IV SA/Wa 1675/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu podania o rozstrzygnięcie sporu 1. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz S. K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], w sprawie zwrotu podania S. K. o rozstrzygnięcie sporu w zakresie odmowy zawarcia umowy na dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków, dotyczącej nieruchomości przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że pismem, które wpłynęło 21 grudnia 2018 r., S. K. wystąpił do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] (zwanego dalej "organem regulacyjnym") o nakazanie Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w [...] (zwanemu dalej "Spółką") podpisania umowy na dostawę wody i odprowadzanie ścieków z lokalu stanowiącego własność wnioskodawcy. W swoim podaniu oświadczył, iż jest właścicielem nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], na którą składa się mieszkanie nr [...] (posiadające odrębny pomiar doprowadzanej wody) oraz udział w gruncie i w częściach wspólnych budynku. Podał także, że zwrócił się do Spółki z wnioskiem o podpisanie umowy i uzyskał odmowę. Uzasadniając swoje żądanie wywodził, iż budynek, w którym zlokalizowana jest jego własność nie jest budynkiem wielolokalowym, a poza tym wspólnota mieszkaniowa, której jest członkiem, miała prawo jedynie zawrzeć umowę na zaopatrzenie wodę i odprowadzanie ścieków wyłącznie w zakresie obsługi części wspólnych nieruchomości. Pismem z dnia 28 grudnia 2018 r. organ regulacyjny wezwał wnioskodawcę do sprecyzowanie żądania oraz do usunięcia w terminie 10 dni braku formalnego wniosku poprzez uiszczenie opłaty skarbowej w kwocie 10 zł, wskazując jako właściwy rachunek bankowy Prezydenta Miasta [...] i przedłożenia organowi dowodu wpłaty we wskazanym terminie. W wezwaniu organ pouczył wnioskodawcę m.in., że nieuiszczenie opłaty spowoduje zwrot wniosku (zgodnie z art. 261 § 2 kpa). Odpowiadając na powyższe wezwanie wnioskodawca obszernie sprecyzował swoje żądanie. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2019 r., nr [...], organ regulacyjny orzekł o zwróceniu wnioskodawcy podania o rozstrzygnięcie sporu, uzasadniając to nieprzedłożeniem dowodu uiszczenia opłaty skarbowej. Wnioskodawca nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu regulacyjnego, składając zażalenie w tym przedmiocie, podnosząc zarzut uchylenia się przez organ od rozstrzygnięcia sporu i naruszenia art. 1, art. 3, art. 6 i art. 16 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (dalej: uzzwoś), art. 12, art. 13, art. 14, art. 15 i art. 22 ustawy o własności lokali (dalej: uwl), art. 56, art. 58, art. 64 i art. 199 Kodeksu cywilnego oraz art. 7, art. 21, art. 32 i art. 64 Konstytucji RP. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, iż jako właściciel lokalu przy ul. [...] w [...] i współwłaściciel części wspólnej jest z tego tytułu zarządcą tej nieruchomości uprawnionym do zawarcia umowy na dostawę mediów we własnym imieniu i na własną rzecz, zaś wspólnota – naruszając przepisy ustawy o własności lokali wyzuła go z tego prawa, powodując jednocześnie jego straty, ponieważ faktury wystawiane przez Dyrektora RZGW to fikcja prawna, która nie daje wnioskodawcy prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku. Do zażalenia wnioskodawca załączył wygenerowane elektronicznie potwierdzenie wykonania przez nadawcę oznaczonego jako "Kancelaria [...]" w [...] przelewu na kwotę 10 zł w dniu 5 stycznia 2019 r. na rachunek o numerze wskazanym w wezwaniu z 28 grudnia 2018 r., przy czym jako odbiorcę, zamiast Prezydenta Miasta [...] wskazano Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...]. Organ regulacyjny przekazał zażalenie Prezesowi Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, który uznał się za właściwy do jego rozpatrzenia bez względu na fakt, że wnioskodawca został błędnie pouczony o przysługującym mu prawie wniesienia zażalenia do Sądu Okręgowego w [...] – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: SOKiK). Powołując się na przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, tj. część I załącznika do niej, pkt 53 – organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma stawka opłaty w wysokości 10 zł. Ponadto opłata za dokonanie czynności urzędowej powinna być dokonana z chwilą złożenia wniosku o dokonanie tej czynności, a składający wniosek jest zobowiązany dołączyć dowód zapłaty