II SA/Rz 771/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego - skargę oddala - UZASADNIENIE II SA/Rz 771/20 UZASADNIENIE M.M. (dalej: "Skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej zwane SKO) z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką A.P. Burmistrz po rozpoznaniu wniosku Skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad A.P. niepełnoprawną matką, decyzją z dnia [...] marca 2020 nr [...], odmówił uwzględnienia zgłoszonego żądania. Jako przyczynę odmowy przyznania wskazano fakt, że wnioskodawczyni pobiera rentę inwalidzką. Decyzję oparto na art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111; zwana dalej "u.ś.r."). Dodatkowo organ podał, że wobec wskazania w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności, że daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić, natomiast ustalony stopień niepełnosprawności istnieje od [...] marca 2010 r., nie został spełniony warunek z art. 17 ust. 1b uś.r. Powyższe powoduje, że świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane. W odwołaniu M.M. – reprezentowana przez fachowego pełnomocnika zawnioskowała o uchylenie decyzji i przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wydanie decyzji poprzez zastosowanie art. 17 ust. 1b u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku TK z 21.10.2014 r., sygn. K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenie pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP. SKO decyzją z dnia [...] maja 2020 r. – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 u.ś.r. - utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium powołując się na wyrok o sygn. K 38/13 wskazał, że skoro TK orzekł o niezgodności z Konstytucją RP art. 17 ust. 1b, a organ I instancji odmawiając przyznania świadczenia rozstrzygnął na podstawie przepisu uznanego za niekonstytucyjny, to decyzja w części dotyczącej art. 17 ust. 1b jest wadliwa. SKO uznało natomiast, że mimo błędnego stanowiska organu I instancji co do odmowy przyznania świadczenia na podstawie art. 17 ust. 1b, w rozpoznawanej sprawie Odwołującej nie może być przyznane wnioskowane świadczenie wobec braku spełnienia warunków określonych w art. 17 ust. 5 u.ś.r. Kolegium podało, że przepis ten enumeratywnie wymienia przesłanki negatywne, których zaistnienie skutkuje odmową przyznania prawa do świadczenia. W okolicznościach sprawy wnioskodawczyni ma przyznaną rentę z powodu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym (pismo KRUS z [...] września 2008 r.). Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom, które rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a celem jest zabezpieczenie socjalne dla osób, które nie posiadają żadnego innego źródła utrzymania. Odwołująca takie źródło posiada, gdyż pobiera rentę. Ustalenie wobec opiekuna osoby niepełnosprawnej prawa do renty, wyklucza przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Ustawa nie przewiduje także możliwości wyboru pomiędzy świadczeniami. Posiadanie prawa do jednego ze świadczeń o których mowa w art. 17 ust. 5 u.ś.r. (w rozpoznawanej sprawie – do renty) wyklucza możliwość uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, niezależnie od tego jaka jest wysokość tego świadczenia. Skarżąca – reprezentowana przez pełnomocnika adw. M.Ż. nie zgodziła się z wydanym rozstrzygnięciem i skardze do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., polegającą na pominięciu celów tej ustawy i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez opiekuna renty stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec powyższego zawnioskowała o uchylenie decyzji organów obu instancji orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżąca zwróciła się także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazała, że organy rozpatrując sprawę poprzestały na literalnym brzmieniu art. 17 ust. 5 pkt 1 a u.ś.r. i przyjęły, że skoro ma ustalone prawo do emerytury (uwaga Sądu: "renty") to nie przysługuje jej świadczenie pielęgnacyjne. Zdaniem Skarżącej zastosowanie dyrektyw wykładni systemowej oraz funkcjonalnej i celowościowej prowadzi do takiego rozumienia tego przepisu, że wyłącza ono prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osobie mającej ustalone prawo emerytury, gdy uprawniony przy zbiegu uprawień do tych świadczeń nie złoży oświadczenia o rezygnacji z prawa do emerytury Negatywne rozpoznanie sprawy narusza zasadę równości, sprawiedliwości społecznej czy udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej i osobom niepełnosprawnym. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko zaprezentowane w kwestionowanej decyzji i zawnioskowało o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 365) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że ocenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Przy czym, jak wynika z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że chociaż decyzja ta nie jest wolna od wad, to jednak nie miały one wpływu na wynik sprawy, bowiem wyrażone ostatecznie stanowisko co do braku spełnienia przez Skarżącą przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest prawidłowe. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym wobec zawartego w niej wniosku, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., który przyznaje stronie prawo zgłoszenia wniosku o rozpoznanie sprawy w takim trybie, przy braku żądania pozostałych stron przeprowadzenia rozprawy. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Kolegium prawidłowo skorygowało błąd organu I instancji co do podstawy odmowy przyznania świadczenia. Organ I instancji odmówił M.M. