III SAB/Po 17/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A w K. W.. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie niezałatwienia wniosku w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku akcyzowym na poczet zobowiązań podatkowych p o s t a n a w i a odrzucić skargę UZASADNIENIE Spółka A z siedzibą w K. W. . (dalej także jako spółka, skarżąca) pismem z [...] lipca 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej; spółka zarzuciła, że do dnia wniesienia skargi nie załatwiono sprawy wszczętej wnioskiem spółki z [...] września 2017 r., skierowanym do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. "o kompensatę wniesionych wpłat z deklaracją VAT za sierpień [...] złożoną w dniu [...] września 2017 r. Kwota wniesionych wpłat jest zaewidencjonowana w urzędzie w formie wpłat [...] i [...]". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, że w dniu [...] października 2017 r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. wpłynął wniosek spółki z [...] września 2017 r., w którym stwierdzono: " W związku z wpłatami wniesionymi do UC P., bez ustawowego obowiązku i zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowego, prosimy o kompensatę wniesionych wpłat z deklaracją VAT za sierpień [...] złożoną w dniu [...] września 2017 r. Kwota wniesionych wpłat jest zaewidencjonowana w urzędzie w formie wpłat [...] i [...]". Wniosek został przekazany, zgodnie z właściwością, do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], który wydał [...] listopada 2017 r. postanowienie o odmowie zaliczenia nadpłaty w podatku akcyzowym na poczet zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług wynikających z deklaracji [...] za sierpień 2017 r, złożonej [...] września 2017 r. Rozpoznając zażalenie spółki, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ wyższego stopnia zaznaczył, że na postanowienie nie została wniesiona skarga do WSA w Poznaniu. Dalej organ opisał, że w reakcji na żądanie spółki z [...] maja 2018 r., zakwalifikowanym jako wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia odmawiającego zaliczenia nadpłaty w podatku akcyzowym na poczet zaległości podatkowych spółki, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. odmówił stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z [...] marca 2018 r. o odmowie zaliczenia nadpłaty w podatku akcyzowym na poczet zaległości podatkowych Spółki. Organ wyższego stopnia zaznaczył, że także na to postanowienie nie został wniesiony środek zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w załatwianiu wniosku w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku akcyzowym na poczet zobowiązań podatkowych. Z akt sprawy wynika jednak, że wniosek ten został rozpoznany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Poznań-[...], postanowieniem z [...] listopada 2017 r. (k. 9) Z kolei zażalenie spółki na to postanowienie zostało rozpoznane przez Dyrektora Izby Skarbowej - postanowieniem z [...] marca 2018 r. (k. 26). Opisany stan faktyczny wskazuje, że niniejsza skarga na bezczynność została wniesiona przez spółkę po rozpoznaniu jej wniosku. Sąd wskazuje, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w ww. uchwale. Mając powyższe na względzie, skoro skarżąca wniosła skargę na bezczynność po rozpatrzeniu wniosku przez organ, należy uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.