I GZ 380/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "D. E. M. P." Spółki z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 689/10 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "D. E. M. P." Spółki z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu należności celnych postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 689/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił "D. E. M. P." Sp. z o.o. w P. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "D. E. M. P." Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zwrotu należności celnych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: "D. E. M. P." Sp. z o.o. w P. wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z 30 grudnia 2009 r. wystąpiła z wnioskiem (formularz PPPr z 19 lutego 2010 r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z 13 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I GZ 198/10, uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w W. W uzasadnieniu orzeczenia NSA wskazał, iż ocena wniosku o przyznanie prawa pomocy, jakiej dokonał WSA jest niewystarczająca. NSA zobowiązał Sąd I instancji do zbadania i ustalenia od jakiej chwili strona powinna była zaplanować wydatki związane z kosztami sądowymi koniecznymi do poniesienia, w związku z wniesioną przez nią w sprawie skargą. A także czy w chwili, ustalonej zgodnie z powyższym wskazaniem, strona posiadała stosowne środki lub uzyskała je później, aby ponieść koszty sądowe oraz do ustalenia czy strona miała faktyczną możliwość zbycia posiadanych rzeczowych składników majątku, aby dochować terminu do poniesienia opłat sądowych. Jak również do ustalenia, które ze zobowiązań strony powinny ustąpić pierwszeństwa obowiązkowi poniesienia kosztów sądowych w sprawie niniejszej. Sąd I instancji został zobowiązany ponadto do rozważenia, jak w sytuacji spółki poniesienie przez nią koniecznych wydatków np. należności ZUS wpłyną na dalsze istnienie tego podmiotu w obrocie gospodarczym. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 13 sierpnia 2010 r. pełnomocnik skarżącej spółki został wezwany do nadesłania aktualnego zestawienia środków trwałych spółki, odpisu zeznania podatkowego CIT 8 za ostatni rok obrotowy dokumentów potwierdzających stan zatrudnienia w spółce, wyciągów i wykazów z posiadanych przez spółkę rachunków bankowych, ostatniego sprawozdania finansowego spółki, a także informacji czy strona miała faktyczną możliwość zbycia posiadanych rzeczowych składników majątku, aby dochować terminu do poniesienia opłat sądowych. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej wraz z pismem z 30 sierpnia 2010 r. złożył żądane dokumenty i wyjaśnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po ponownym rozpoznaniu sprawy wskazał, iż spółka "D. E. M. P." posiada stosowne środki umożliwiające poniesienie kosztów sądowych. Podał, że na kontach bankowych spółki dostępne są kwoty: w ING Banku Śląskim S.A.: a) złotówkowy 1.333.361,14 PLN b) w EUR ze stanem 5.799,40 (tj. 22.849,63 PLN) c) w USD ze stanem 10.000 (tj. 28.500 PLN). Zatem na rachunkach bankowych zostały zgromadzone znaczne środki finansowe w wysokości ponad 1.384.710,77 złotych. Czyniąc zadość wytycznym Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji wskazał, że strona skarżąca jako profesjonalny podmiot gospodarczy winna była zaplanować wydatki związane z kosztami sądowymi od momentu rozpoczęcia działalności gospodarczej. Odnosząc się do kolejnego wskazania NSA dotyczącego faktycznej możliwości zbycia posiadanych przez spółkę rzeczowych składników majątku Sąd podał, że zgodnie z załączonym do akt sprawy "Wprowadzeniem do sprawozdania finansowego za rok 2009", spółka sprzedała środki trwałe o wartości początkowej 17.253.416,01 PLN. Zaś według stanu na dzień 28 lutego 2010 r. sprzedała środki trwałe o wartości początkowej ponad 53 mln złotych, co jednoznacznie wskazuje, że spółka mogła dochować terminów do uiszczenia opłat sądowych, gdyż zbyła, zgodnie z wcześniejszymi planami, posiadane środki trwałe. Sąd I instancji wskazał nadto, iż spółka posiada środki na zaspokojenie wszystkich swoich zobowiązań