podmiotu, który nie był inwestorem, właścicielem lub zarządcą obiektu, w rozumieniu art. 52 pr.bud.; art. 52 w zw. z art. 49b ust. 4 pr.bud. poprzez nałożenie opłaty legalizacyjnej na podmiot, który w dacie orzekania nie był ani inwestorem w rozumieniu art. 52 pr.bud., ani właścicielem czy tez zarządcą przedmiotowej stacji bazowej – co jest sprzeczne z normą wyrażoną w powołanych przepisach. 8. Odpowiadając w dniu 14 maja 2020 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia zostały wskazane w jego uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. 9. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. 10. Sąd oddalił skargę spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] uznając, że zawarte w niej zarzuty nie są uzasadnione. Skarżąca zarzuca [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, że postanowienie z [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej skierował do oryginalnego inwestora, a nie do skarżącej, mimo że zmiana właściciela stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] dokonana została z dniem [...] sierpnia 2018 r. Skarżąca sugeruje też, że przed wydaniem wskazanego aktu [...] WINB powinien szczegółowo zbadać, czy dotychczasowy inwestor, tj. [...] sp. z o.o. rzeczywiście jest nadal właścicielem przedmiotowej stacji bazowej. Skarżąca zakłada więc, że organ powinien sprawdzić, czy w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, w którym zarejestrowany został oryginalny inwestor, nie jest ujawniona zmiana stanu prawnego. Z materiałów zgromadzonych w aktach, w tym z odpisu z KRS wystawionego dla oryginalnego inwestora, który to odpis został złożony do GINB w dniu [...] sierpnia 2019 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] WINB wynika, że w kwietniu 2018 r. doszło do podziału [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] przez przeniesienie części jej majątku na rzecz spółki [...] sp. z o.o., zgodnie z planem podziału ogłoszonym [...] lutego 2018 r. Informacja ta zawarta jest na stronie 22 z 25 odpisu KRS w Rubryce 4 – Informacja o połączeniu, podziale lub przekształceniu, Podrubryka 1 (czwarta kolejna podrubryka o tym oznaczeniu). W odpisie z KRS nie jest wskazana skarżąca spółka ([...] sp. z o.o.) lecz spółka [...] sp. z o.o. Sam wpis odsyła do planu podziału, który nie jest jednak dostępny w formie elektronicznej. Z treści wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym nie wynika oczywiście fakt przeniesienia przedmiotowej stacji bazowej nr [...] na nową spółkę. Można więc przypuszczać, że [...] WINB wydając kwestionowane postanowienie z [...] sierpnia 2019 r. nie sprawdził treści wpisów dotyczących inwestora i zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Można jednak przypuszczać również, że nawet gdyby takiego sprawdzenia dokonano, organ wojewódzki nie uzyskałby informacji o zmianie właściciela stacji bazowej. Jednocześnie w aktach sprawy na dzień wydania kwestionowanego postanowienia [...] WINB nie znajduje się żadne zawiadomienie skierowane przez inwestora lub przez skarżącą lub ich pełnomocników profesjonalnych do organu wojewódzkiego, bądź do organu powiatowego prowadzącego postępowanie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej. Jak wspomniano wyżej widomość o tej okoliczności została przekazana organom nadzoru budowlanego dopiero w treści wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia z [...] sierpnia 2019 r. Istotną okolicznością jest również fakt, że powoływane postanowienie zostało wydane w trakcie postępowania toczącego się od 2013 r. .. WINB wydał bowiem wskazany akt po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2018 r. utrzymującym w mocy uchylenie wcześniejszego postanowienia [...] WINB. Kwestionowane postanowienie z [...] sierpnia 2019 r. nie było więc pierwszym aktem w toczącym się postępowaniu legalizacyjnym. Organ wojewódzki mógł zatem przyjąć, choćby na podstawie domniemania faktycznego, że tożsamość inwestora i jednocześnie właściciela przedmiotowej stacji bazowej nie uległa zmianie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] WINB z [...] sierpnia 2019 r. uznał jednak, że doręczenie postanowienia oryginalnemu inwestorowi jest niezgodne z prawem. GINB stwierdził wszak, że naruszenia takiego nie sposób uznać za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko głównego organu nadzoru budowlanego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z [...] marca 2020 r. oraz poprzedzającym je postanowieniu z [...] lutego 2020 r. Uzasadniając prawną ocenę okoliczności sprawy przyjętą przez Sąd, należy mieć na uwadze niekwestionowaną praktykę sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego w zakresie interpretacji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Od kilkudziesięciu już bowiem lat sądy przyjmują, że dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa niezbędne jest łączne wykazanie, że (1) przepis prawny będący podstawą kwestionowanego aktu ma charakter bezwzględnie wiążący, że (2) znajdujący zastosowanie przepis jest jasny w sensie językowym, tzn. dostępny w tzw. bezpośrednim rozumieniu, a także (3) że skutki społeczno-gospodarcze wydanego aktu nie mogą być zaakceptowane w praworządnym państwie. W rozpatrywanej sprawie można twierdzić, że przepis nakazujący skierować postanowienie [...] WINB do strony postępowania wymagał interpretacji ze względu na szczególne okoliczności faktyczne sprawy. Nie jest bowiem między innymi niedorzeczne rozumowanie per analogiam na podstawie art. 41 § 1 k.p.a. nakazującego stronie oraz jej przedstawicielom i pełnomocnikom zawiadomienie organu administracji publicznej