II Ca 1527/24

<p>Sygn. akt II Ca 1527/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 29 września 2025 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział II Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Ryszard Małecki</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 września 2025 r. w Poznaniu</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- -->Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w <span class="anon-block">P.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. K.</span> </strong> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez powoda</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu</p> <p>z dnia 7 maja 2024 r.</p> <p>sygn. akt I C 45/24</p> <p>1.  <strong> <!-- -->oddala apelację;</strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 900 zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się rozstrzygnięcia o kosztach zawartego w niniejszym wyroku do dnia zapłaty.</strong> </p> <p>Ryszard Małecki</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem z dnia 24 października 2023 r., skierowanym przeciwko <span class="anon-block">A. K.</span>, powód Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w <span class="anon-block">P.</span> wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanej kwoty 6.609,18 zł z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi:</p> <p>a)  od kwoty 3.304,59 zł od dnia 29 lipca 2020 r. do dnia zapłaty;</p> <p>b)  od kwoty 3.304,59 zł od dnia 30 lipca 2020 r. do dnia zapłaty.</p> <p>Powód wniósł nadto o zasądzenie od pozwanej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. (k. 3-4v.)</p> <p>Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 28 listopada 2023 r. referendarz sądowy Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. (k. 19)</p> <p>Sprzeciw od przedmiotowego nakazu zapłaty złożyła pozwana, zaskarżając go w całości. Pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na swoją rzecz od powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości stawki minimalnej wraz z odsetkami ustawowymi od tych kosztów od dnia uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie do dnia zapłaty tych kosztów oraz 17 zł tytułem uiszczonej opłaty od udzielonego pełnomocnictwa. (k. 23-25)</p> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem z 7 maja 2024 r. Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu Wydział I Cywilny w sprawie o sygn. akt I C 45/24:</strong> </p> <p>1.  oddalił powództwo;</p> <p>2.  zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1.817 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu. (k. 49).</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację</strong> o powyższego wyroku złożył powód, zaskarżając go w całości.</p> <p>Zaskarżonemu orzeczeniu apelujący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:</p> <p>1.  art. 15g ust. 16 i ust. 18 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że podstawa do zwrotu świadczeń wypłaconych ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zachodzi wtedy, gdy istnieje tożsamość podmiotowa i przedmiotowa z inną pomocą, podczas gdy zwrot użyty w przepisie wskazuje, że wymagana jest jedynie tożsamość podmiotowa („tych samych pracowników”), a w pozostałym zakresie wystarczające jest podobieństwo („takich samych tytułów”);</p> <p>2.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65;art. 65 § 1;art. 65 § 2)">art. 65 § 1 i 2 k.c.</a> w zw. z § 5 ust. 2 umowy poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że pobranie i wykorzystanie środków na uiszczenie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne przez podmiot, który uzyskał zwolnienie z opłacania składek nie jest wykorzystaniem środków niezgodnie z warunkami określonymi w umowie lub we wniosku, podczas gdy jednym z warunków otrzymania dofinansowania w części dotyczącej składek było złożenie stosownego oświadczenia we wniosku, a podmiot, który złożyłby oświadczenie, iż uzyskał zwolnienie lub zamierza je uzyskać, nie otrzymałby dofinansowania, zatem w okresie od pobrania świadczeń do czasu ich zwrotu środki są wykorzystywane niezgodnie z przeznaczeniem;</p> <p>3.  art. 15g ust. 18a ustawy poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy wszedł on w życie 1 lipca 2021 r. i miał mieć zastosowanie do wniosków jeszcze nierozpoznanych;</p> <p>4.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 410;art. 410 § 2)">art. 410 § 2 k.c.</a> poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji niezakwalifikowanie świadczeń pobranych na dofinansowanie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, w sytuacji, gdy pozwana uzyskała zwolnienie z opłacania składek, jako świadczeń nienależnych.