III K 74/25

Sądy powszechne2025-09-29

Sygnatura

III K 74/25

Data orzeczenia

2025-09-29

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Agata BieleckaKatarzyna Sztandar (PRESIDING_JUDGE)Urszula Dukat

Podstawa prawna

art. 278 § 1 kk i inne

Treść orzeczenia

Sygn. akt III K 47/25 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 29 września 2025r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, w III -cim Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: sędzia Katarzyna Sztandar  Ławnicy: Agata Bielecka, Urszula Dukat Protokolant: Angelika Kaźmierska w obecności Prokuratora: Wojciech Misiak, po rozpoznaniu w dniach 23 września i 29 września 2025 roku sprawy: 1.  R. K. syna T. i E. z domu M.  urodzonego (...) w R. 2.  S. O. syna S. i A. z domu W.  urodzonego (...) w P. 3.  J. K. syna S. i Z. z domu R.  urodzonego (...) w Z. oskarżonych o to, że: I. w dniu 14 lutego 2025 roku w P. oraz na terenie kompleksu leśnego znajdującego się w rejonie miejscowości N. gm. P., woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali rozboju na osobie P. T. w ten sposób, że używając przemocy w postaci uderzeń w głowę i ciągnięcia za szyję oraz grożąc pozbawieniem życia, doprowadzili do stanu bezbronności, po czym wyciągnęli pokrzywdzonego z samochodu m-ki S. (...) nr rej. (...), którym kierował, zabrali kluczyki od tego pojazdu, a następnie wepchnęli go do innego samochodu typu dostawczego, w którym dokonali zaboru telefonu komórkowego pokrzywdzonego m-ki O. (...) o wartości 500 zł oraz telefonu m-ki S. (...) o wartości 800 zł, a następnie pozbawiając pokrzywdzonego wolności przez okres około 30 minut, przetransportowali go do lasu w rejonie miejscowości N., gdzie kazali mu wyjść z auta i następnie wypowiadali pod jego adresem groźby pozbawienia życia kopiąc go przy tym i uderzając po całym ciele, w trakcie czego R. K. wyjął bliżej nieustalony pistolet, z którego oddał trzy strzały w powietrze, a S. O. przystawił P. T. nóż do gardła, po czym pozostawili pokrzywdzonego w lesie i odjechali z miejsca zdarzenia, dokonując przy tym uszkodzenia ciała pokrzywdzonego w postaci otarć naskórka na głowie szyi, które to obrażenia spowodowały rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na okres czasu poniżej dni siedmiu tj. o czyn z ar. 280 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 2)">§ 2 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189;art. 189 § 1)">art. 189 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art.11§ 2 k.k.</a> II. w okresie czasu od dnia 14 lutego 2025 roku godz. 18:30 do dnia 15 lutego 2025 roku godz. 10:25, w miejscowości P., powiat (...), województwa (...), działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali kradzieży z włamaniem pojazdu m-ki S. (...) nr rej. (...) o wartości 3000 zł wykorzystując do tego celu kluczyk zabrany w trakcie rozboju dokonanego w dniu 14 lutego 2025 roku na osobie P. T., za pomocą którego pokonali zabezpieczenia pojazdu i dokonali jego zaboru w celu przywłaszczenia, a następnie w miejscowości R. w kompleksie leśnym B. dokonali spalenia tego samochodu, powodując stratę w kwocie 3.000 zł, na szkodę P. T. tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art.288 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>  orzeka: 1. w miejsce czynu zarzucanego w punkcie I uznaje oskarżonych R. K., S. O. i J. K. za winnych tego, że: a) w dniu 14 lutego 2025 roku w P. oraz w lesie w rejonie miejscowości N., gm. P., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu pozbawili wolności P. T. oraz wzięli udział w pobiciu pokrzywdzonego, narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia co najmniej skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§1 kk</a> w ten sposób, że poprzez użycie przemocy w postaci uderzenia pięścią w twarz i trzymania za szyję, wyciągnęli go z kierowanego przez niego samochodu marki S. (...), nr rej. (...), przewrócili na chodnik, po czym wepchnęli do skrzyni ładunkowej samochodu dostawczego marki F. (...), nr. rej. (...), w którym grozili mu pozbawieniem życia, zadawali ciosy pięścią w głowę, kopali go i przewieźli do lasu w rejonie miejscowości N., gdzie kazali mu wysiąść, uklęknąć, a następnie w dalszym ciągu zadawali mu uderzenia rękoma i kopali go po ciele, przystawili mu nóż do gardła i oddali trzy strzały z pistoletu w powietrze, po czym zostawili go w lesie i odjechali samochodem, a na skutek ich działania pokrzywdzony doznał otarć naskórka na głowie i szyi, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2 kk</a>, czym wyczerpali dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189;art. 189 § 1)">art. 189§1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 kk</a>, b) w tym samym miejscu i czasie, działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia dwóch telefonów komórkowych marki S. (...) o wartości 500 zł. oraz marki O. (...) o wartości 700 zł., tj. łącznej wartości 1.200 zł., działając na szkodę P. T., czym wyczerpali dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278§1 kk</a>, i za to: - za czyn opisany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189 § 1 pkt. 1 a)">punkcie 1 a</a> wyczerpujący dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189;art. 189 § 1)">art. 189§1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 kk</a> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189;art. 189 § 1)">art. 189§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11§3 kk</a> wymierza oskarżonym kary po 1 (jednym) roku pozbawienia wolności, - za czyn opisany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278 § 1 pkt. 1 b)">punkcie 1 b</a> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278§1 kk</a> wymierza oskarżonym kary po 5 (pięć) miesięcy pozbawienia wolności, 2. w miejsce czynu zarzucanego w punkcie II uznaje oskarżonych R. K., S. O. i J. K. za winnych tego, że w dniu 14 lutego 2025 roku, w P., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu dokonali zaboru w celu przywłaszczenia samochodu marki S. (...) nr rej. (...), stanowiącego własność P. T., o wartości 3.000 zł., a następnie w miejscowości R. w kompleksie leśnym B. dokonali jego zniszczenia poprzez spalenie, czym działali na szkodę P. T. i swoim zachowaniem wyczerpali dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278§1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11§3 kk</a> wymierza im kary po 1 (jednym) roku pozbawienia wolności, 3. