II SA/Rz 799/07
Sądy administracyjne2007-11-08
Sygnatura
II SA/Rz 799/07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia
2007-11-08
Rodzaj
Postanowienie WSA w Rzeszowie
Sędziowie
Magdalena Józefczyk
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
Treść orzeczenia
SENTENCJA
Dnia 08 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: AWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 08 listopada 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. R. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] sierpnia 2007 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia uchwały w sprawie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości - postanawia - odrzucić skargę.
UZASADNIENIE
W dniu [...] sierpnia 2007r. do Urzędu Gminy wpłynął wniosek S. R. o wznowienie postępowania dotyczący uchwały Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości. We wniosku tym w/w wniósł o uchylenie powyższej uchwały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. 2001r. Nr 142 poz. 1591 z późn. zm. - powoływana dalej jako u.s.g.), bowiem powyższa uchwała narusza jego uprawnienia.
W uzasadnieniu tegoż wniosku podniósł, że Rada Gminy w toczącym się poprzednio postępowaniu dotyczącym powyższej uchwały tłumaczyła, w odpowiedzi na skargę S. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie ( pismo Wójta Gminy z [...] października 2005r. w sprawie [...]), iż zaskarżona uchwała została podjęta w związku z roszczeniami wynikającymi z art. 231 Kodeksu Cywilnego zgłoszonymi przez K. F. i J. T. Podjęcie takiej uchwały okazało się nieprawdziwe, bowiem obie te osoby nie podjęły żadnych działań dotyczących przeniesienia na ich rzecz własności części działek stanowiących dawną działkę nr ewid. 535/10.
W dniu [...] sierpnia 2007r. Rada Gminy podjęła uchwałę Nr [...] w której odmówiła uchylenia uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2005r. w sprawie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości.
Pismem z dnia [...] września 2007r. S. R., działając na podstawie art. 101 ust. 2a u.s.g. wniósł za pośrednictwem Urzędu Gminy skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie, na powołaną wyżej uchwałę Rady Gminy Nr [...] z [...] sierpnia 2007r. w sprawie odmowy uchylenia uchwały nr [...] Rady Gminy z [...] czerwca 2005r. w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie
z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z ust. 2a powołanego wyżej artykułu skargę można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym bądź reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy wyrażą na to pisemną zgodę.
Jednakże przepis art. 101 ust. 2 u.s.g. stanowi, iż ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił.
Należy zaznaczyć, iż przed tut. Sądem toczyło się już postępowanie ze skargi S. R. - sygn. akt II SA/Rz 932/05 - w toku którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 06 lipca 2006r. oddalił skargę S. R. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 07 sierpnia 2006r. Na wykazanie tej okoliczności Sąd dopuścił jako dowód akta sądowoadministracyjne wymienionej sprawy na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a.
W myśl art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy podkreślić należy, iż skarga S. R. wniesiona na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] była już przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd - dlatego też korzysta z powagi rzeczy osądzonej co wyklucza ponowne rozstrzyganie w tej sprawie. Zgodnie z przyjętym w doktrynie poglądem "naruszenie powagi rzeczy osądzonej ( res iudicata ) ma miejsce wtedy, gdy skarga zostanie wniesiona na akt lub czynność w sprawie, w której postępowanie jest w toku lub zostało zakończone prawomocnym wyrokiem (...). Ze szczególnym przypadkiem powagi rzeczy osądzonej mamy do czynienia w ustawach samorządowych. Zgodnie z art. 101 ust. 2 u.s.g. (...) nie można wnieść skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli w kwestii zgodności tej uchwały z prawem orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. A zatem skarga na tę uchwałę będzie niedopuszczalna" - ( zob.: J.P.Tarno " Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, wyd. LexisNexis, str. 176 - 177). Stanowisko to znajduje też potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (patrz: postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 09 grudnia 2002r. - sygn. III RN 127/2002r. - komputerowy system informacji prawniczej "LexPolonica nr 365209).
Mając na uwadze przytoczone okoliczności stwierdzić należy, iż skarga S. R. na uchwałę Rady Gminy jawi się jako niedopuszczalna i jako taka nie może być przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjny.
Przepis art. 58 § 1 P.p.s.a. formułuje przesłanki dopuszczalności zaskarżenia.
Jedną z nich jest stwierdzenie, iż sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami nie jest w toku lub nie została prawomocnie osądzona ( art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.).
W każdym przypadku zaistnienia powyższej okoliczności sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić.
Wobec faktu, iż niniejsza sprawa była już przedmiotem rozstrzygania przez tutejszy Sąd i została zakończona prawomocnym wyrokiem oddalającym skargę, oraz wobec stwierdzenia przesłanki warunkującej niedopuszczalność rozpoznania skargi Sąd zobligowany jest skargę odrzucić.
Z powyżej wskazanych względów Sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4 i § 3
P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.