I GSK 3167/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 21 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 159/18 w sprawie ze skargi A. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2018 r., nr 0201-IEE1.711.581.2017.2.MŚ w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz A. G. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 21 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 159/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę A. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 22 stycznia 2018 r. w przedmiocie uznania zarzutu na postępowanie egzekucyjne za niedopuszczalny. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy. Postanowieniem z 13 listopada 2017 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu, na podstawie art. 34 § 1a ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) – zwanej dalej "u.p.e.a." uznał zarzut A.G. na postępowanie egzekucyjne za niedopuszczalny. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z 22 stycznia 2018 r. Organ wyjaśnił, że zgłoszona przez skarżącego okoliczność niedoręczenia decyzji wymiarowej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 8 czerwca 2017 r. była badana w innym postępowaniu. Oddalając skargę na to postanowienie Sąd pierwszej instancji ocenił, że w tej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek niedopuszczalności egzekucji, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a. Wyjaśnił ponadto, że decyzja wymiarowa została uznana za doręczoną po podwójnym awizowaniu 12 i 20 czerwca 2017 r. Od powyższego wyroku A.G. wywiódł skargę kasacyjną podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 34 § 1a u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy wymagała ona uwzględnienia, bo zgłoszony zarzut nieistnienia obowiązku i braku jego wymagalności należało rozpatrzyć merytorycznie. Zdaniem skarżącego zarzut ten nie był wcześniej rozpatrywany. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania i rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Zgłoszone w środku odwoławczym zarzuty okazały się uzasadnione, bo Sąd pierwszej instancji rozważał jedynie kwestię niedopuszczalności egzekucji w rozumieniu art. 33 § 1 u.p.e.a. Tymczasem przedmiotem zaskarżonego do Sądu Wojewódzkiego postanowienia była kwestia niedopuszczalności zgłoszonego przez skarżącego zarzutu przeciwko prowadzonemu postępowaniu egzekucyjnemu, nie zaś egzekucji. Za wzorzec sądowej kontroli Sąd pierwszej instancji przyjął zatem przepis, który nie stanowił podstawy wydanego przez organ postanowienia. Analiza tego, czy egzekucja była w tej sprawie dopuszczalna czy też nie pozostaje bez znaczenia dla legalności tego aktu. Podobna uwaga dotyczy oceny Sądu pierwszej instancji co do tego, czy decyzja wymiarowa została prawidłowo doręczona, czy też nie. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozważy to, czy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu jest zgodne z prawem w świetle zastosowanego przez organ art. 34 § 1a u.p.e.a. Zbada zatem, czy istotnie – jak podniósł organ egzekucyjny – prawidłowość doręczenia decyzji była już badana przez organy administracji publicznej we wcześniej prowadzonym postępowaniu. Ustalenie to jest pierwotne w stosunku do tego czy egzekucja w tej sprawie była dopuszczalna. Badanie tej ostatniej kwestii jest na tym etapie sprawy przedwczesne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd postanowił na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.