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1)">art. 85§1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86§1 kk</a> orzeka wobec oskarżonych R. K., S. O., J. K. łączne kary pozbawienia wolności w wymiarze po 1 (jednym) roku i 6 (sześć) miesięcy, 4. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63§1 kk</a> zalicza oskarżonym na poczet orzeczonych łącznych kar pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności: - R. K. od dnia 15 lutego 2025r., godz. 16:20 do dnia 29 września 2025r., - S. O. od dnia 15 lutego 2025r., godz. 09:05 do dnia 29 września 2025r., - J. K. od dnia 14 lutego 2025r., godz. 21:50 do dnia 29 września 2025r. 5. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 41 a;art. 41 a § 1)">art. 41a §1 kk</a> orzeka wobec oskarżonych zakaz zbliżania się do P. T. na odległość nie mniejszą niż 10 metrów na okres 2 (dwóch) lat od uprawomocnienia się wyroku, 6. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230§2 kpk</a> nakazuje zwrócić: - P. T. dowody rzeczowe z pozycji 3, 4, 5, 6, 7 wykazu k. 877 akt, - oskarżonemu R. K. dowody rzeczowe z pozycji 2, 13, 21, 22, 23, 24, 25, 26 wykazu k.877 akt, - oskarżonemu S. O. dowody rzeczowe z pozycji 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20 wykazu k.877 akt, - oskarżonemu J. K. dowody rzeczowe z pozycji 8, 9, 10, 11, 12 wykazu k. 877 akt. 7. zasądza od każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty oraz kwoty po 3.419 (trzy tysiące czterysta dziewiętnaście) złotych i 39 (trzydzieści dziewięć) groszy tytułem zwrotu wydatków. WZÓR FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI, TYM WYROKU NAKAZOWEGO (UK 1) <table> <colgroup> <col width="2"/> <col width="45"/> <col width="20"/> <col width="58"/> <col width="12"/> <col width="2"/> <col width="90"/> <col width="25"/> <col width="10"/> <col width="17"/> <col width="109"/> <col width="41"/> <col width="16"/> <col width="13"/> <col width="120"/> <col width="76"/> <col width="105"/> <col width="6"/> </colgroup> <tr> <td> </td> <td colspan="17"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="11"> Formularz UK 1 </td> <td colspan="3"> Sygnatura akt </td> <td colspan="3"> III K 74/25 </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="17"> Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 a;art. 387)">art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.</a> albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="17"> 1. USTALENIE FAKTÓW </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="17"> 1.1. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="4"> Oskarżony </td> <td colspan="11"> Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="4">  R. K.  S. O.  J. K. </td> <td colspan="11">  1. w miejsce czynu zarzucanego w punkcie I uznano oskarżonych R. K., S. O. i J. K. za winnych tego że: a) w dniu 14 lutego 2025 roku w P. oraz w lesie w rejonie miejscowości N., gm. P., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu pozbawili wolności P. T. oraz wzięli udział w pobiciu pokrzywdzonego, narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia co najmniej skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§1 kk</a> w ten sposób, że poprzez użycie przemocy w postaci uderzenia pięścią w twarz i trzymania za szyję, wyciągnęli go z kierowanego przez niego samochodu marki S. (...), nr rej. (...), przewrócili na chodnik, po czym wepchnęli do skrzyni ładunkowej samochodu dostawczego marki F. (...), nr. rej. (...), w którym grozili mu pozbawieniem życia, zadawali ciosy pięścią w głowę, kopali go i przewieźli do lasu w rejonie miejscowości N., gdzie kazali mu wysiąść, uklęknąć, a następnie w dalszym ciągu zadawali mu uderzenia rękoma i kopali go po ciele, przystawili mu nóż do gardła i oddali trzy strzały z pistoletu w powietrze, po czym zostawili go w lesie i odjechali samochodem, a na skutek ich działania pokrzywdzony doznał otarć naskórka na głowie i szyi, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2 kk</a>, czym wyczerpali dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189;art. 189 § 1)">art. 189§1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 kk</a>, b) w tym samym miejscu i czasie, działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia dwóch telefonów komórkowych marki S. (...) o wartości 500 zł. oraz marki O. (...) o wartości 700 zł., tj. łącznej wartości 1.200 zł., działając na szkodę P. T., czym wyczerpali dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278§1 kk</a>,  2. w miejsce czynu zarzucanego w punkcie II uznano oskarżonych R. K., S. O. i J. K. za winnych tego, że w dniu 14 lutego 2025 roku, w P., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu dokonali zaboru w celu przywłaszczenia samochodu marki S. (...) nr rej. (...), stanowiącego własność P. T., o wartości 3.000 zł., a następnie w miejscowości R. w kompleksie leśnym B. dokonali