II OZ 1276/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. M. i I. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1463/11 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. M. i I. J. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1463/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił W. M. i I. J. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2011 r. odrzucił skargę W. M. i I. J. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2011 r. Jak wskazano w uzasadnieniu tego postanowienia skarga została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 30 czerwca 2011 r., jednakże skierowana została - wbrew pouczeniu zawartym w decyzji - bezpośrednio do Sądu. W związku z tym za dzień wniesienia skargi należało uznać dzień przesłania jej przez Sąd na adres organu, tj. 6 lipca 2011 r. Przyjmując zatem, iż termin do wniesienia skargi upływał w dniu 4 lipca 2011 r., Sąd odrzucił tę skargę jako wniesioną po terminie przewidzianym w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący wskazali, że skargę skierowali prawidłowo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu. W wyniku jednak zasugerowania się pierwszą częścią pisma, jako adresata na kopercie omyłkowo wpisano Sąd. Podkreślili, że skarga została wniesiona na 4 dni przed upływem ustawowego terminu, natomiast to Sąd przekazał ją do organu dwa dni po jego upływie. Tym samym zwłoka Sądu nie powinna obciążać strony działającej bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Rozpoznając tak uzasadniony wniosek Sąd I instancji, powołując się na treść przepisu art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wskazał, iż skarżący nie uprawdopodobnili w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak ich winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W sprawie nie wystąpiły zdarzenia tego typu, których strona nie mogłaby przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności, a które miały wpływ na uchybienie przez stronę terminowi. Jak podkreślił Sąd, zaskarżona decyzja zawierała pouczenie, w którym prawidłowo wskazano, że przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiona za pośrednictwem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jednocześnie strony wyraźnie poinformowano o trzydziestodniowym terminie wynikającym z art. 53 § 1 p.p.s.a. W tych okolicznościach wysłanie skargi bezpośrednio do Sądu, nawet przez pomyłkę, nie może przesądzać o braku winy w uchybieniu terminu, bowiem po stronie skarżącej nie istniały przeszkody uniemożliwiające prawidłowe wniesienie skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucili błędną interpretację przepisów art. 86 i 87 p.p.s.a. wskazując, iż z analizy akt sprawy, zwłaszcza z zestawienia dat wpływu do Sądu i daty przekazania przez Sąd skargi do organu, jasno wynika, że strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu. W istocie bowiem niezawiniona przez stronę opieszałość Sądu spowodowała przekroczenie terminu do wniesienia skargi. Wskazując na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowienie o przywróceniu terminu sąd może wydać wtedy, gdy strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo wskazał, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Podkreślić należy, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. W niniejszej sprawie zasadnie Sąd I instancji przyjął, że okoliczności wskazane przez skarżących we wniosku o przywrócenie terminu nie stawią niezawinionych przyczyn uchybienia terminu. Nie można bowiem uznać, że błędne zaadresowanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zamiast do organu, nastąpiło bez winy skarżących, którzy zostali prawidłowo pouczeni o sposobie i terminie wniesienia skargi. Bezpodstawnie skarżący upatrują przyczynę uchybienia terminu w działaniu Sądu, który – w ich mniemaniu – mógł wcześniej wysłać skargę do organu, tak by nie doszło do uchybienia terminu. Jak bowiem wynika z akt sprawy, przesłanie skargi organowi nastąpiło niezwłocznie i nie może stanowić przyczyny usprawiedliwiającej skarżących w uchybieniu terminu do jej wniesienia. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.