II SA/Rz 506/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka w dniu 10 grudnia 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 października 2014 r. II SA/Rz 506/14 - p o s t a n a w i a - odmówić sprostowania wyroku UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 3 grudnia 2014 r. K. G. zwróciła się o uzupełnienie opisanego w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, poprzez podanie personaliów skarżących wskazanych na stronie 5 uzasadnienia jako "niektórzy ze skarżących" oraz uzupełnienie co do zwrotu kosztów postępowania. Sąd uznał, że żądanie skarżącej w zakresie uzupełnienia uzasadnienia wyroku nie stanowi wniosku o uzupełnienie wyroku w rozumieniu art. 157 Ppsa ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej "Ppsa"), lecz wniosek o sprostowanie wyroku w rozumieniu art. 156. Żądanie zmiany treści części uzasadnienia wyroku nie stanowi bowiem wniosku o uzupełnienie wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub o dodatkowe orzeczenia, które powinny się znaleźć w wyroku, a których sąd nie zamieścił. Rozpoznaniu w oparciu o art. 157 Ppsa podlega wniosek wyłącznie w zakresie rozstrzygnięcia co do kosztów, jednakże orzeczenie w tym przedmiocie wydane zostanie zawarte w odrębnym postanowieniu. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Ppsa, Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Okoliczność związana ze skonkretyzowaniem o których skarżących chodzi w użytym w uzasadnieniu zdaniu "okoliczność ta jest kwestionowana przez niektórych ze skarżących" nie mogła zostać uznana za niedokładność, błąd pisarski lub inną oczywistą omyłkę. Nie doszło bowiem wbrew zamierzeniu sądu do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów. Istota omyłek, o których mowa w art. 156 § 1 Ppsa, leży w tym, że w orzeczeniu wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez sąd, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów, omyłkę pisarską. Takie okoliczności w sprawie nie zachodzą. Z powyższych względów, na podstawie art. 156 § 1 i 2 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.