jego zniszczenia poprzez spalenie, czym działali na szkodę P. T. i swoim zachowaniem wyczerpali dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278§1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 kk</a>. </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="13"> Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td colspan="2"> Numer karty </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="13"> R. K., S. O. i J. K. znali P. T.. Każdy z nich miał do niego złość. S. O. był niezadowolony, że P. T. spotyka się z jego córką M., bo w przeszłości odbywał karę za przestępstwo związane z narkotykami i był od niej starszy aż o 10 lat. R. K. był przekonany, że to P. T. wszedł na jego podwórko w dniu 13 lutego 2025r. i oblał farbą bramę wjazdową, przy czym zrobił to, ponieważ R. K. zeznawał w sprawie o uchylenie obowiązku alimentacyjnego S. O. wobec córki M. i sprawę tę wygrał. J. K. miał pretensje do P. T., ponieważ ten wraz ze znajomymi urządził taką imprezę w mieszkaniu jego córki, że aż sąsiedzi do niego dzwonili aby zrobił porządek. W dniu 14 lutego 2025r. w P., około godziny 18:00, oskarżeni byli razem w mieście i zobaczyli, że P. T. jedzie swoim samochodem marki S. (...) nr rej. (...). J. K. zadzwonił do niego i powiedział, że chciałby się z nim spotkać. Umówili się, że P. T. podjedzie na parking przy restauracji (...) w P.. Gdy pokrzywdzony wjechał na parking, to po chwili przyjechał tam samochód dostawczy marki F. (...) nr rej. (...), kierowany przez R. K.. Oskarżeni wysiedli z tego auta. R. K. podszedł do samochodu S. (...), otworzył drzwi od strony kierowcy, uderzył pięścią w twarz pokrzywdzonego i krzycząc do niego, chwycił go za szyję chcąc wyciągnąć go z auta. P. T. wcisnął gaz próbując odjechać, ale R. K. trzymał go stojąc na progu otwartego auta i krzyczał aby się zatrzymał. Pokrzywdzony zatrzymał auto na chodniku przy ulicy (...) po przeciwnej stronie parkingu. R. K. przekręcił kluczyk w stacyjce, co spowodowało wyłączenie silnika, po czym wyciągnął go z samochodu i przewrócił na chodnik. Wtedy dobiegli pozostali oskarżeni i zaczęli trzymać go, żeby nie uciekł. R. K. wsiadł do samochodu dostawczego i podjechał do nich. Następnie oskarżeni wsadzili P. T. do części ładunkowej auta. S. O. i J. K. wsiedli razem z nim, a R. K. usiadł za kierownicą i odjechali. Była godzina 18:13 Pokrzywdzony pytał co od niego chcą. R. K. zarzucał, że pomalował mu jakąś bramę, ale on nie wiedział o co chodzi. S. O. miał do niego pretensje, że spotyka się z jego córką. Obaj oskarżeni kopali go po żebrach i straszyli, że pojadą po łopatę. S. O. uderzał go też pięścią po głowie. Podczas jazdy S. O. wyjął z jego kieszeni dwa telefony komórkowe: marki S. (...) o wartości 500 zł., który S. O. schował do swojej kieszeni oraz marki O. (...) o wartości 700 zł., który następnie został w samochodzie dostawczym. Zarówno S. O. jak i J. K. byli pod wpływem alkoholu. Po krótkim czasie samochód zatrzymał się w lesie w rejonie miejscowości N.. Oskarżeni kazali pokrzywdzonemu wysiąść. Na ich polecenie uklęknął. Cały czas krzyczeli, a ich pretensje dotyczyły wyżej wspomnianej bramy i faktu spotykania się P. T. z M., czemu S. O. był stanowczo przeciwny. Oskarżeni zaczęli bić pokrzywdzonego rękoma po ciele i kopali go. W pewnej chwili J. K. wyjął nóż i przystawił go do szyi pokrzywdzonego. S. O. go przytrzymywał. R. K. miał w ręku pistolet. Oddał nim trzy strzały w powietrze i uderzył pokrzywdzonego ręką w twarz. Następnie oskarżeni wsiedli do samochodu i odjechali. P. T. doszedł do drogi asfaltowej i zobaczył, że jest w miejscowości N.. Udał się do zamieszkującego tam kolegi Ł. K., któremu opowiedział o zdarzeniu. Ł. zadzwonił na numer alarmowy 112. Po chwili przyjechała policja i pogotowie ratunkowe, które zabrało go do szpitala w R.. W wyniku zdarzenia P. T. doznał otarć naskórka na głowie i szyi, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2 kk</a>). Oskarżeni, po wyjechaniu z lasu, postanowili wrócić na ulicę (...) w P., gdzie w dalszym ciągu znajdował się pozostawiony na poboczu drogi samochód P. T.. Była wtedy godzina 18:33. R. K. kierował samochodem dostawczym marki F. (...). Jeden z pozostałych oskarżonych podszedł do S. T., otworzył drzwi i wsiadł do środka. Po chwili, o godzinie 18:36, samochód F. (...) wolno przejechał obok S. T., po czym S. (...) ruszył za F. (...). Oba pojazdy wyjechały z P. i udały się w kierunku miejscowości R.. W czasie zabierania samochodu S. (...) z pobocza przy ul. (...) w P., telefon komórkowy o nr (...) użytkowany przez R. K. i telefon komórkowy o nr (...) użytkowany przez J. K. – logowały się na stacji przekaźnikowej (...) zlokalizowanej przy ul. (...), tj. najbliższej stacji przekaźnikowej dla wskazanego wyżej adresu, tj. ul. (...). Telefon komórkowy o nr (...) użytkowany przez S. O. logował się do stacji przekaźnikowej w miejscowości Ł., koło P., czyli także najbliższej stacji (...) operatora (...).z o.o. do wskazanego wyżej miejsca. Gdy oskarżeni jechali z P. w kierunku miejscowości R., to o godz. 18:42:09 miało miejsce połącznie głosowe pomiędzy S. O. użytkującym telefon o nr (...) a J. K. użytkującym telefon o nr (...). Oba pojazdy dojechały do miejscowości R. do kompleksu leśnego B.. Tam oskarżeni dokonali zniszczenia samochodu marki S. (...) należącego do P. T. poprzez jego spalenie. Zabezpieczone w trakcie oględzin miejsca zdarzenia w lesie w rejonie miejscowości N. ślady bieżnika opon samochodu marki F. (...) nr rej (...) okazały się zgodne grupowo ze śladami bieżnika opony, który został zabezpieczony w trakcie oględzin miejsca ujawnienia wraku spalonego pojazdu marki S. (...). Zabezpieczone