II SA/Po 283/20

SENTENCJA Dnia 19 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2020 r., [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r., które wpłynęło do Starosty [...] w dniu [...] stycznia 2019 r., [...] sp. j. z siedzibą w [...] wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...], umarzającą w całości postępowanie administracyjne wznowione postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę [...] obejmującego: halę magazynową z zapleczem socjalno-biurowym, place manewrowe, parkingi, sieci wewnętrzne oraz wartownie i zbiornik odparowujący, zlokalizowanych w m. [...], gm. [...], na działkach nr ewid. 9 95, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej: "K.p.a.") i o uchylenie wskazanej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], Starosta [...] działając na podstawie art. 149 § 3 i § 4 w zw. z art. 124 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak [...], której dotyczy podanie o wznowienie postępowania, nie jest decyzją ostateczną. W dniu [...] grudnia 2018 r. złożono bowiem odwołanie od tej decyzji, które wraz z aktami sprawy pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. zostało przekazane do organu II instancji. Z art. 145 § 1 K.p.a. wynika natomiast jednoznacznie, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. W wyniku rozpoznania zażalenia spółki "[...] sp. j. z siedzibą w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., Wojewoda postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na fakt, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony w stosunku do decyzji nieostatecznej, nie spełniono podstawowego warunku formalnego umożliwiającego wszczęcie postępowania wznowieniowego. W takim przypadku odmowa wznowienia postępowania jest w pełni uzasadniona. W wyniku rozpoznania skargi "[...] sp. j. w [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 407/19, uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że jedyną przesłanką, jaka została powołana przez organy obu instancji jako podstawa ich rozstrzygnięć był brak przymiotu ostateczności decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2018 r. Wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2019 r. Wojewoda nie zwrócił jednak uwagi na okoliczność, że tego samego dnia, tj. [...] marca 2019 r., decyzja Starosty przymiot taki uzyskała na skutek decyzji Wojewody nr [...] umarzającej postępowanie odwoławcze od tej decyzji. Ponieważ w prawie polskim – w świetle ogólnej reguły wysłowionej w art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145), a znajdującej odpowiednie zastosowanie także na gruncie procedury sądowoadministracyjnej, najkrótszą jednostką czasu (obliczeniową) jest "dzień", rozumiany jako doba liczona od północy do północy (tzw. computatio civilis), to czynności wykonane w tym samym dniu przychodzi uznawać za dokonane jednocześnie. Wobec powyższego, w okolicznościach niniejszej sprawy należało przyjąć, że w tym samym dniu, w którym zostało wydane zaskarżone postanowienie, doszło także do uostatecznienia się decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2018 r. Na skutek tej okoliczności powołanie się przez Wojewodę na brak przymiotu ostateczności decyzji kończącej postępowanie, którego dotyczył wniosek o wznowienie uznać należy za błędne. Jednocześnie Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ winien wszechstronnie i wnikliwie rozważyć oraz ocenić cały zebrany w sprawie materiał dowodowy w aspekcie wykazania przez skarżącego podstaw do wznowienia postępowania oraz istnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W zależności od wyniku poczynionych ustaleń i rozważań winien podjąć właściwe rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. Organ winien mieć na uwadze, że przewidziana dla odmowy wznowienia postępowania forma postanowienia podkreśla formalny charakter tego rozstrzygnięcia, które z przyczyn podmiotowych należy ograniczyć jedynie do przypadków, gdy podmiot żądający wznowienia postępowania nie powołuje się na interes prawny. Ponownie rozpatrując zażalenie, Wojewoda postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ II instancji wyjaśnił, że wyniku wydania przez Wojewodę decyzji z dnia [...] marca 2019 r. umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...], ustała przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek spółki "[...] sp. j. z dnia [...] stycznia 2019 r. