II SA/Gd 652/15

SENTENCJA Dnia 16 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. i J. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego postanawia: odmówić skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu nakazującą skarżącym doprowadzenie przebudowanej części (o wymiarach po obrysie zewnętrznym 7,35 m z 3,60 ) budynku usługowego przy ul. G. [...] w S. do stanu poprzedniego, skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Aby Sąd mógł stwierdzić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienia z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 167/06 oraz z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 131/08, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl ). Co do zasady nie wystarczy zatem samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie bada zasadności samej skargi, a jedynie wniosek i przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki uzasadniające wstrzymanie. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w ww. przepisie, tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazali żadnych okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem zaskarżonej decyzji, której dotyczy rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania, jest orzeczony wobec skarżących nakaz doprowadzenia do stanu poprzedniego części budynku usługowego poprzez: rozbiórkę ściany wschodniej, rozbiórkę stolarki okiennej w ścianie północnej oraz rozbiórkę stolarki z drzwiami wejściowymi w ścianie zachodniej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że wykonanie decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego, w tym poprzez określone nakazy rozbiórkowe, ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, co nie oznacza jednak, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Samo złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji nie uprawnia do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2466/13 i z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 667/14 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). W szczególności skarżący nie przedstawili żadnych informacji dotyczących ich sytuacji majątkowej, nie uprawdopodobnili, jakiej wysokości straty grożą im na skutek wykonania nałożonego obowiązku. Dopiero takie informacje pozwoliłyby ocenić, czy istotnie orzeczone w decyzji nakazy rozbiórkowe będą wiązać się z wyrządzeniem znacznej, czy też zwykłej szkody w majątku strony. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.