w trakcie oględzin miejsca zdarzenia w lesie w rejonie miejscowości N. ślady spodu obuwia okazały się zgodne grupowo ze śladem, który został zabezpieczony w trakcie oględzin miejsca ujawnienia wraku spalonego pojazdu marki S. (...). Następnego dnia, około godz. 9:00 L. K. (1) przyszedł w odwiedziny do S. K. (1). Ten powiedział mu, że poprzedniego dnia około godz. 20:00 – 21:00 widział duży płomień, przy czym myślał, że to dzieci rozpaliły ognisko. Około godz. 10:00 mężczyźni poszli do lasu i zobaczyli, że w tym miejscu znajduje się wrak spalonego samochodu, o czym powiadomili policję. Był to samochód marki S. (...) należący do P. T.. Jego wartość wynosiła 3.000 zł. S. O. nie cierpi na chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe. Stwierdzono u niego inne zakłócenia czynności psychicznych pod postacią uzależnienia od alkoholu. W chwili popełnienia zarzucanych czynów miał zachowaną zdolność rozumienia znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem. J. K. nie cierpi na chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe ani inne zakłócenia czynności psychicznych. W chwili popełnienia zarzucanych czynów miał w pełni zachowaną poczytalność. Oskarżeni byli w przeszłości karani. Oskarżeni mają dobre opinie w miejscu zamieszkania. </td> <td colspan="2"> wyjaśnienia: J. K. k.196-197 R. K. k.123-125 zeznania P. T. k.2-3, 37-38, 955-956 protokół oględzin zapisów monitoringu k.574-577 opinia z badań fizykochemicznych k.761-780 zeznania Ł. K. k.33-34 protokół zapisu nagrania zgłoszenia telefonicznego k.487 opinia lekarska k.27-28 protokół oględzin zapisów monitoringu k.574-577, 580-582 analiza danych telekomunikacyjnych k.629-650, 651-658 opinia z badania cyfrowych nośników danych k.711-733 opinia z badań traseologicznych k.736-748 zeznania: L. K. (1) k.262-263 S. K. (1) k.266-267 protokół oględzin k.87-88 dokumentacja fotograficzna k.511-534 zeznania P. T. k. 37-38 opinie psychiatryczne k.591-592, 595-596 karty karne k.851-859 wywiady środowiskowe k.335-339, 341-345, 348-352 </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="17"> 2. OCENA DOWODÓW </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="17"> 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="5"> Lp. faktu z pkt 1.1 </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td colspan="10"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="5"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="10"> - ocena dowodów odnośnie czynu zarzucanego w pkt. I : Sąd dał wiarę zeznaniom P. T., ponieważ pokrzywdzony szczerze i przekonywująco opisał w nich okoliczności zdarzenia. Nadto jego zeznania znalazły potwierdzenie w innych dowodach zgromadzonych w sprawie. Z zeznań tych wynika, że J. K. zadzwonił do pokrzywdzonego, ponieważ chciał się z nim spotkać. Gdy pokrzywdzony podjechał swoim samochodem na parking, to najpierw R. K. otworzył drzwi od strony kierowcy, uderzył go pięścią w twarz i krzycząc do niego, chwycił go za szyję chcąc wyciągnąć go z auta. Wtedy pokrzywdzony wcisnął gaz próbując odjechać, ale R. K. trzymał go stojąc na progu otwartego auta i krzyczał aby się zatrzymał. Gdy pokrzywdzony zatrzymał auto, to R. K. wyciągnął go z samochodu i przewrócił na chodnik. Wtedy dobiegli pozostali oskarżeni i zaczęli trzymać go, żeby nie uciekł. Następnie wsadzili pokrzywdzonego do części ładunkowej innego auta i zaczęli gdzieś jechać. R. K. zarzucał mu, że pomalował jego bramę, ale pokrzywdzony nie wiedział o co chodzi. S. O. miał do niego pretensje, że spotyka się z jego córką. Obaj oskarżeni kopali go po żebrach i straszyli, że pojadą po łopatę. S. O. uderzał go też pięścią po głowie. Podczas jazdy S. O. wyjął z jego kieszeni dwa telefony komórkowe: marki S. (...) który schował do swojej kieszeni oraz marki O. (...), który następnie został w samochodzie dostawczym. Po krótkim czasie samochód zatrzymał się w lesie. Oskarżeni kazali pokrzywdzonemu wysiąść i uklęknąć. Cały czas krzyczeli i mieli do niego pretensje o tą bramę i o to, że spotyka się z córką S. O.. Zaczęli bić pokrzywdzonego rękoma po ciele i kopali go. W pewnej chwili J. K. wyjął nóż i przystawił go do szyi pokrzywdzonego, S. O. go przytrzymywał, a R. K. trzymanym w ręku pistoletem oddał trzy strzały w powietrze, po czym oskarżeni wsiedli do samochodu i odjechali. Relacja P. T. znalazła potwierdzenie w zeznaniach Ł. K., do którego przybiegł pokrzywdzony bezpośrednio po zdarzeniu. Ł. K. zeznał, że P. T. był roztrzęsiony, powiedział, że został wywieziony przez oskarżonych do lasu, że oskarżeni mieli do niego pretensje o jakąś wymalowaną bramę i o to, że spotyka się z córką S. O.. Ł. K. zadzwonił na numer alarmowy i po chwili przyjechało pogotowie ratunkowe i policja. A. Z., który w tym czasie przebywał na posesji Ł. K. także potwierdził powyższą relację. Zeznania P. T. znajdują potwierdzenie także w opinii lekarskiej, z której wynika, że w wyniku zdarzenia doznał otarć naskórka na głowie i szyi, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2 kk</a>). Należy zaznaczyć, że relacja pokrzywdzonego znalazła odzwierciedlenie także w zapisie obrazu z kamery monitoringu znajdującego się na ulicy (...) w P., gdzie rozegrała się pierwsza część zdarzenia, w której pokrzywdzony został wyciągnięty ze swojego samochodu, wepchnięty przez oskarżonych do samochodu marki F. (...), który następnie odjeżdża z tego miejsca. Oskarżeni nie przyznali się do stawianego im zarzutu w zakresie dokonania rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280§2 kk</a>). J. K. przyznał, że każdy z oskarżonych miał złość do P. T.. S. O. był niezadowolony, że P. T. spotyka się z jego córką M., bo w przeszłości