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. zyskała bowiem z dniem wydania decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2019 r. walor ostateczności. Odnosząc się do wydanego rozstrzygnięcia, tj. ograniczenia się jedynie do uchylenia wydanego przez Starostę [...] postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że w niektórych sprawach prawidłowe rozstrzygnięcie organu odwoławczego ograniczać się będzie wyłącznie do uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji, bez konieczności orzekania co do istoty sprawy lub umarzania postępowania pierwszej instancji w całości lub w części. Ostatni człon przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. musi być stosowany z zachowaniem odpowiedniości. Oznacza to, że w niektórych sprawach nie będzie można go stosować, np. w razie braku podstaw prawnych do zawieszenia postępowania, wystarczające będzie wyłącznie wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie zastosowanie przez organ odwoławczy takiej konstrukcji prawnej ma uzasadnienie z bardzo istotnego powodu - Starosta [...] w wyniku rozpatrzenia odwołania przez Wojewodę i wydania decyzji ostatecznej utracił właściwość do rozpatrzenia wniosku spółki "[...] sp. j. z dnia [...] stycznia 2019 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...] Zgodnie bowiem z treścią art. 150 § 1 K.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W niniejszej sprawie decyzję w ostatniej instancji wydał Wojewoda i to on jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku spółki o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. W tej sytuacji nie jest możliwe przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Staroście [...], gdyż nie jest organem właściwym, a także nie jest możliwe umorzenie postępowania, bowiem nie zostało ono nawet wszczęte - wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, o czym mówi wprost art. 149 § 1 K.p.a. Wskazane podanie o wznowienie postępowania będzie stanowiło przedmiot rozpoznania Wojewody w ramach odrębnego postępowania. W skardze z dnia [...] lutego 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka [...] sp. z o.o. w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2020 r., wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a., art. 9, art. 16 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 127 § 1 i 2 K.p.a., art. 145 § 1 K.p.a., art. 6, art. 12, art. 15, art. 61a § 1 K.p.a. oraz art. 145 § 1 K.p.a., art. 6 w zw. z art. 29 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., art. 9 oraz art. 112 K.p.a. W uzasadnieniu spółka podniosła, że organ II instancji, zgodnie z wyrokiem Sądu, zobowiązany był wszechstronnie i wnikliwie rozważyć oraz ocenić cały zebrany w sprawie materiał dowodowy w aspekcie skuteczności lub braku wykazania przez "[...] sp. j. podstaw do wznowienia postępowania oraz ewentualnego istnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Tymczasem organ odwoławczy skupił się wyłącznie na ustaleniu, czy decyzja Starosty była ostateczna w chwili wydania postanowienia organu I instancji i postanowienia organu II instancji. Niewątpliwie więc organ II instancji nie zastosował się do wytycznych wynikających z uzasadnienia wyroku. Zdaniem skarżącej gdyby organ taką analizę podjął, doszedłby do wniosku, że wniosek "[...], G. W. sp. j. mający na celu wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty jest niedopuszczalny nie tylko z powodu braku przymiotu ostateczności decyzji Starosty, ale istnieją również inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania wznowieniowego. Skarżąca podkreśliła, że podczas wydania decyzji z dnia [...] marca 2019 r., na skutek odwołania wniesionego przez "[...] sp. j. w dniu [...] grudnia 2018 roku, Wojewoda uznał, że spółce nie przysługuje status strony. Oznacza to, że powołanie się przez "[...] sp. j. we wniosku o wznowienie postępowania na przesłankę wyrażoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest nieuzasadnione, a kwestia ta została już rozpoznana i potwierdzona we wskazanej powyżej decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2019 roku. Wskazano także, że nawet w przypadku uznania, iż w niniejszym postępowaniu spółce "[...] sp. j. przysługiwałby status strony, nie ma podstaw do twierdzenia, że jej prawo do udziału w postępowaniu zostało w jakiejkolwiek mierze naruszone. Wskazana spółka miała bowiem wiedzę o toczącym się postępowaniu, co należy łączyć z faktem dowiedzenia się o toczącym postępowaniu przez wspólnika spółki jawnej uprawnionego do jej reprezentacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu organ wskazał, że argumenty zawarte w złożonej skardze odnoszą się do merytorycznej oceny złożonego wniosku i kwestii posiadania przez wnioskodawcę statusu strony, która to nie podlegała w ramach zaskarżonego postanowienia analizie. Na marginesie organ wskazał, że w ramach odrębnego postępowania rozpatrzył wniosek "[...], G. W. spółka jawna z dnia [...] stycznia 2019 r. i w dniu [...] marca 2020 r. wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...], umarzającą w całości postępowanie administracyjne wznowione postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. (sprawa o sygn. [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddano postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], uchylające w całości postanowienie Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...], umarzającą w całości postępowanie administracyjne wznowione postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę [...] obejmującego: halę magazynową z zapleczem socjalno-biurowym, place manewrowe, parkingi, sieci wewnętrzne oraz wartownie i zbiornik odparowujący, zlokalizowanych w m. [...], gm. [...], na działkach nr ewid.