należnej opłaty skarbowej, albo jego uwierzytelnioną kopię nie później niż w ciągu 3 dni od chwili powstania obowiązku jej zapłaty. Dowód zapłaty albo jego uwierzytelnioną kopię pozostawia się w aktach sprawy, zatem za obligatoryjny uznać należy nie tylko sam fakt uiszczenia opłaty skarbowej, ale też przedłożenie dowodu jej wniesienia organowi prowadzącemu postępowanie administracyjne (w celu dołączenia do akt sprawy). Tak formalne potraktowanie dowodu zapłaty nie powinno budzić wątpliwości, w szczególności z uwagi na fakt, że zgodnie z art. 12 ustawy o opłacie skarbowej, organem podatkowym właściwym w sprawach opłaty skarbowej jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś czynności urzędowe, za które opłaty są wnoszone, prowadzone mogą być przez różne organy administracji rządowej i samorządowej – taka zresztą sytuacja ma miejsce w analizowanej sprawie, gdzie wniosek został złożony do dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...], natomiast organem podatkowym jest Prezydent Miasta [...] (prawidłowo wskazany w wezwaniu). Na marginesie można zauważyć, że ustawa o opłacie skarbowej przewiduje wprawdzie przepływ informacji między organami (art. 11), jednak dotyczy on wyłącznie przypadków nieuiszczenia należnej opłaty, a dodatkowo informacje takie przekazywane są zbiorczo, jeden raz w miesiącu. Jak z tego wynika, omawiana ustawa nie przewiduje bieżącej, ciągłej wymiany informacji, tym większe jest zatem znaczenie przedłożenia dowodu uiszczenia należnej opłaty przez samego wnioskodawcę organowi, do którego złożony został wniosek. W świetle przepisów omawianej ustawy nie można przyznać słuszności zawartemu w zażaleniu przekonaniu, iż jest przyjęta praktyką, że dokonanie wpłaty na konto wskazane jest wystarczającym dowodem uznania, iż wpłata została dokonana. W analizowanej sprawie, nie znajdując potwierdzenia uiszczenia opłaty skarbowej, organ regulacyjny zastosował art. 261 § 1 kpa i wezwał wnioskodawcę do wniesienia tej należności oraz do przedłożenia dowodu zapłaty, wyznaczając na to termin 10-dniowy, tj. mieszczący się w przedziale 7-14 dni, podanym w omawianym przepisie, a następnie, wobec braku przedłożenia dowodu wniesienia opłaty, słusznie w tej sytuacji zastosował wprost art. 261 § 2 kpa, postanawiając o zwrocie podania. Organ zażaleniowy zauważył, że w swojej odpowiedzi na wezwanie (pismo z dnia 4 stycznia 2019 r.) wnioskodawca przedstawił obszerne wyjaśnienia w zakresie sprecyzowania swojego wniosku (co również było objęte wezwaniem z dnia 28 grudnia 2018 r.), jednak w żaden sposób nie odniósł się do kwestii opłaty skarbowej, czy to załączając dowód opłaty, czy choćby składając oświadczenie o jej uiszczeniu (abstrahując od ewentualnej wartości procesowej samej deklaracji), bądź składając wniosek o zwolnienie z niej, np. na podstawie art. 7 pkt 5 uos. Zatem wydając postanowienie z dnia [...] stycznia 2019 r., organ regulacyjny nie dysponował informacją potwierdzającą wniesienie opłaty skarbowej, zaś prawidłowości podjętego postanowienia nie umniejsza fakt błędnego wskazania organu zażaleniowego, które podane zostało w uzasadnieniu tego postanowienia i w pouczeniu, bowiem te elementy postanowienia, choć niezbędne i konieczne, nie rodzą skutków prawnych. Do zawartego w zażaleniu obszernego wywodu, w którym wnioskodawca przedstawił słuszność swojego stanowiska w sporze z Miejskim Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w [...], organ zażaleniowy nie mógł się odnieść, a to z tej przyczyny, że postanowienie organu regulacyjnego miało charakter formalny, a nie merytoryczny. W tej sytuacji prowadzenie postępowania wyjaśniającego dopiero przez organ zażaleniowy stanowiłoby naruszenie zawartej w art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Końcowo, organ zażaleniowy podkreślił, że zgodnie z przyjętą doktryną, postępowanie administracyjne składa się z trzech faz: wstępnej, postępowania wyjaśniającego i wydania decyzji. W fazie wstępnej organ jest obowiązany m.in. w oparciu o art. 61a kpa ocenić dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie objętej złożonym wnioskiem. Gdyby bowiem okazało się, że w danej sprawie postępowanie nie może być prowadzone, wzywanie do wniesienia opłaty skarbowej byłoby zbędne. Mając na uwadze powyższe, Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. Z orzeczeniem tym nie zgodził się S. K., zaskarżając je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] oraz