II OW 178/20

SENTENCJA Dnia 26 listopada 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Marszałka Województwa [...] o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Marszałkiem Województwa [...] a Starostą [...] w przedmiocie organu właściwego do zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów postanawia: umorzyć postępowanie. UZASADNIENIE Marszałek Województwa [...] wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim, a Starostą [...] w przedmiocie organu właściwego do rozpatrzenia wniosku [...] Sp. z o.o. w P. z 17 lutego 2020 r. o zmianę decyzji Starosty [...] z [...] marca 2018 r. udzielającej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów w procesie odzysku R12, prowadzonej na terenie Centralnego Punktu Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych w P. W uzasadnieniu wniosku przedstawiono argumentację mającą świadczyć, że pomiędzy wskazanymi organami występuje spór kompetencyjny. W szczególności twierdzono, wskazując okoliczności mające to potwierdzać, że żaden z tych organów nie uważa się za właściwy do rozpoznania sprawy. Jednocześnie wyrażono stanowisko, że organem właściwym jest Starosta [...]. W odpowiedzi na wniosek Starosta [...] wniósł o umorzenie postępowania oświadczając, że po zapoznaniu się z wnioskiem oraz orzecznictwem sądowoadministracyjnym, uznaje swoją właściwość do rozpoznania przedmiotowej sprawy administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), do rozstrzygania sporów, o których mowa w art. 4, oraz do rozpoznawania innych spraw należących do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego na mocy odrębnych ustaw, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Stosownie do art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., dotyczący umorzenia postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienionych w pkt 1 i 2 tego artykułu, ma zatem odpowiednie zastosowanie do wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Ta bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego z innych przyczyn zachodzi m.in. wtedy, gdy w toku danego postępowania, a przed wydaniem orzeczenia, przestanie istnieć przedmiot sporu (zaskarżenia). Przy negatywnym sporze kompetencyjnym taka bezprzedmiotowość postępowania będzie miała miejsce w sytuacji, gdy jeden z organów pozostających w sporze uzna się za właściwy w sprawie i podejmie czynności zmierzające do jej załatwienia. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego stanie się nieaktualne. Z takim stanem rzeczy mamy do czynienia w tej sprawie. Jak wynika bowiem z odpowiedzi na wniosek, Starosta [...] uznał się organem właściwym do załatwienia sprawy. Oznacza to, że nie istnieje już negatywny spór kompetencyjny, a zatem rozpoznanie wniosku o jego rozstrzygnięcie jest bezprzedmiotowe. To mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 i art. 15 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.