[...] (których obecnym właścicielem jest skarżąca spółka), na wniosek "[...] sp. j. z dnia [...] stycznia 2019 r. Na wstępie podkreślenia wymaga, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 407/19, uchylił poprzednio wydane w tej sprawie postanowienie Wojewody. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest związanie zarówno Sądu w składzie orzekającym, jak i organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wynikającymi ze wskazanego wyroku. Dalej wyjaśnienia wymaga, że przyczyną odmowy wznowienia postępowania przez Starostę [...] był brak posiadania przez decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak [...], której dotyczy podanie o wznowienie postępowania, przymiotu ostateczności. Tym niemniej, w przywołanym wyroku z dnia [...] października 2019 r. Sąd wskazał, że w dniu wydawania przez Wojewodę poprzedniego rozstrzygnięcia w sprawie, decyzja Starosty z dnia [...] grudnia 2018 r. przymiot taki uzyskała, na skutek decyzji Wojewody nr [...] umarzającej postępowanie odwoławcze. We wskazanym wyroku Sądu stanął na stanowisku, że powołanie się przez Wojewodę na brak przymiotu ostateczności decyzji kończącej postępowanie, którego dotyczył wniosek o wznowienie, uznać należało za błędne. Faktem jest przy tym, że Sąd w powołanym wyroku nakazał organowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w aspekcie wykazania przez wnioskodawcę podstaw do wznowienia postępowania oraz istnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Tym niemniej, zaakcentowania wymaga, że wskazówki te zostały sformułowane dla organu, który jest właściwy do rozpoznania wniosku "[...] sp. j. z dnia [...] stycznia 2019 r. Tymczasem, jak słusznie zauważył Wojewoda, konsekwencją wydanego w sprawie wyroku z dnia [...] października 2019 r. jest przyjęcie stanowiska, że ustała przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek spółki "[...] sp. j. z dnia [...] stycznia 2019 r. – decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. zyskała bowiem z dniem wydania decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2019 r. walor ostateczności. To z kolei, jak zasadnie wskazał Wojewoda, oznacza, że Starosta [...] utracił właściwość do rozpatrzenia wniosku spółki "[...] sp. j. z dnia [...] stycznia 2019 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak [...] Zgodnie bowiem z treścią art. 150 § 1 K.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art 149 (tj. w sprawie wznowienia postępowania – uw. Sądu) jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W niniejszej sprawie decyzją ostateczną jest decyzja Wojewody z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], wobec czego to Wojewoda jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku spółki "[...] sp. j. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. W tej sytuacji nie było możliwe przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Staroście [...] (art. 138 § 2 K.p.a.), gdyż nie jest on organem właściwym, a także nie było możliwe umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego, bowiem nie zostało ono wszczęte. Faktem jest przy tym, że z wykładni językowej art. 138 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. wynika, że organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję, ma jednocześnie obowiązek orzec co do istoty sprawy albo umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Powszechnie przyjmuje się również, że w przypadku, gdy organ I instancji wydał decyzję (postanowienie) w sprawie, w której nie jest właściwy, organ odwoławczy, uchylając tę decyzję (postanowienie), powinien umorzyć postępowanie pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., a następnie żądanie strony przekazać organowi właściwemu na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. Tym niemniej, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała – postępowanie wznowieniowe nie zostało wszczęte (organ I instancji odmówił jego wszczęcia), wobec czego niemożliwe jest jego umorzenie. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że w art. 19 K.p.a. nałożono na organy administracji publicznej obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, obwarowując decyzję wydaną z naruszeniem przepisów o właściwości sankcją w postaci stwierdzenia nieważności takiego rozstrzygnięcia (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.). Obowiązek ten ciąży na organach w całym postępowaniu administracyjnym, we wszystkich jego fazach (etapach). Dotyczy więc zarówno postępowania przed organami pierwszej instancji, jak i procedury prowadzonej przez organ odwoławczy, a także postępowań nadzwyczajnych. Zgodnie z art. 150 § 1 K.p.a. zasadą jest natomiast, że właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 K.p.a. jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Postanowienie o wznowieniu postępowania (jako orzeczenie "w sprawach wymienionych w art. 149") może zostać wydane jedynie przez organy określone w art. 150 