odbywał karę za przestępstwo związane z narkotykami i był od niej starszy aż o 10 lat. R. K. był przekonany, że to P. T. wszedł na jego podwórko w dniu 13 lutego 2025r. i oblał farbą bramę wjazdową, przy czym zrobił to, ponieważ R. K. zeznawał w sprawie o uchylenie obowiązku alimentacyjnego S. O. wobec córki M. i sprawę tę wygrał. Z kolei J. K. miał pretensje do P. T., ponieważ ten wraz ze znajomymi urządził taką imprezę w mieszkaniu jego córki, że aż sąsiedzi do niego dzwonili aby zrobił porządek. J. K. przyznał, że z tych powodów chcieli wystraszyć pokrzywdzonego. Dlatego wepchnęli go do samochodu, wywieźli do lasu, „ dali mu parę kuksańców” i poszarpali go. S. O. wyjaśnił, że w ogóle nie pamięta tego zdarzenia ze względu na spożyty wcześniej alkohol. R. K. wyjaśnił, że występował jako świadek w sprawie o uchylenie obowiązku alimentacyjnego S. O. na córkę M.. Zeznawał na niekorzyść M. i P. T. miał do niego o to pretensje. W dniu 13 lutego 2025r. P. T. wszedł na jego posesję i oblał mu farbą bramę wjazdową. R. K. rozpoznał go na monitoringu zamontowanym na posesji. Czuł zagrożenie z jego strony, dlatego wraz z pozostałymi oskarżonymi postanowili go wystraszyć. R. K. przyznał, że wyciągnął pokrzywdzonego z samochodu, po czym wspólnie wepchnęli go do jego (...) i zawieźli do lasu. Zadali mu kilka uderzeń. R. K. przyznał, że uderzył go dwa razy pięścią w okolice tułowia. Chcieli go wystraszyć. Potem zostawili go w lesie i odjechali. R. K. nie widział żadnego noża, nie zabierał mu żadnych telefonów, nie zabierał kluczyków od samochodu. Wyjaśnił, że przekręcił kluczyk w stacyjce, żeby wyłączyć silnik, ale kluczyk ten został w aucie pokrzywdzonego. Odmówił odpowiedzi na pytanie związane z oddaniem strzałów z broni. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonych odnośnie przebiegu zdarzenia w tej części, w której korespondują z zeznaniami P. T., natomiast w pozostałym zakresie uznał je za nieprzekonywujące. Sąd uznał za prawdziwe twierdzenia pokrzywdzonego, że J. K. przystawił mu nóż do szyi, a R. K. oddał trzy strzały z pistoletu w powietrze. Zdaniem Sądu pokrzywdzony nie miał powodów aby celowo o te zachowania pomawiać oskarżonych. Nadto z opinii dotyczącej badań broni i balistyki (k.560-561) wynika, że na miejscu zdarzenia zabezpieczono łuskę pochodzącą od odstrzelonego naboju bocznego zapłonu kal. (...) R. produkcji (...), przy czym na podstawie stwierdzonych na łusce śladów nie można było wskazać z jakiego rodzaju, typu i wzoru broni została odstrzelona. Z kolei z opinii z zakresu badań fizykochemicznych (k.761-780) wynika, że na powierzchni stolików z mikrośladami pobranymi z prawej i lewej dłoni R. K. ujawniono łącznie 25 cząstek, w tym 2 cząstki trójskładnikowe (z klasy cząstek charakterystycznych), tj. małą ich liczbę, 13 dwuskładnikowych (z klasy zgodnych z powystrzałowymi) oraz 10 jednoskładnikowych (zwykle towarzyszących cząstkom powystrzałowym), tj. umiarkowaną ich liczbę. Jednocześnie nie stwierdzono śladów w postaci pozostałości po wystrzale z broni palnej u S. O. i J. K.. - ocena dowodów odnośnie czynu zarzucanego w pkt. II : Sąd analizując dowody zebrane w sprawie uznał za udowodnioną winę oskarżonych w zakresie czynu przypisanego im w pkt. 2. Mając na uwadze treść zeznań P. T. w połączeniu z dowodami w postaci zapisów obrazu z monitoringu, danych telekomunikacyjnych dotyczących logowań telefonów użytkowanych przez oskarżonych oraz opinii z badań traseologicznych Sąd uznał, że to oskarżeni dokonali kradzieży samochodu marki S. (...) należącego do P. T., a następnie dokonali jego zniszczenia poprzez spalenie. W tym miejscu należy nadmienić, że wprawdzie pokrzywdzony na rozprawie oświadczył, że cofa wniosek o ściganie w zakresie zniszczenia jego samochodu, ale tego cofnięcia wniosku nie można uznać za skuteczne. Gdy dochodzi bowiem do zbiegu przestępstwa ściganego na wniosek z przestępstwem ściganym z urzędu, a z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie ( kwalifikacja prawna zarzucanego czynu to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279§1 kk</a>- ściganie z urzędu, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288§1 kk</a> – ściganie na wniosek ), to wówczas całość czynu podlega ściganiu z urzędu. W takiej sytuacji cofnięcie wniosku o ściganie przestępstwa na wniosek nie tamuje ścigania całości czynu. Przechodząc do oceny dowodów w zakresie przypisanego oskarżonym przestępstwa, to w pierwszej kolejności trzeba zaznaczyć, że analizując zeznania P. T., Sąd uznał, że oskarżeni dokonali kradzieży jego samochodu marki S. (...). P. T. zeznał na rozprawie, że gdy R. K. wyciągał go z samochodu, to przekręcił kluczyk w stacyjce co spowodowało wyłączenie silnika, przy czym nie wiedział, czy R. K. zostawił ten kluczyk w samochodzie czy też zabrał go ze sobą. Sam R. K. przyznał fakt, że wyjął kluczyk ze stacyjki, ale nie zabierał go, tylko zostawił w samochodzie. P. T. podczas pierwszego przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego nie był pytany o tę kwestię, a podczas drugiego przesłuchania powiedział, że K. zabrał kluczyki, przy czym nie doprecyzował czy miał na myśli to, że wyjął je ze stacyjki czy też że w ogóle zabrał je z samochodu. Dlatego Sąd uznał, że zebrane dowody pozwalają na przyjęcie, że R. K. wyjął kluczyk ze stacyjki, przy czym mógł rzeczywiście pozostawić go w samochodzie pokrzywdzonego. Analiza zapisów obrazu z kamery usytuowanej na ulicy (...) w P. wskazuje, że w istocie auto krótko stało pozostawione na poboczu drogi. Możliwym zatem jest, że było cały czas otwarte. Oskarżeni odjechali stamtąd o godz. 18:13, a powrócili o godz. 18:32. Z analizy zapisu obrazu