o zmianie adresu strony. Wskazany przepis nie odnosi się wprost do zmiany tożsamości strony postępowania w sytuacji, gdy zmiana taka następuje w wyniku podziału spółki i przeniesienia części majątku spółki na inną spółkę. W rozpatrywanej sprawie oczekiwanie skarżącej, że lakoniczny wpis pod pozycją nr 38 w odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego wystawionego dla inwestora stanowi skuteczny sposób powiadomienia organu o zmianie właściciela stacji bazowej, w związku z którą toczy się postępowanie legalizacyjne, należy uznać za co najmniej bardzo wątpliwe. W aktach sprawy nie znajduje się również żaden dokument potwierdzający wygaśnięcie przed [...] sierpnia 2019 r. pełnomocnictwa wystawionego przez inwestora profesjonalnemu pełnomocnikowi. Informacja o takim fakcie prawnym zawarta została dopiero we wniosku o stwierdzenie nieważności. Odnosząc się do zmiany właściciela przedmiotowej stacji bazowej należy podkreślić, że o takiej zmianie organ nie mógł się dowiedzieć również z innego publicznie dostępnego źródła objętego domniemaniami prawnymi odnoszącymi się do informacji ujawnionej we wpisie do rejestru. W aktach sprawy nie został bowiem zamieszczony odpis z księgi wieczystej założonej dla nieruchomości, na której zlokalizowana jest rozbudowana stacja bazowa telefonii komórkowej. Nie można było zatem ustalić w dniu [...] sierpnia 2019 r., jaki podmiot jest właścicielem zabudowanej nieruchomości obejmującej działkę nr ewid. [...] i położonej w [...] przy ul. [...]. Nie można również żądać, aby organ administracji architektoniczno-budowlanej prowadząc ponowne postępowanie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej dokonywał tak szczegółowego badania okoliczności przedmiotowych i podmiotowych sprawy. W świetle przedstawionych okoliczności nie można zatem twierdzić, że w badanej sprawie spełniona była przesłanka jasności art. 124 § 1 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a., czyli przepisów prawnych nakazujących skierowanie postanowienia z [...] sierpnia 2019 r. do prawidłowo oznaczonej strony. Nie jest bowiem oczywistym wniosek, że niewiedza o zmianie tożsamości strony lub o właścicielu przedmiotu stosunku prawnego, nie zwalnia organu administracji z odpowiedzialności za naruszenie powołanych przepisów prawa. Brak oczywistości przepisów w rozpatrywanej sprawie nie pozwala jednak na stwierdzenie nieważności postanowienia [...] WINB. Podsumowując przedstawiony wątek tożsamości strony postępowania, Sąd stwierdza, że stanowisko zajęte przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w obu wydanych postanowieniach o braku rażącego naruszenia prawa w przypadku postanowienia [...] WINB, należało uznać za prawidłowe. 11. W świetle analizy stanu prawnego w związku z okolicznościami faktycznymi sprawy można przyjąć, że [...] WINB pozostawał w usprawiedliwionym stanie niewiedzy co do zmiany właściciela przedmiotowej stacji bazowej nr [...], ale także co do zmiany inwestora. Co najmniej od 2013 r. inwestorem, który niezgodnie z prawem dokonał rozbudowy obiektu budowlanego, jakim jest wieża antenowa stacji bazowej, była spółka [...] sp. z o.o. Nie mając żadnej wiedzy o zmianach podmiotowych w tym zakresie organ wojewódzki wydając postanowienie z [...] sierpnia 2019 r. kierował ten akt do oryginalnego inwestora. Inwestor jest bowiem jednym z rodzajów podmiotów (obok właściciela i zarządcy obiektu budowlanego), na które zgodnie z art. 52 pr.bud. nałożony jest obowiązek dokonania na własny koszt czynności przewidzianych m.in. w art. 48 pr.bud. W tym sensie można więc przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do takiego naruszenia art. 52 pr.bud., które miałoby charakter rażącego naruszenia prawa. Sąd rozpatrujący niniejsza sprawę potwierdza przy tym, że z uwagi na ogromną różnorodność stanów faktycznych orzecznictwo sądów administracyjnych interpretujących powołany art. 52 pr.bud. jest również rozbieżne i w tym zatem zakresie nie można twierdzić, że przepis prawny naruszony przez organ przy wydaniu kwestionowanego aktu był jasny w takim sensie, jaki pozwala na stwierdzenie, że ziściła się przesłanka rażącego naruszenia prawa. W tym kontekście Sąd podzielił więc opinię GINB w zakresie, w jakim organ oceniał naruszenie przez [...] WINB art. 52 pr.bud. 12. Sąd podzielił również pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że naruszenie prawa polegające na niezapewnieniu stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej nie może być przyczyną stwierdzenia nieważności postanowienia z [...] sierpnia 2019 r. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jest przesłanką upoważniającą do żądania wznowienia postępowania, a nie przesłanką nieważności aktu kończącego postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie potwierdzał, że "brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy, może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a." (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 184/10, LEX nr 992502; a także np. z 25 września 2020 r., sygn. akt I OSK 1844/19; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1063/18 lub z 9 października 2019 r., sygn. akt I OSK 421/18, znajdujące się w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W przedstawionym stanie rzeczy Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę stwierdza, że nawet gdyby zaniechanie [...] WINB można byłoby uznawać za kwalifikowany błąd w prowadzonym postępowaniu, to i tak okoliczność taka nie mogłaby być podstawą do stwierdzenia nieważności postanowienia z [...] sierpnia 2019 r. 13. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.