K.p.a. (w tym przede wszystkim przez organ wskazany w art. 150 § 1 K.p.a.), a nie przez organy wyższego stopnia przeprowadzające kontrolę instancyjną postanowienia o odmowie wznowienia (art. 149 § 4 w zw. z art. 149 § 3 K.p.a.). Innymi słowy, organ wyższego stopnia właściwy jest zatem do uchylenia postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, natomiast wydanie postanowienia w sprawie wznowienia pozostaje we właściwości organu, który wydał decyzję ostateczną. W specyfice rozpatrywanej sprawy organ wyższego stopnia, przeprowadzający kontrolę instancyjną postanowienia o odmowie wznowienia stał się na etapie postępowania odwoławczego jednocześnie organem właściwym w sprawie wznowienia. Tym niemniej, nie mógł on w ramach postępowania odwoławczego jako organ wyższego stopnia wejść w rolę organu właściwego do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania lub odmowie jego wszczęcia. Organ musiał w pierwszej kolejności uchylić postanowienie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania w sprawie i odrębnie samodzielnie rozpoznać wniosek o wznowienie jako organ właściwy w rozumieniu art. 150 § 1 K.p.a. Zdaniem Sądu w sytuacji więc, gdy organ odwoławczy utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie z przyczyn niezależnych od właściwości rzeczowej organu pierwszej instancji (w tej fazie postępowania był to organ właściwy), a przy ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia tego rozstrzygnięcia przez sąd doszedł do wniosku, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji utracił już przymiot właściwości rzeczowej w tym konkretnym przypadku, organ odwoławczy, uchylając zaskarżone postanowienie, nie miał dostatecznych podstaw prawnych do umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego, ponieważ nie stało się ono bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Sprawa objęta wnioskiem strony nie utraciła bowiem cechy indywidualnej sprawy z zakresu administracyjnej publicznej, a więc wniosek strony wszczynający postępowanie w sprawie nie stał się bezprzedmiotowy, nadal więc wymagał rozpatrzenia i rozstrzygnięcia, jednakże już przez organ aktualnie właściwy (Wojewodę [...]). Umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego przez organ odwoławczy ze względu na utratę przez Starostę właściwości rzeczowej oznaczałoby w istocie pozbawienie strony prawa do rozpatrzenia prawidłowo złożonego wniosku mieszczącego się w granicach indywidualnej sprawy załatwianej w postępowaniu administracyjnym. Nie można przy tym nie zauważyć, że skutkiem takiego rozstrzygnięcia byłoby zmuszanie strony do ponownego złożenia wniosku (tym razem do organu, który stał się właściwy w trakcie postępowania), mimo że postępowanie, którego wszczęcia domaga się wnioskodawca, dotyczy nadal tej samej sprawy. W realiach rozpatrywanej sprawy należało więc uznać za dopuszczalne wydanie przez organ odwoławczy postanowienia uchylającego zaskarżone postanowienie w całości, bez orzekania na nowo co do istoty sprawy, albowiem wydając to rozstrzygnięcie Wojewoda działał jako organ odwoławczy, a nie organ właściwy w pierwszej instancji do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania, lub bez umarzania postępowania pierwszoinstancyjnego, albowiem nie stało się ono bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Za takim rozwiązaniem wypowiadali się m.in. Z. Janowicz (Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, 1985, s. 325) oraz W. Dawidowicz (Zarys procesu administracyjnego, 1989, s. 160). Co prawda współcześnie poglądy te nie są podzielane, jednakże zauważenia wymaga, że w uwarunkowaniach faktycznych i prawnych tej sprawy uchylenie postanowienia organu I instancji bez orzekania co do istoty sprawy lub bez umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego – z przyczyn omówionych powyżej – było jedynym właściwym rozstrzygnięciem. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że z akt sprawy wynika, iż Wojewoda zdążył już rozpatrzyć wniosek "[...] sp. j. z dnia [...] stycznia 2019 r. o wznowienie postępowania i w dniu [...] marca 2020 r. wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...] Postanowienie to zostało zaskarżone przez wnioskodawcę do Głównego Urzędu [...] (k. 20 akt sąd.). W kontekście pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że odnoszą się one do merytorycznej oceny wniosku o wznowienie postępowania i kwestii posiadania przez wnioskodawcę statusu strony, która to nie podlegała w ramach zaskarżonego postanowienia analizie. Z uwagi na podzielenie stanowiska Wojewody o konieczności uchylenie postanowienia organu I instancji bez orzekania co do istoty sprawy lub umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego z powodu utraty przez Starostę przymiotu organu właściwego do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania, zajęcie stanowiska w tym zakresie przez Sąd byłoby przedwczesne. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), oddalił skargę. Na mocy art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.