z tej kamery wynika, że R. K. był ubrany w spodnie dresowe i bluzę. Uwidoczniony został moment wyciągania pokrzywdzonego z jego auta i wpychania go do auta dostawczego marki F. (...). Ta część zdarzenia miała miejsce od godz. 18:10 do godz. 18:12. Pozostali dwaj oskarżeni byli ubrani następująco: jeden w spodnie dresowe i bluzę z kapturem a drugi w spodnie jeansowe koloru niebieskiego i ciemnoniebieską bluzę. O godz. 18:13 oskarżeni odjechali z tego miejsca razem z pokrzywdzonym samochodem marki F. (...) pozostawiając jego auto na poboczu drogi. Następnie, o godz. 18:32, a więc już po tym, jak pokrzywdzony został sam w lesie, oskarżeni postanowili wrócić po samochód S. (...). Na obrazie z kamery widać jak mężczyzna ubrany w spodnie jeansowe koloru niebieskiego i ciemnoniebieską bluzę podchodzi do S. T., wsiada do niego, po czym widać - jakby czegoś szukał, świeci światłem ( może świecić telefonem komórkowym w poszukiwaniu pozostawionych w aucie kluczyków). Po chwili, o godz. 18:36, widać jak od lewej strony, ulicą (...) przejeżdża samochód marki F. (...), po czym zawraca, wolno przejeżdża obok S. T. i wtedy kierujący S. T. rusza i podąża za nim. Jest godz. 18:37. Oba pojazdy jadą w kierunku miejscowości R., gdzie doszło do spalenia samochodu pokrzywdzonego. Dodatkowo kamera zamontowana na posesji przy ul. (...) w P. (znajdującej się przy wyjeździe z P. w kierunku miejscowości R.) w tym samym czasie, zarejestrowała samochód marki F. (...) przejeżdżający od strony P. w kierunku miejscowości R.. Analiza powyższych zapisów obrazu wyraźnie dowodzi, że to oskarżeni dokonali kradzieży samochodu S. (...) należącego do pokrzywdzonego. Po zostawieniu P. T. w lesie, wrócili po jego samochód stojący na poboczu drogi. R. K. kierował samochodem marki F. (...), a jeden z pozostałych oskarżonych, ubrany w spodnie jeansowe koloru niebieskiego i bluzę koloru ciemnoniebieskiego (mężczyzna w takim samym ubraniu wpychał wcześniej pokrzywdzonego do auta), wsiadł do samochodu S. (...), po czym wspólnie odjechali z tego miejsca w kierunku miejscowości R.. To tam, w kompleksie leśnym B., dokonali zniszczenia samochodu poprzez jego spalenie. Wrak spalonego samochodu został ujawniony następnego dnia, około godz. 10.00 przez S. K. (1) i L. K. (2). S. K. (2) zeznał, że dzień wcześniej, około godz. 20:00-21:00 widział ze swojej posesji płomień w tym miejscu, ale nie zwrócił zbytniej uwagi sądząc, że dzieci rozpaliły sobie ognisko. Zeznania obu świadków Sąd uznał za nie budzące wątpliwości. Na sprawstwo oskarżonych wskazuje także analiza danych telekomunikacyjnych. Wynika z niej, że w czasie zabierania samochodu S. (...) z pobocza przy ul. (...) w P., telefon komórkowy o nr (...) użytkowany przez R. K. i telefon komórkowy o nr (...) użytkowany przez J. K. – logowały się na stacji przekaźnikowej (...) zlokalizowanej przy ul. (...), tj. najbliższej stacji przekaźnikowej dla wskazanego wyżej adresu, tj. ul. (...). Telefon komórkowy o nr (...) użytkowany przez S. O. logował się do stacji przekaźnikowej w miejscowości Ł., koło P., czyli także najbliższej stacji (...) operatora (...).z o.o. do wskazanego wyżej miejsca. Następnie, gdy oskarżeni jechali z P. w kierunku miejscowości R., to o godz. 18:42:09 miało miejsce połącznie głosowe pomiędzy S. O. użytkującym telefon o nr (...) a J. K. użytkującym telefon o nr (...), co potwierdza, że oskarżeni ci nie siedzieli w tym samym pojeździe, tylko jeden z nich był w samochodzie F. (...) a drugi kierował S. T.. Zapis obrazu wskazywał bowiem, że mężczyzna ubrany w spodnie jeansowe koloru niebieskiego i bluzę koloru ciemnoniebieskiego wsiadł do S. T.. Nadto w czasie późniejszym, tj. w godz. 19:01 – 19:18 telefony użytkowane przez R. K. o nr (...) i J. K. o nr (...) zgodnie logowały się do stacji przekaźnikowej (...) położonej w miejscowości W. ul. (...) oraz stacji przekaźnikowej (...) J. (...) D., znajdujących się w rejonie miejsca spalenia samochodu S. (...). Na uwagę zasługuje również fakt, że z opinii z badań traseologicznych wynika, że zabezpieczone w trakcie oględzin miejsca zdarzenia w lesie w rejonie miejscowości N. ślady bieżnika opon samochodu marki F. (...) nr rej (...) okazały się zgodne grupowo ze śladami bieżnika opony, który został zabezpieczony w trakcie oględzin miejsca ujawnienia wraku spalonego pojazdu marki S. (...), a zabezpieczone w trakcie oględzin miejsca zdarzenia w lesie w rejonie miejscowości N. ślady spodu obuwia okazały się zgodne grupowo ze śladem, który został zabezpieczony w trakcie oględzin miejsca ujawnienia wraku spalonego pojazdu marki S. (...). Reasumując, w ocenie Sądu, przedstawione wyżej dowody w połączeniu ze sobą wyraźnie wskazują, że to oskarżeni dokonali kradzieży samochodu pokrzywdzonego, a następnie jego zniszczenia poprzez spalenie. Powód ich działania, podobnie jak w przypadku pozbawienia wolności pokrzywdzonego i pobicia go, stanowiła złość, pretensje do niego, wskutek czego oskarżeni sami postanowili dokonać odwetu i ukarać go. Zeznania pozostałych świadków nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="17"> 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="9"> </td> <td colspan="3"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="5"> Oskarżony </td> </tr> <tr> <td> </td> <td/> <td colspan="8"> 3.1. Podstawa prawna skazania zgodna z zarzutem 3.2. Podstawa prawna skazania niezgodna z zarzutem </td> <td colspan="3"> 1, 2 </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="17"> Oceniając w powyższy sposób zebrane dowody Sąd uznał, że w miejsce czynu zarzucanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189 § 1 pkt. 1)">pkt. I</a> oskarżeni swoim