wnosząc o stwierdzenie jego nieważności i orzeczenie, że postępowanie z jego wniosku na być prowadzone oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że z analizy ustawy o opłacie skarbowej wynika, iż żądane przez niego rozstrzygnięcie nie wymaga wnoszenia opłaty. Natomiast zgodnie z art. 217 Konstytucji, nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów i przedmiotów opodatkowania oraz stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy, tym samym zaskarżone postanowienie narusza art. 120 i art. 121 § 1 ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Podkreślić należy, że w myśl art. 134 ppsa, rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ppsa, niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, w którym w myśl art. 120 ppsa sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w przedstawionych wyżej granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć w całości chybione są wyartykułowane w niej zarzuty. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, gdyż nie dopatrzył się istnienia jakiejkolwiek przyczyny określonej w art. 156 kpa. Sam zresztą skarżący nie wskazał, co według niego stanowi podstawę wniosku skargi w tym względzie, poza domniemanym brakiem podstawy prawnej żądanie od niego opłaty skarbowej, o czym poniżej. Wbrew twierdzeniom skarżącego, jego podanie z 21 grudnia 2018 r. o rozstrzygnięcie sporu podlega opłacie skarbowej we wskazanej przez organ I instancji wysokości i na podanej podstawie prawnej. Słusznie organ podniósł, że opłaty obowiązujące w sprawach rozpatrywanych w postępowaniu administracyjnym są ustanawiane i pobierane na podstawie przepisów odrębnych, a zasadniczym aktem prawnym regulującym tę materię jest ustawa z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1000; dalej: uos). W części I załącznika do tej ustawy wskazany jest katalog kilkudziesięciu rodzajów czynności urzędowych, dla których ustanowiono opłatę skarbową. Spośród nich, do przedmiotowej sprawy zastosowanie mieć będzie pkt 53, zgodnie z którym decyzja inna, niż wymieniona w tym załączniku, do której mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, podlega opłacie skarbowej ze wskazaną stawką w wysokości 10 zł. Tym samym w sprawie nie doszło do zarzuconego w skardze naruszenia art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Przepis ten stanowi, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Z kolei opłata skarbowa należna od podania wniesionego przez skarżącego została nałożona na podstawie powołanej wyżej ustawy o opłacie skarbowej Zasady uiszczania opłaty skarbowej określone zostały w art. 6 ust. 1 pkt 1 uos wskazującym, że opłata za dokonanie czynności urzędowej powinna być dokonana z chwilą złożenia wniosku o dokonanie tej czynności. Sposób dokumentowania zapłaty opłaty skarbowej uregulowany został w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 września 2007 r. w sprawie zapłaty opłaty skarbowej (Dz. U. Nr 187, poz. 1330), którego § 3 ust. 1 jednoznacznie wskazuje, że składający wniosek jest zobowiązany dołączyć dowód zapłaty należnej opłaty skarbowej, zwany dalej dowodem zapłaty, albo uwierzytelnioną kopię dowodu zapłaty, nie później niż w ciągu 3 dni od chwili powstania obowiązku jej zapłaty. Dowód zapłaty może mieć formę wydruku potwierdzającego dokonanie operacji bankowej. Ponadto, dowód zapłaty albo jego uwierzytelnioną kopię pozostawia się w aktach sprawy (§ 3 ust. 2). Słusznie zatem zauważył organ, że za obligatoryjny uznać należy nie tylko sam fakt uiszczenia opłaty skarbowej, ale też przedłożenie dowodu jej wniesienia organowi prowadzącemu postępowanie administracyjne (w celu dołączenia do akt sprawy). Zasadnie też podniesiono w zaskarżonej decyzji, że zgodnie z art. 12 uos, organem podatkowym właściwym w sprawach opłaty skarbowej jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś czynności urzędowe, za które opłaty są wnoszone, prowadzone mogą być przez różne organy administracji rządowej i samorządowej, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdzie wniosek został złożony do dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...], natomiast organem podatkowym jest Prezydent Miasta [...]