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieka nad niepełnosprawną matką A.P., z uwagi na brak spełnienia warunku z art. 17 ust. 1b u.ś.r. – wskazanego przez ustawodawcę okresu powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki - 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Zastosowany przez organ I instancji przepis ust. 1b art. 17 u.ś.r., który uzależniał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od okresu powstania niepełnosprawności został uznany za niezgodny z Konstytucją wspomnianym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. (sygn. K 38/13; OTK-A 2014, z. 9, poz. 104). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się jednolity już pogląd, a który tut. Sąd podziela, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i rozstrzygnięcia sądu w takiej sprawie na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (zob. przykładowo wyroki NSA z 6 lipca 2016 r., I OSK 223/16; z 2 sierpnia 2016 r., I OSK 923/16; z 7 września 2016 r., I OSK 755/16; z 21 października 2016 r., I OSK 1853/16; z 4 listopada 2016 r., I OSK 1578/16, z 10 listopada 2016 r., I OSK 1512/16; z 14 grudnia 2016 r., I OSK 1614/16; z 11 lipca 2017 r., I OSK 1600/16). Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje niezależnie od momentu kiedy powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki. Nie ma przy tym znaczenia, czy opieka jest sprawowana nad małżonkiem, dzieckiem, czy rodzicem. W rozpoznawanej sprawie, pomimo błędu organu I instancji SKO utrzymało w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję, wskazując na inną przesłankę negatywną uwzględnienia wniosku skarżącej, a mianowicie wyrażoną w art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. a u.ś.r. Stosownie do tego przepisu, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę, ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, lub świadczenia przedemerytalnego. Skarżąca zarzuca Kolegium dokonanie wadliwej wykładni tego przepisu i pominięcie celów ustawy. Zarzuciła, że organ przy wykładni tego przepisu poprzestał na jego literalnym brzmieniu i przyjął, że skoro ma ustalone prawo do renty to nie przysługuje jej świadczenie pielęgnacyjne. Skład orzekający w niniejszej sprawie wyraża stanowisko, zbieżne zresztą z dominującym obecnie w orzecznictwie, że dla sposobu rozumienia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. nie jest wystarczające skorzystanie wyłącznie z wykładni językowej tego przepisu, ale konieczne jest sięgnięcie także do innych metod wykładni, co jest dopuszczalne nawet wówczas, gdy wykładnia językowa prowadzi do rezultatów jednoznacznych, lecz przemawia za tym silne uzasadnienie aksjologiczne albo wykładnia językowa prowadzi do absurdalnych lub niemożliwych do zaakceptowania konsekwencji (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 10 grudnia 2009 r., I OPS 8/09, M. Zirk-Sadowski, Wykładnia w prawie administracyjnym, System Prawa Administracyjnego. Tom 4, W. Jakimowicz Wykładnia w prawie administracyjnym Zakamycze 2006, str. 551-552). Należy również zaznaczyć, że omawiana regulacja stanowiła przedmiot oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 26 czerwca 2019 r., o sygn. SK 2/17, orzekł w części I, iż art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis wymieniony w części I, w zakresie tam wskazanym, traci moc obowiązującą po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, tj. od 8 lipca 2019 r. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wielokrotnie podnoszono, że zasada równości polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez różnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości (wyroki TK z 6 maja 1998 r., K 37/97, 20 października 1998 r., K 7/98, 17 maja 1999 r., P 6/98 i 18 marca 2014 r., SK 53/12). Wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach (por. wyroki TK z 23 listopada 2010 r., K 5/10 i z 17 czerwca 2014 r., P 6/12). W kwestii zróżnicowania poziomu świadczeń pielęgnacyjnych dla opiekunów osób niepełnosprawnych Trybunał Konstytucyjny wypowiedział się w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 października 2015 r., K 38/13 wskazując, że ustawodawca jest obowiązany precyzyjnie ustalić racjonalne przesłanki, od których uzależni zróżnicowany poziom świadczenia, przyjmując za punkt wyjścia jednakowe traktowanie takich opiekunów. W ustawie o świadczeniach rodzinnych uregulowany został przypadek zbiegu uprawnień do świadczeń. W art. 27 ust. 5 wskazano, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Tymczasem w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. ustawodawca pozbawił świadczenia pielęgnacyjnego te osoby, które mają prawo do świadczeń wymienionych w tym przepisie, a uprawnionym do świadczeń wskazanych w art. 27 ust. 5 u.