zachowaniem wyczerpali dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189;art. 189 § 1)">art. 189§1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 kk</a> oraz dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278§1 kk</a>. Odpowiedzialności karnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189;art. 189 § 1)">art. 189§1 kk</a> podlega ten, kto pozbawia człowieka wolności, a z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 kk</a> ten, kto bierze udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156§ 1 kk</a> lub w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§ 1 kk</a>. Stan faktyczny sprawy wskazuje, że oskarżeni działając wspólnie i w porozumieniu pozbawili wolności P. T. oraz wzięli udział w jego pobiciu. Wszyscy byli aktywnie zaangażowani w zdarzenie. Dynamika i intensywność zajścia była na tyle duża, że oskarżeni swoim działaniem niewątpliwie narazili pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia co najmniej skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§1 kk</a>, tj. skutku w postaci uszczerbku na zdrowiu powodującego naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni. Oskarżeni działali w ten sposób, że najpierw użyli wobec pokrzywdzonego przemocy w postaci uderzenia pięścią w twarz i trzymania za szyję, wyciągnęli go z kierowanego przez niego samochodu marki S. (...), przewrócili na chodnik, a następnie wepchnęli do skrzyni ładunkowej samochodu dostawczego marki F. (...), w którym grozili mu pozbawieniem życia, zadawali ciosy pięścią w głowę, kopali go i przewieźli do lasu w rejonie miejscowości N.. Tam kazali mu wysiąść, uklęknąć, po czym w dalszym ciągu zadawali mu uderzenia rękoma i kopali go po ciele, przystawili mu nóż do gardła i oddali trzy strzały z pistoletu w powietrze. Potem zostawili go w lesie i odjechali samochodem. Na skutek ich działania pokrzywdzony doznał otarć naskórka na głowie i szyi, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2 kk</a>. Czyn oskarżonych wyczerpał znamiona określone w dwóch przepisach ustawy karnej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189;art. 189 § 1)">art. 189§1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 kk</a>), co wskazuje na zbieg przepisów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 kk</a>). Oskarżeni stanęli pod zarzutem popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280§2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189;art. 189 § 1)">art. 189§1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 kk</a>. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy wskazuje jednak, że nie sposób przyjąć, iż oskarżeni dopuścili się kwalifikowanego rozboju z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280§2 kk</a> na osobie pokrzywdzonego. Przy tej ocenie Sąd miał na uwadze fakt, że dla bytu przestępstwa rozboju niezbędne są dwa elementy pozostające ze sobą w ścisłym związku, a mianowicie przemoc wobec osoby lub choćby groźba natychmiastowego jej użycia albo doprowadzenie ofiary do stanu nieprzytomności lub bezbronności oraz zabór rzeczy celem jej przywłaszczenia, przy czym ten ścisły związek między tymi dwoma elementami działania skierowanego przeciwko różnym dobrom (zamach na osobę, zamach na mienie) polega na tym, że zamach na człowieka jest tu tylko środkiem do realizacji głównego celu, jakim jest zabór mienia. Tak więc środek ten sprawca stosuje tylko po to, aby dokonać zaboru mienia. Przestępstwo to znamionuje się więc podwójną kierunkowością działania sprawcy. Kierunkowość ta wyraża się w tym, że sprawca działa w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej (kradnie) i że chcąc ten cel osiągnąć stosuje określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> środki zmierzające przez sparaliżowanie woli ofiary do zaboru mienia znajdującego się w jej posiadaniu. (wyr. SN z 22.8.1975 r., V KR 120/75, OSNKW 1975, Nr 12, poz. 163). Okoliczności sprawy wyraźnie wskazują jednak, że oskarżeni stosowali wobec pokrzywdzonego przemoc nie po to aby go okraść, tylko dlatego, że chcieli dać mu nauczkę, chcieli sami go ukarać, ponieważ każdy z nich miał do niego pretensje i złość. Dlatego pozbawili go wolności i pobili go. Na marginesie nadmienić należy, że w przypadku współsprawstwa, powołanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2 kk</a> w kwalifikacji prawnej czynu jest możliwe tylko w razie stwierdzenia, który ze sprawców, swoim działaniem spowodował konkretne obrażenia ciała. W niniejszej sprawie sprawców było trzech, wszyscy stosowali wobec pokrzywdzonego przemoc i nie jest możliwe dokładne ustalenie, który z nich spowodował obrażenia pokrzywdzonego opisane w opinii, dlatego zasadnym było powołanie w kwalifikacji prawnej przypisanego czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 kk</a>. Sąd uznał, że oskarżeni dopuścili się również przestępstwa kradzieży z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278§1 kk</a>, ponieważ podczas jazdy samochodem, widząc u pokrzywdzonego dwa telefony komórkowe, zabrali mu je w celu przywłaszczenia. W przypadku obu opisanych wyżej czynów, działanie oskarżonych było umyślne, towarzyszył im zamiar bezpośredni i mieli pełną świadomość realizacji wszystkich ustawowych znamion przypisanych im przestępstw. Sąd uznał, że oskarżeni w miejsce czynu zarzucanego im w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278 § 1 pkt. 2)">pkt II</a>, swoim zachowaniem wyczerpali dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278§1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 kk</a>. Odpowiedzialności karnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278§1 kk</a> podlega ten, kto