</p> <p>Wobec powyższego, apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 6.609,18 zł z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi: od kwoty 3.304,59 zł od dnia 29 lipca 2020 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 3.304,59 zł od dnia 30 lipca 2020 r. do dnia zapłaty. Skarżący wniósł też o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania przed Sądem I instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. (k. 65-67)</p> <p>W <strong> <!-- -->odpowiedzi na apelację</strong>, pozwana wniosła o jej oddalenie w całości oraz zasadzenie na swoją rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za II instancję według norm przepisanych w wysokości podwójnej stawki minimalnej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od tych kosztów liczonymi od 7 dnia od ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia zapłaty tych kosztów. (k. 78-80)</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja powoda okazała się bezzasadna. </strong> </p> <p>Sprawa podlegała rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(1);art. 505(1) pkt. 1)">art. 505^{<!-- --> 1} pkt 1 k.p.c.</a> i z tego względu, zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(13);art. 505(13) § 2)">art. 505^{<!-- --> 13} § 2 k.p.c.</a>, zważywszy że sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego sprowadza się do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższa norma – w powiązaniu z zakresem zaskarżenia określonym przez powoda - wyznaczała ramy uzasadnienia orzeczenia sądu drugiej instancji.</p> <p>Apelujący nie sformułował żadnych zarzutów w odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania, co pozwoliło uznać, że ustalony stan faktyczny w żaden sposób nie jest podważany. Oceny podniesionych przez powoda zarzutów naruszenia prawa materialnego Sąd Okręgowy dokonywał zatem na kanwie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia ustalonej przez Sąd I instancji.</p> <p>Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że pozwana skorzystała z przewidzianego dla przedsiębiorców zwolnienia w opłacaniu należności z tytułu składek w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych na okres trzech miesięcy, tj. od marca 2020 r. do maja 2020 r. Podstawą zwolnienia był art. 31zo ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej również jako ustawa covidowa).</p> <p>Niezależnie od powyższego, pozwana zawarła z Dyrektorem Wojewódzkiego Urzędu Pracy w <span class="anon-block">P.</span> umowę, na mocy której z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych uzyskała dofinansowanie do wynagrodzeń za miesiące czerwiec 2020 r. i lipiec 2020 r. dla sześciu pracowników objętych obniżonym wymiarem czasu pracy w kwocie 16.772,00 zł oraz składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy w kwocie 3.007,20 zł, łącznie 19.779,20 zł. Przedmiotowe świadczenie zostało wypłacone pozwanej w dwóch transzach (po 9.889,60 zł każda) w dniach 29 lipca 2020 r. oraz 30 lipca 2020 r.</p> <p>Tym samym pozwana uzyskała zarówno zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r. (na podstawie art. 31zo ustawy covidowej), jak i dofinansowanie wynagrodzenia i na pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne tych samych pracowników, za miesiące czerwiec i lipiec 2020 r. (na podstawie art. 15g ust. 1 i 2 ustawy covidowej).</p> <p>Spór w sprawie sprowadzał się zatem do tego, czy doszło do niedozwolonego skumulowania pomocy publicznej, z której skorzystała pozwana, a w konsekwencji czy pozwana zobowiązana jest do zwrotu środków uzyskanych z FGŚP. Apelujący utrzymywał bowiem, że pomoc na podstawie art. 15g i art. 31zo ustawy covidowej była udzielana na podstawie takiego samego tytułu.</p> <p>Przepisy ustawy covidowej nie ograniczają ilości świadczeń, które mogą być na ich podstawie wypłacone na rzecz tego samego przedsiębiorcy, tak długo jak w przepisie stanowiącym podstawę wsparcia nie występują przesłanki negatywne. Istotne jest wyłącznie to, by dofinansowanie z różnych źródeł nie obejmowało tych samych kosztów, a więc kosztów pracy danego pracownika w tym samym miesiącu.</p> <p>Z przepisu art. 15g ust. 18 wynika, że zakazana jest kumulacja pomocy z FGŚP w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Warunkiem otrzymania dofinansowania z FGŚP było zatem nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. W ocenie Sądu Okręgowego przepis ten należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on zakazu kumulacji środków pomocowych przyznanych przedsiębiorcy za pokrywający się okres, tj. za te same miesiące. Odmienna interpretacja ww. przepisu uniemożliwiałaby bowiem realizację jednego z celów ustawy, którym było przyznanie pomocy przedsiębiorcom, którzy z uwagi na zaistnienie stanu epidemii zostali ograniczeni w możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i osiąganiu zysku, przy równocześnie obciążającym ich obowiązku płatności wynagrodzeń i odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne. Celem wprowadzenia ww. regulacji była także ochrona miejsc pracy, a pomoc miała pozwolić na dalsze funkcjonowanie przedsiębiorstw. Zaznaczenia wymaga, iż interpretacja taka zdawała się być w zgodzie z zamysłem ustawodawcy, skoro z dniem 23 lipca 2021 r. dodano do art. 15g ust. 18a, zgodnie z którym ust. 18 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, zwróciły się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19.