bez konieczności rezygnowania z prowadzenia spraw sądowych. Zgodnie ze wspomnianym wyżej sprawozdaniem finansowym, począwszy od miesiąca stycznia 2010 r. spółka zaczęła korzystać z tzw. ulgi na złe długi. Kwota takiej ulgi wynosi ponad 1,5 mln, co również pozwala spółce na gromadzenie środków finansowych na spłatę innych zobowiązań. Ponadto z dniem 1 marca 2010 r. weszła w życie umowa o ubezpieczeniu społecznym między Rzeczypospolitą Polską a Republiką Korei, w związku z czym spółka wyrejestrowała pracowników koreańskich z ubezpieczenia w ZUS i zaprzestała rozliczania i naliczania składek ZUS. Zatem konieczne wydatki na należności ZUS zostały ograniczone dzięki umowie, co z kolei wpłynie na możliwości finansowe podmiotu. Sąd I instancji podkreślił, iż aktywa spółki na dzień 31 grudnia 2009 r. wyniosły 106.797.952,62 PLN, w tym środków trwałych na kwotę 49.716.058,96 PLN, zaś środków obrotowych na kwotę 57.081.893,66 PLN, a inwestycje krótkoterminowe wynosiły 5.719.193,43 PLN, a w roku 2008 wyniosły 5.545.187,56 PLN, zatem w porównaniu z rokiem poprzednim, są nawet nieznacznie wyższe. Spółka posiada także rezerwy na spłatę zobowiązań w wysokości 1.392.006,56 PLN, zatem jest w stanie pokrywać swoje bieżące należności. Spółka jak wynika z odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego nie znajduje się w stanie upadłości, nie jest wobec niej prowadzone postępowanie układowe, zgodnie z załączonym oświadczeniem zatrudnia 58 pracowników. Nie utraciła zatem płynności finansowej oraz uzyskuje bieżące dochody ze sprzedaży sprzętu RTV/AGD. Przychód netto ze sprzedaży produktów za rok 2009 wyniósł 96.771.342,45 PLN. Zdaniem Sądu I instancji przyjęte przez spółkę założenia na rok 2010, w których zysk netto został zaplanowany na kwotę 238 tys. USD, wskazują na możliwość realizacji przez nią prawa do sądu, bez sięgania do pomocy ze środków budżetowych. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik "D. E. M. P." Sp. z o.o. w P., żądając zmiany powyższego postanowienia i przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażącą obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, to jest: I. rażącą obrazę przepisów postępowania, tj. art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 245 § 3 p.p.s.a. polegającą na jednostronnym uznaniu, że w świetle okoliczności wskazanych we wniosku, skarżąca nie wykazała braku dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, co jest twierdzeniem świadczącym o braku znajomości aktualnego statusu ekonomicznego skarżącej - przede wszystkim jej faktycznych, a nawet nie hipotetycznych możliwości dla zachowania płynności finansowej, chroniącej przed ogłoszeniem stanu niewypłacalności, co zresztą było przyczyną drastycznego zamknięcia sfery produkcji i zwolnienia 95% stanu załogi, a w szczególności braku posiadania przez Sąd wiadomości specjalnych w dziedzinie rozrachunku ekonomicznego przedsiębiorstw, stojącym na przeszkodzie racjonalnego, a nie formalnego rozstrzygania, czy odmowa przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie będzie stanowiła przeszkody utrudniającej dostęp do wymiaru sprawiedliwości; II. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) tj. art. 257 pkt 4 Traktatu Konstytucyjnego Unii Europejskiej, polegające na jego niezastosowaniu, pomimo istniejących w tym zakresie przesłanek, przez de facto uniemożliwienie skarżącej realizacji rudymentarnego prawa dostępu do wymiaru sprawiedliwości, poprzez stawianie nierealnych progów finansowych w postaci bezwzględnego egzekwowania przez Sąd konieczności uiszczenia opłaty sądowej, w sytuacji kiedy położenie finansowo-ekonomiczne skarżącej jest na tyle złe, że wymaga zastosowania zasady przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, a wynika z niezawinionych przez nią przyczyn - z ogólnego kryzysu światowego, a nie z jej udziału w grze ekonomicznej, a w szczególności podejmowania ryzykownych operacji finansowych natury spekulacyjnej (giełda), co czyni ww. zapis nie tylko iluzorycznym, ale stanowiącym trwałą przeszkodę na drodze do dochodzenia zwrotu bezprawnie pobranych należności celnych, w następstwie nierespektowania zakwestionowanych w skardze przepisów prawa unijnego i co najgorsze usiłowania zdestabilizowania prawomocnego orzeczenia ETS z 11 grudnia 2007 r., Nr C-161/07. 