. Wprawdzie ustawa o opłacie skarbowej przewiduje przepływ informacji między organami (art. 11), jednak dotyczy on wyłącznie przypadków nieuiszczenia należnej opłaty, a dodatkowo informacje takie przekazywane są zbiorczo, jeden raz w miesiącu. Tak więc omawiana ustawa nie przewiduje bieżącej, ciągłej wymiany informacji, tym większe jest zatem znaczenie przedłożenia dowodu uiszczenia należnej opłaty przez samego wnioskodawcę organowi, do którego złożony został wniosek. W okolicznościach niniejszej sprawy zwrócić należy uwagę, iż skierowane do strony wezwanie dotyczące m.in. uiszczenia opłaty skarbowej w kwocie 10 zł na wskazany rachunek bankowy i przedłożenia organowi dowodu jej wpłaty – zostało doręczone skarżącemu 4 stycznia 2019 r. W odpowiedzi wnioskodawca skupił się na kwestii sprecyzowania swego żądania (co również objęte było wezwaniem z 28 grudnia 2018 r.), lecz nie odniósł się do rzeczonej opłaty, co skutkowało wydaniem postanowienia z [...] stycznia 2019 r. o zwrocie podania. Mimo tego, że w zażaleniu skarżący obszernie przedstawił argumenty merytoryczne na poparcie swego żądania rozstrzygnięcia sporu i nie odniósł się do zasadniczej przyczyny zwrotu jego podania (tj. nieprzedłożenia dowodu uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 10 zł), to jednak dołączył do niego wygenerowane elektronicznie potwierdzenie wykonania przelewu kwoty 10 zł na rachunek bankowy Prezydenta Miasta [...]. Wprawdzie w dokumencie tym jako odbiorca wskazany został Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...], ale błędne określenie organu podatkowego nie ma znaczenia, bowiem decydujący jest tu numer rachunku bankowego odbiorcy, a ten jest prawidłowy i należy do Prezydenta Miasta [...]. Nie ulega też wątpliwości, że uiszczona kwota dotyczy podania S. K., które wpłynęło do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] w dniu 21 grudnia 2018 r., gdyż w tytule operacji podany został zarówno identyfikator sprawy ([...]), jak i dane wnioskodawcy (S. K.). W tym miejscu zwrócić należy uwagę na zasadniczą dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczność, tj. datę operacji, a więc uiszczenia kwoty 10 zł na rachunek bankowy organu podatkowego właściwego w sprawie opłaty skarbowej. Jest to 5 stycznia 2019 r., co oznacza, że opłata ta został uiszczona w terminie wyznaczonym wnioskodawcy przez organ I instancji do dokonania tej czynności. Tę właśnie okoliczność w zupełności pominął organ II instancji rozpoznając zażalenie. Jak zaś wynika z wyrażonej w art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, do uznania, że zasada ta została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992/3–4, poz. 95). W judykaturze podkreśla się, że istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji wyroku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997/1, poz. 35). Ponadto w orzecznictwie podnosi się, że wyrażona w art. 11 kpa zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia, wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy, bądź okoliczności podnoszonych przez stronę. W związku z tym, akt administracyjny może być przez sąd uchylony szczególnie w przypadku stwierdzenia, że organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 stycznia 2018 r., II SA/Ke 826/17, LEX nr 2444339). Jak wynika z powyższych rozważań, organ II instancji niewątpliwie dopuścił się naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego w postaci wyrażonych w art. 7 kpa zasad prawdy obiektywnej oraz wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wynikającej z art. 8 § 1 kpa zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, określonej w art. 9 kpa zasady informowania stron oraz czuwania nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, powołanej wyżej zasady przekonywania (art. 11 kpa) i wreszcie wyrażonej w art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności. W konsekwencji doprowadziło to do niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym naruszony został art. 77 § 1 kpa, co z kolei skutkowało niezasadnym utrzymaniem w mocy postanowienia organu I instancji i w rezultacie zwrotem podania skarżącego, a więc naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 261 § 2 kpa. Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał też za zasadne uchylenie również utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji na podstawie art. 135 ppsa. W następstwie tego, organ uwzględni fakt uiszczenia należnej opłaty skarbowej i to, że do zażalenia dołączono dowód jej zapłaty oraz merytorycznie rozpozna podanie skarżącego. Zważywszy na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.