zabiera cudzą rzecz ruchomą w celu przywłaszczenia, a odpowiedzialności karnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288§1 kk</a> ten, kto niszczy cudzą rzecz. Oceniając zebrane dowody w sprawie, Sąd uznał, że oskarżeni działając wspólnie i w porozumieniu dokonali zaboru w celu przywłaszczenia samochodu marki S. (...) nr rej. (...), stanowiącego własność P. T., o wartości 3.000 zł., a następnie w miejscowości R. w kompleksie leśnym B. dokonali jego zniszczenia poprzez spalenie. Brak było podstaw do przyjęcia dokonania kradzieży z włamaniem (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279§1 kk</a>), ponieważ stan faktyczny nie wskazuje aby kluczyki od samochodu S. (...) zostały przez oskarżonych zabrane z tego samochodu i aby auto to oskarżeni pozostawili na poboczu zamknięte. Zebrane dowody pozwalają jedynie na przyjęcie, że R. K. wyjął kluczyk ze stacyjki, pozostawił go w samochodzie S. (...) i że sprawcy ten samochód zostawili otwarty, a dopiero potem wrócili i dokonali zaboru tego samochodu. Sąd powołał w kwalifikacji prawnej oba przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a> z zastosowaniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 kk</a> aby w pełni oddać zawartość prawnokarną przypisanego oskarżonym czynu. Oskarżeni wszystkich wyżej opisanych przestępstw dokonali w warunkach współsprawstwa. Istotą współsprawstwa jest porozumienie zawarte pomiędzy sprawcami co do dokonania przestępstwa, przy czym może to nastąpić zarówno przed popełnieniem przestępstwa, jak i w jego trakcie. Dla przyjęcia współsprawstwa nie jest konieczne, aby każda z osób działających w porozumieniu realizowała własnoręcznie znamiona czynu zabronionego, czy nawet część tych znamion. Wystarczy natomiast, że osoba taka działa w ramach uzgodnionego podziału ról, ułatwiając bezpośredniemu sprawcy realizację wspólnie zamierzonego celu, przy czym każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego przestępstwa, a więc także i w tej części, w jakiej znamiona czynu zabronionego zostały wypełnione zachowaniem innego ze współsprawców. Decydujące jest to, czy współdziałający dążyli do tego samego celu wspólnymi siłami w ramach wspólnego porozumienia. Ocena dowodów dokonana przez Sąd w niniejszej sprawie wskazuje, że oskarżeni wszystkich przypisanych im przestępstw dokonali w ramach przedstawionego wyżej współsprawstwa. </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="17"> 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="4"> Oskarżony </td> <td colspan="4"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="2"> Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu </td> <td colspan="7"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="4"> R. K. S. O. J. K. </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="7"> Na korzyść oskarżonych poczytano fakt częściowego przyznania się do popełnienia czynu przypisanego im w pkt. 1 wyroku, pozytywne opinie środowiskowe oraz fakt, że oskarżeni wyrazili żal z powodu zaistniałego zdarzenia, przeprosili pokrzywdzonego i zapłacili na jego rzecz stosowne kwoty pieniężne tytułem zadośćuczynienia, naprawienia szkody i zwrotu kosztów adwokackich w łącznej wysokości 42.500 zł. Pokrzywdzony przyjął przeprosiny, wybaczył oskarżonym i oświadczył, że nie chciałby aby dłużej przebywali w areszcie śledczym. Na niekorzyść oskarżonych Sąd uwzględnił ich uprzednią karalność oraz fakt agresywnego, bezmyślnego ataku na osobę pokrzywdzonego połączonego z późniejszym zniszczeniem jego samochodu. Wymierzone oskarżonym kary jednostkowe są współmierne do stopnia winy oskarżonych, wagi czynów oraz stopnia ich społecznej szkodliwości. Orzekając łączne kary pozbawienia wolności, Sąd uwzględnił bliski związek przedmiotowy, podmiotowy a także czasowy pomiędzy przestępstwami. Sąd w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 41 a;art. 41 a § 1)">art. 41a§1 kk</a> orzekł wobec oskarżonych zakaz zbliżania się do pokrzywdzonego na odległość nie mniejszą niż 10 metrów na okres 2 lat od uprawomocnienia się wyroku. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230§2 kpk</a> orzeczono o zwrocie osobom uprawnionym zabezpieczonych dowodów rzeczowych. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Oskarżony </td> <td colspan="4"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="2"> Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu </td> <td colspan="6"> Przytoczyć okoliczności </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="6"> Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63§1 kk</a> zaliczono oskarżonym na poczet orzeczonych łącznych kar pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie: -R. K. od dnia 15 lutego 2025r., godz. 16:20 do dnia 29 września 2025r., - S. O. od dnia 15 lutego 2025r., godz. 09:05 do dnia 29 września 2025r., - J. K. od dnia 14 lutego 2025r., godz. 21:50 do dnia 29 września 2025r. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 6. KOSZTY PROCESU </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="13"> Przytoczyć okoliczności </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="13"> Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 4)">art. 2 ust. 1 pkt. 4 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a>- Dz.U. z 1983r. Nr 49, poz.223 z późniejszymi zmianami oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> Sąd zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa opłaty oraz wydatki poniesione przez Skarb Państwa w toku postępowania karnego. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 7. PODPIS </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> </td> <td> </td> </tr> </table> </div>