2) art. 78 Konstytucji RP, polegające na fikcyjnym jego stosowaniu, że skarżąca ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, podczas gdy to z mocy zaskarżonego postanowienia faktycznie odmawia się skarżącej prawa do poddania sprawy kognicji Sądu, wedle dowolnych i nader pozornych twierdzeń, niemających nic wspólnego z podstawową wiedzą w szeregu dziedzinach, tj. ekonomii, bankowości, rynku zagranicznego i wewnętrznego itd., a w szczególności bez wiedzy specjalnej z zakresu zarządzania i ekonomiki przedsiębiorstw, której żaden Sąd w RP ex lege nie posiada, stąd też o ile się w takiej materii wypowiada – narusza prawo, podczas gdy posiada jurydyczną możliwość sprawdzenia wskazanej przez skarżącą okoliczności w drodze opinii biegłego, czego w żadnej ze spraw nie uczynił. W uzasadnieniu zażalenia strona podniosła, że Sąd I instancji nie ocenił skutków wpływu globalnego kryzysu na aktualny status majątkowy skarżącej. Sugerowanie, że skarżącą stać jest na zapłatę kwoty 100 zł z tytułu opłaty od skargi, w sytuacji gdy dochodzony zwrot należności celnej wynosi np. 1,70 zł czy 2,40 zł jest zdumiewające. Mało poważnym argumentem jest oczekiwanie na upadłość, aby wtedy udzielić tzw. pomocy, gdyż w interesie wszystkich jest produkcja, a nie stan upadłości. Nie sposób także podzielić poglądu Sądu I instancji o możliwości zabezpieczenia środków na prowadzenie ewentualnych postępowań sądowych, co jest tożsame z twierdzeniem o konieczności przewidzenia kryzysu i jego następstw. Przynależność do UE stawia polski wymiar sprawiedliwości na najwyższym poziomie oczekiwań, zwłaszcza w dziedzinie ułatwiania dostępu do wymiaru sprawiedliwości, co dotyczy nie tylko osób fizycznych, ale i osób prawnych. Zdaniem skarżącej, sprawozdanie księgowe za 2009 r. wymaga analizy przez biegłego z zakresu znajomości ekonomiki przedsiębiorstw. Strona skarżąca wskazała, powołując się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2010 r. i 30 czerwca 2010 r. (sygn. akt I GZ 192/10, I GZ 193/10, I GZ 194/10, I GZ 195/10, I GZ 197/10, I GZ 198/10), na zasadność potraktowania wszystkich 118 postępowań wszczętych ze skarg tej spółki całościowo, tj. połączenia wszystkich tych spraw, które łączy tożsamość przedmiotu i stron, a w konsekwencji jednorodnego potraktowania wszystkich tych spraw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, może nastąpić w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy (J. P. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 592). Przedmiotem kontroli instancyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, wydane po ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącej spółki na skutek uchylenia przez NSA postanowienia z dnia 13 maja 2010 r. W związku z tym NSA w pierwszej kolejności poddał kontroli wykonanie przez Sąd I instancji wytycznych zawartych w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2010 r. oraz ocenę wniosku spółki dokonaną przez Sąd I instancji z uwzględnieniem powyższych. Należy stwierdzić, że WSA w W. w pełni zastosował się do wytycznych NSA. Co trzeba podkreślić, wytyczne te nie przesądzały, o treści przyszłego rozstrzygnięcia, ale wskazywały, jakie okoliczności winien wziąć Sąd pod rozwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. wskazania takie nie mogą z góry narzucać sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy (por. Kabat A. w: Dauter B., Gruszczyński B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005 r. s. 345). Należy wskazać, iż na podstawie zarządzenia z dnia 19 sierpnia 2010 r. wezwano spółkę do przedstawienia szeregu dokumentów, jak również wyjaśnienia szeregu kwestii, których konieczność rozstrzygnięcia ujawniono w trakcie kontroli instancyjnej. Na podstawie dostarczonych dokumentów i wyjaśnień Sąd I instancji dokonał następnie szczegółowej analizy sytuacji finansowej spółki, odnosząc się szczegółowo do okoliczności podniesionych przez NSA. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle przedstawionych przez stronę okoliczności należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że nie można przyjąć, iż spółka nie dysponuje dostatecznymi środkami na pokrycie kosztów sądowych. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd szczegółowo zbadał sytuację materialną strony, porównał aktywa i pasywa, przedstawił stan rachunków bankowych. Skoro spółka nie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej i osiąga zysk z tej działalności, to nie ma podstaw do traktowania jej w szczególny sposób w stosunku do innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W konsekwencji nie można zatem przyjąć, że spółka nie ma dostatecznych środków na poniesienie kosztów postępowania, co jest przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, a tym samym, że nieprzyznanie zwolnienia od kosztów uniemożliwi stronie skorzystanie z prawa do sądu. Odnosząc się do zarzutów strony stwierdzić należy, że wniesionego zażalenia nie uzasadnia powołany przez skarżącą wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2008 r. - Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii - Sprawa C-161/07, ponieważ wyrok ten nie dotyczy prawa pomocy, lecz warunków rejestracji spółek na wniosek obywateli nowych państw członkowskich - Procedury w zakresie zaświadczenia o niezależności (Dz.U.UE.C.2009.44.9/1). Bezpodstawnie skarżąca powołuje się również w zażaleniu na regulację dotyczącą dostępu do wymiaru sprawiedliwości zawartą w art. 257 pkt 4 Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy, ponieważ umowa ta nie obowiązuje, bowiem nie została ratyfikowana przez wszystkie Państwa Członkowskie UE. Zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Zasada ta stanowi również element systemu tzw. praw podstawowych wiążących i akceptowanych w dokumentach międzynarodowych. Prawo do rzetelnego procesu wyraża art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie w swoim orzecznictwie podkreśla, że prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, która ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu stronom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego, a tym samym realizację uprawnień wynikających z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. NSA wskazuje przy tym, że prawo dostępu do sądu nie ma jednak charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń. W przypadku, gdy dostęp jednostki do sądu jest ograniczony czy to przez działanie prawa, czy faktycznie, ograniczenie tego prawa nie będzie sprzeczne z wymienionymi wyżej przepisami Konstytucji i Konwencji, gdy ograniczenie dostępu do sądu nie narusza samej istoty tego prawa i gdy zmierza do realizacji uzasadnionego prawnie celu oraz gdy zachowana została rozsądna relacja proporcjonalności pomiędzy stosowanymi środkami a celem, do realizacji którego stosowane środki zmierzały. Stąd ograniczona ilość funduszy publicznych dostępna na udzielanie pomocy prawnej sprawia, że koniecznością systemu wymiaru sprawiedliwości jest przyjęcie procedury selekcji, a sposób, w jaki ta procedura funkcjonuje w poszczególnych sprawach, winien być pozbawiony arbitralności lub dysproporcjonalności i nie powinien rzutować na istotę prawa dostępu do sądu (vide postanowienia NSA: z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt I OZ 559/07; z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt II OZ 243/09; z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt II OZ 801/09 i inne oraz powoływany tam wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 16 lipca 2002 r. w sprawie P., C. i S. vs Wielka Brytania nr 56547/00, LEX nr 75481). Oceniając zasadność wniosku sąd musi rozważyć z jednej strony interes państwa w pobieraniu opłat za rozstrzygnięcie sprawy, a z drugiej strony interes strony w dochodzeniu swych praw przed sądem i zachować odpowiednią proporcję między nimi (na konieczność zachowania proporcji między interesem państwa a prawem strony do rozpoznania jej sprawy przez sąd zwracał uwagę Europejski Trybunał Praw Człowieka np. w wyroku z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie Brualla Gomez de la Torre przeciwko Hiszpanii). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle przedstawionych przez stronę okoliczności należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że nie można przyjąć, iż spółka nie dysponuje dostatecznymi środkami na pokrycie kosztów sądowych. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd przeanalizował sytuację materialną strony, wskazał na istnienie majątku w postaci m.in. środków trwałych (49.527.520,60 zł) oraz lokat na kontach bankowych. W konsekwencji nie można przyjąć, że spółka nie ma dostatecznych środków na poniesienie kosztów postępowania, co jest przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, a tym samym, że nieprzyznanie zwolnienia od kosztów uniemożliwi stronie skorzystanie z prawa do sądu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie Sąd I instancji wskazał, że strata za rok 2009 w wysokości 90.125.058,10 zł powstała wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Sugestie zawarte z zażaleniu, iż ocena tego dokumentu wymaga opinii biegłego sądowego z zakresu ekonomiki przedsiębiorstw i zarządzania, w świetle treści art. 106 § 3 p.p.s.a. należy uznać za chybione. Z ostatnio powołanego przepisu wyraźnie wynika, że przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu, zarówno urzędowego, jak i prywatnego, co oznacza, iż Sąd ten nie jest uprawniony do przeprowadzenia dowodu z innych środków dowodowych np. dowodu z opinii biegłego sądowego. Z oświadczeń zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że spółka prowadzi działalność gospodarczą i brak informacji, by utraciła płynność finansową. W takiej sytuacji nie ma podstaw do traktowania skarżącej spółki w szczególny sposób w stosunku do innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Bezpodstawne są sugestie zawarte w zażaleniu, jakoby Sąd I instancji uzależniał przyznanie skarżącej prawa pomocy od postawienia jej w stan upadłości. Okoliczność, czy strona znajduje się w stanie upadłości ma znaczenie dla oceny jej sytuacji finansowej, zaś upadłość – wbrew sugestiom autora zażalenia – nie jest warunkiem koniecznym przyznania prawa pomocy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie daje podstaw do uwzględnienia zażalenia w niniejszej sprawie odwoływanie się do argumentacji zawartej w motywach postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w sprawach o sygnaturach akt: I GZ 192/10, I GZ 193/10, I GZ 194/10, I GZ 195/10, I GZ 197/10, I GZ 198/10. Przede wszystkim należy podkreślić, iż w orzecznictwie wskazuje się, że okoliczność przyznania prawa pomocy w innych sprawach sądowoadministracyjnych nie może sama w sobie stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie w kolejnej sprawie tej samej strony. Podkreśla się przy tym, że nie do przyjęcia byłaby bowiem sytuacja, gdyby sąd rozpoznający sprawę, dla zachowania jednolitej linii orzeczniczej, rozstrzygał nie na podstawie akt tej sprawy, a jedynie w oparciu o stanowisko wyrażone w podobnej sprawie przez inny skład orzekający (por. post. NSA z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FZ 59/08, zbiór LEX nr 575346; post. NSA z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt I FZ 231/08, zbiór LEX nr 478981; post. NSA z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. I FZ 516/08, zbiór LEX nr 551930). Powyższe oznacza, że dokonując oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy sąd jest uprawniony do oceny sytuacji finansowej strony w oparciu o zawarte we wniosku oświadczenie strony i dowody przedstawione przez stronę w konkretnej sprawie, a także o fakty znane temu sądowi z urzędu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uwzględnienie powyższej okoliczności wskazującej na zakres obciążeń finansowych strony w postępowaniach zawisłych przed sądem administracyjnym, przy uwzględnieniu szeroko rozumianych możliwości finansowych Spółki, nie daje podstaw do uwzględnienia zażalenia. Analiza aktualnej sytuacji finansowej Spółki, jak trafnie przyjął Sąd I instancji, nie daje podstaw do przyjęcia, że Spółka nie ma dostatecznych środków na poniesienie kosztów postępowania, w sytuacji gdy na rachunkach bankowych ma