ś.r. pozwolił wybrać świadczenie pielęgnacyjne i wreszcie przyznał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego bez ograniczeń tym, którzy otrzymują inne dochody niż wymienione w tych dwóch przepisach. Zatem sytuacja osób, których istotną cechą wspólną jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, została zróżnicowana. W szeregu orzeczeniach przyjęto, że narusza zasadę równości taka wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., która pozbawia w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mające ustalone prawo do emerytury (renty) w wysokości niższej niż to świadczenie. Sądy dając prymat wykładni systemowej, celowościowej i funkcjonalnej nad dotychczas przyjmowaną wykładnią językową tego przepisu akcentowały istotną zmianę relacji między wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a wysokością świadczeń, których pobieranie wyłącza prawo do tego świadczenia, w tym emerytury i renty. Wskazały, że w dacie wprowadzenia negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego było ono niższe niż świadczenia wskazane w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.. Aktualnie często jest odwrotnie, a pozbawienie w całości świadczenia pielęgnacyjnego opiekuna otrzymującego świadczenie niższe nie znajduje uzasadnienia w dyrektywach wykładni systemowej oraz funkcjonalnej i celowościowej oraz narusza konstytucyjną zasadę równości (por. wyroki WSA: w Rzeszowie z dnia 16 października 2019 r., II SA/Rz 828/19, w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2020 r., II SA/Gl 1141/19, w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2020 r., IV SA/Po 921/19, w Bydgoszczy z dnia 8 czerwca 2020 r., II SA/Bd 145/20, wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2020r., I OSK 1546/19). Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie podziela co do zasady wyrażone w powołanych orzeczeniach, które stoją w opozycji do stanowiska Kolegium. Organ ten opierając się na wykładni językowej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., dokonał błędnej interpretacji tego przepisu. Kwestia ta nie mogła mieć jednak wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy, bowiem w przypadku Skarżącej nie zostały spełnione zasadnicze przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r. Okolicznością niesporną w sprawie jest, że Skarżąca ma ustalone prawo do tzw. renty rolniczej. Orzeczeniem komisji lekarskiej KRUS z [...] września 2008 r. ustalono M.M. prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie. W orzeczeniu tym stwierdzono, że Skarżąca jest trwale całkowicie niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym. Zdaniem Sądu powołany przez Kolegium argument przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. ma charakter wtórny. Skarżąca nie spełnia bowiem podstawowej, wyrażonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez Państwo osoby, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą niepełnosprawną. O rezygnacji z zatrudnienia czy też świadomym jego niepodejmowaniu można mówić w sytuacji, gdy osoba sprawująca opiekę jest obiektywnie zdolna do podjęcia zatrudnienia. Musi więc istnieć związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia przez opiekuna (nie podejmowania przez niego pracy), a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny wskazanym w przepisie art. 17 u.ś.r. Brak jest takiego związku przyczynowego w przypadku osób, które zostały uznane za całkowicie niezdolne do pracy (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2020 r., I OSK 237/20). Jak wynika z akt sprawy, w tym powoływanego orzeczenia lekarskiego KRUS z [...] września 2008 r. Skarżąca od 12 lat jest uznawana za trwale, całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym, od tego czasu pobiera tzw. rentę rolniczą. Nie sposób w tej sytuacji uznać, że istnieje niezbędny związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością podjęcia i sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, zwłaszcza jeśli uwzględnić, że niepełnosprawność matki orzeczono dopiero w 2013 r. (orzeczenie wydane do [...].05.2015 r.), a zatem 5 lat po tym, gdy skarżącej przyznano prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym. Dnia [...] czerwca 2015 r. wydane zostało na stałe orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jak podkreślił WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 30 czerwca 2020 r., II SA/Ol 211/20, związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły, co nie ma miejsca w realiach rozpoznawanej sprawy. Kompleksowa ocena wszystkich okoliczności tej konkretnej sprawy prowadzi do wniosku, że odmowa przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego powinna być motywowana inną przyczyną niż podana przez Kolegium. Niepodejmowanie przez Skarżącą zatrudnienia nie ma żadnego związku z opieką nad niepełnosprawną matką, lecz jest wynikiem wystąpienia obiektywnych okoliczności, uniemożliwiających zatrudnienie (pracę w gospodarstwie), które wystąpiły już kilka lat przed tym, kiedy wydano orzeczenie stwierdzające niepełnosprawność matki w stopniu znacznym. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że aktach sprawy zalega świadectwo pracy wskazujące, że Skarżąca w okresie od [...].12.2019 r. do [...].02.2020 zatrudniona był jako pomoc kuchenna w Firmie A Sp. z o.o. w D. Umowa została rozwiązana z upływem okresu czasu, na który została zawarta. Prowadzi to do wniosku, że w okresie kiedy niepełnosprawna w stopniu znacznym A.P. wymagała opieki, Skarżąca podjęła zatrudnienie. Skarżąca nie zrezygnowała z zatrudnienia po to, by opiekować się niepełnosprawną matką. Stwierdzić należy, że decyzja Kolegium jest oparta na częściowo błędnej argumentacji, ale błędy Kolegium nie wpłynęły na prawidłowość samego rozstrzygnięcia, gdyż nie można było ustalić Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W przypadku Skarżącej brak jest podstawowej przesłanki przyznania świadczenia w postaci związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia i koniecznością sprawowania opieki. Skarżąca nie zrezygnowała z pracy zawodowej ze względu na konieczność sprawowania opieki nad matką, lecz z przyczyn obiektywnych nie mogła już od 2008 r. w ogóle pracować zawodowo w gospodarstwie rolnym ze względu na stan zdrowia. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.