II SO/Kr 24/22

SENTENCJA Kraków, dnia 30 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o wymierzenie grzywny Prezydentowi Nowego Sącza za nieprzekazanie skargi postanawia: 1/ umorzyć postępowanie sądowe; 2/ zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem uiszczonego wpisu sądowego UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 12 maja 2022 r., sygn. akt: II SO/Kr 9/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek J. M. o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi w terminie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że nie doszło po stronie organu do zaniedbania obowiązku przekazania skargi, bowiem organ ten, otrzymaną w dniu 1 lutego 2022 r., skargę przekazał Sądowi w dniu 11 lutego 2022 r. Jednak w wyniku błędu systemu, pomimo wygenerowania urzędowego poświadczenia przedłożenia, skarga nie została zarejestrowana w systemie. W związku z powyższym postanowieniem, skarżący w piśmie z dnia 24 maja 2022 r. wystąpił o uzupełnienie postanowienia, domagając się rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania na jego rzecz, a alternatywnie, w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Skarżący w piśmie tym stwierdził, że w pełni uznaje za słuszne oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny organowi, jednocześnie jednak podniósł, że niesłusznie ponosi on koszty błędnego działania systemu e-PUAP, które powinien w takiej sytuacji ponieść Skarb Państwa. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2022 r. Sąd odmówił uzupełnienia postanowienia, wskazując, że nie ma podstaw, aby Skarb Państwa został obciążony kosztami postępowania, zaś zwrot kosztów przysługuje stronie wyłącznie w sytuacji, gdy dojdzie do uwzględnienia skargi, co nie miało miejsca w tym przypadku. W piśmie z dnia 17 czerwca 2022 r. skarżący wniósł o rozpoznanie jego zażalenia zawartego w piśmie z dnia 24 maja 2022 r. oraz oświadczył, że cofa wniosek z dnia 14 marca 2022 r. o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 września 2022 r. sygn. akt III OZ 552/22 uchylił postanowienie WSA w Krakowie z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt II SO/Kr 9/222 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W uzasadnieniu NSA wskazał, że skarżący składając wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie jego skargi w ustawowym terminie, wskazał w treści wniosku, że "według informacji uzyskanych telefonicznie w sekretariacie tutejszego sądu moja skarga nie została przekazana do Sądu w ustawowym terminie". Z odpowiedzi organu na wniosek wynika jednak, że organ otrzymaną skargę przekazał Sądowi w dniu 11 lutego 2022 r. za pośrednictwem platformy ePUAP. W aktach sprawy znajduje się także sądowy zapisek urzędowy z dnia 6 kwietnia 2022 r., z którego wynika, że wskutek błędu sądowego systemu ePUAP przesyłka organu z dnia 11 lutego 2022 r. zawierająca rzeczoną skargę, nie została zarejestrowana, chociaż wytworzone zostało UPP. W zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy - skoro Sąd, przed wydaniem rozstrzygnięcia, posiadał wiedzę, że skarga została rzeczywiście przekazana przez organ, a wyłącznie z powodu błędu systemowego po stronie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, nie odnotowano jej wpływu oraz wobec wcześniejszego poinformowania wnioskodawcy, że skarga nie wpłynęła - zachodziły podstawy do skierowania do wnioskodawcy stosownych wyjaśnień oraz uzyskania bieżącego stanowiska w kwestii zasadności domagania się wymierzenia organowi grzywny. Wolą skarżącego, pozostającego – na skutek informacji uzyskanej z sądu - w błędnym przekonaniu o nieprzekazaniu jego skargi przez organ, było doprowadzenie do jak najszybszego przekazania skargi. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, do przekazania skargi doszło skutecznie, już przed wniesieniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Okoliczności sprawy wskazują, że spowodowane błędną informacją pochodzącą z sądu, mylne przeświadczenie o braku realizacji obowiązku przekazania skargi było podstawą wniosku, który skarżący, na obecnym etapie postępowania, wobec uzyskanej wiedzy o przekazaniu w terminie skargi, uważa za bezcelowy, a rozstrzygnięcie Sądu o braku podstaw do wymierzenia organowi grzywny za słuszne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący trafnie zauważa, że gdyby nie jego wniosek o wymierzenie grzywny sytuacja, w której sąd nie miałby wiedzy o wpływie skargi, mogłaby trwać nadal. Gdyby zatem Sąd, wnikliwie oceniając stan sprawy, przed wydaniem rozstrzygnięcia, poinformował skarżącego o zaistniałych w sprawie okolicznościach, realizując obowiązek wynikający z treści przepisu art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) zwanej dalej P.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny w razie uzasadnionej potrzeby udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań - skarżący miałby możliwość cofnięcia wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Z pism skarżącego – zarówno z zażalenia z dnia 24 maja 2022 r., jak i z wniosku z dnia 17 czerwca 2022 r. - wynika wprost, że skarżący taką wolę wyraża. W takiej sytuacji, w przypadku umorzenia postępowania sądowego, rzeczywiście nie zachodziłyby podstawy do obciążania skarżącego kosztami postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. stosowany jest odpowiednio do postępowania toczącego się na skutek zażalenia. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny przy ponownym rozpoznawaniu danej sprawy jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Wykonując zatem wytyczne zawarte w postanowieniu NSA z dnia 23 września 2022 r. sygn. akt III OZ 552/22 i w związku z jednoznacznym ustaleniem, że z treści pisma skarżącego zarówno z zażalenia z dnia 24 maja 2022 r., jak i z wniosku z dnia 17 czerwca 2022 r. - wynika wprost, że wyraził on wolę cofnięcia swojego wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi Sąd uznał, że w sprawie zachodziły podstawy do umorzenia postępowania. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym i sprowadza się do rezygnacji przez stronę skarżącą z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jej praw i interesów, a tym samym z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu (por. B. Dauter w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer Polska 2018). Zgodnie z art. 64 § 3 P.p.s.a. do wniosku wszczynającego postępowanie, a takim jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi, stosuje się odpowiednio przepisy o skardze. Po analizie akt sprawy oraz złożonego przez skarżącego oświadczenia, Sąd orzekający w niniejszym składzie stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek kwalifikujących cofniecie wniosku o wymierzenie grzywny jako niedopuszczalne. Tym samym związany cofnięciem wniosku, postępowanie sądowe postanowił umorzyć. Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo, iż cofnięcie wniosku służyć ma obejściu prawa. W przypadku cofnięcia skargi sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis, o czym stanowi art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.