zgromadzone środki finansowe w wysokości 1.384.710,77 zł oraz w walutach obcych. Skarżąca natomiast ani w złożonym wniosku, ani też w zażaleniu nie wykazała niemożności wygospodarowania środków finansowych na opłacenie wpisu sądowego ze środków finansowych, którymi aktualnie dysponuje. Wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu fakt, iż przed Sądem I instancji ze skarg Spółki zawisło 118 spraw nie może oznaczać, że we wszystkich tych sprawach wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być w sposób tożsamy oceniony. Taka sugestia nie wynika też, wbrew zarzutom zażalenia, z ocen formułowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanych w zażaleniu orzeczeniach, w których Sąd ten uchylił postanowienia Sądu I instancji i wnioski o przyznanie prawa pomocy przekazał do ponownego rozpoznania. Zauważyć bowiem należy, że w tych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny dokonywał oceny pod względem zgodności z prawem zaskarżonych postanowień Sądu I instancji, które zostały wydane w odmiennych okolicznościach faktycznych. Z motywów postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wynika, że Sąd ten nie tylko uwzględnił fakt ilości spraw zawisłych ze skarg strony skarżącej, ale przede wszystkim miał na uwadze okoliczności wskazane przez stronę we wniosku, o którym mowa w art. 252 p.p.s.a. Te zaś są odmienne od okoliczności, które strona skarżąca podała we wniosku złożonym w niniejszej sprawie. Inaczej bowiem została określona wysokość środków finansowych zgromadzonych na rachunkach bankowych skarżącej, w innej wysokości wskazano stratę za rok 2008 oraz rok 2009, a także odmiennie określono łączną wartość posiadanych środków trwałych. W tychże sprawach została też ujawniona okoliczność niewskazywana w niniejszej sprawie, a dotycząca kredytu bankowego. To wszystko oznacza, że w powoływanych w zażaleniu sprawach Naczelny Sąd Administracyjny odnosił się do odmiennych ocen Sądu I instancji dotyczących kondycji finansowej Spółki, które zostały dokonane w innej sytuacji finansowej strony w stosunku do sytuacji przedstawionej w niniejszej sprawie. Podkreślić przy tym należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę pod kątem zarzutów zażalenia w oparciu o akta jednej konkretnej sprawy i ocenia pod względem zgodności z prawem jedynie zaskarżone postanowienie. W konsekwencji na gruncie okoliczności niniejszej sprawy dotyczących sytuacji finansowej Spółki, wynikających z oświadczeń strony i przedłożonych dowodów oraz przy uwzględnieniu aktualnych obciążeń finansowych wynikających z konieczności uiszczenia wpisów w zawisłych sprawach sądowoadministracyjnych, nie można przyjąć, że Spółka nie ma dostatecznych środków na poniesienie kosztów postępowania, co jest przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, a tym samym, że nieprzyznanie zwolnienia od kosztów uniemożliwi stronie skorzystanie z prawa do sądu. Zaistnienia przesłanki określonej w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. nie uzasadnia również podniesiona w zażaleniu argumentacja, powołująca się na światowy kryzys, gdyż odwoływanie się przez wnioskodawcę do "panującego kryzysu finansowego" jest nazbyt ogólnikowe. Stanowisko to było już prezentowane w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. post. NSA z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt I FZ 448/09; post. NSA z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GZ 63/10; post. NSA z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt I FZ 155/10, niepubl.), zaś podzielenie go przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie świadczy – co zdaje się sugerować autor zażalenia – że doszło do zastosowania instytucji precedensu. Na zmianę powyższej oceny co do możliwości finansowych skarżącej nie miał wpływu pogląd Sądu I instancji, iż wpis sądowy winien być traktowany na równi z innymi wydatkami. Wbrew natomiast zarzutowi zażalenia, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd nie wskazywał na konieczność gromadzenia środków na prowadzenie ewentualnych postępowań sądowych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.