</p> <p>W kontekście zarzutów apelującego konieczne stało się dokonanie wykładni zwrotu „takich samych tytułów wypłat”. O ile bowiem w sprawie zachodziła tożsamość podmiotowa (pracowników), o tyle sporne pozostawało, jakie musi istnieć podobieństwo, aby wykluczało uzyskanie pomocy z dwóch źródeł. W ocenie apelującego zwrot „taki sam tytuł wypłat” oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenie społeczne od tych wynagrodzeń, a maksymalny zakres czasowy zakreślony przez art. 15g ustawy covidowej wynosił 3 miesiące. Apelujący zaznaczył, że skoro pozwana skorzystała z pomocy w postaci zwolnienia w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne przez okres trzech miesięcy, to nie mogła otrzymać środków na ich opłacanie. Pomoc była bowiem udzielona na podstawie innych przepisów, ale tytuł był ten sam.</p> <p>Powyższa interpretacja apelującego nie znajduje oparcia w przepisach ustawy covidowej, jak i w powołanym przez apelującego orzecznictwie sądów administracyjnych. Niezależnie bowiem od prezentowanych tam poglądów wskazać należy, iż dotyczą one wyłącznie wypłat dofinasowania na pokrycie wynagrodzenia i składek ZUS. W ogóle zaś nie dotyczą kwestii łączenia ulgi w zapłacie składek, o której mowa w art. 31 zo ust. 1 ustawy covidowej z pozostałymi formami pomocy. Jednocześnie, z przedstawionego orzecznictwa wynikało, że kwestia łączenia różnych form pomocy przedsiębiorcom nie jest traktowana w ustawie jednolicie i nie ma uniwersalnej normy ograniczającej ich stosowanie do nieprzekraczalnego okresu 3 miesięcy.</p> <p>Interpretacja pojęcia "takich samych tytułów" musi uwzględniać cel wprowadzenia ustawy covidowej w zakresie, jakim było udzielenie wsparcia przedsiębiorcom i ochrona miejsc pracy. Już sam użyty przez ustawodawcę zwrot "takich samych tytułów wypłat" wskazuje, iż muszą to być środki takie same, identyczne, z przeznaczeniem na pokrycie tych samych należności, wydatkowane na te same cele. Rozszerzająca interpretacja ww. zwrotu, wykraczająca poza jasną językowo treść nie znajdowała uzasadnienia ani w pozostałych metodach wykładni, ani w celu w jakim wprowadzone zostały powyższe uregulowania.</p> <p>Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że okresy, za które pozwana otrzymała świadczenie i była zwolniona z uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne się na siebie nie nakładały. Bez wątpienia mamy zatem do czynienia z dwoma zupełnie innymi okresami rozliczeniowymi i już przez to nie mogą być zaliczane jako taki sam tytuł (<em> <!-- -->por. wyrok Naczelnego Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. I GSK 251/22</em>). Wskazać dodatkowo należy, że art. 15g znajduje się w rozdziale 2 ustawy covidowej, zaś przepisy o możliwości uzyskania zwolnienia ze składek ZUS w rozdziale 4, co również wskazuje na to, że są to dwie odrębne formy pomocy.</p> <p>Z przepisu art. 15g ust. 18 ustawy covidowej nie sposób wywieść normy zakazującej łączenia omówionej wyżej pomocy w postaci zwolnienia ze składek ZUS za pracowników na podstawie z art. 31 zo ust. 1 ustawy covidowej z pomocą w postaci dofinansowania na pokrycie składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne na podstawie art. 15g ust. 2 za inne miesiące, a zwłaszcza normy, aby łączny czas obu form tej pomocy był ograniczony do 3 miesięcy. Brak jest wyraźnej regulacji ustawodawcy w tym zakresie, przy jednoczesnym braku racjonalnego uzasadnienia dla takiego stanowiska. Pozwana była zwolniona z opłacania składek przez 3 miesiące, ale dopuszczalna była w świetle omawianych przepisów dalsza pomoc w postaci zwolnienia z opłacania składek ZUS za inne (kolejne) miesiące, bowiem pomoc ta była udzielana na podstawie różnych tytułów.</p> <p>Co więcej, nie można odmówić też racji Sądowi Rejonowemu, że sformułowanie „tytuły” należy odczytywać i interpretować łącznie ze sformułowaniem „wypłat”. Tymczasem dofinansowanie określone w art. 15g ust. 1 i 2 ustawy covidowej polega na przekazaniu przedsiębiorcy środków finansowych, czyli ich wypłacie. Z kolei zwolnienie z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, w oparciu o art. 31zo ww. ustawy, nie jest wypłatą środków pieniężnych. W tej sytuacji nie można uznać, aby miał miejsce ten sam „tytuł wypłaty”.</p> <p>Wobec powyższego, niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65;art. 65 § 1;art. 65 § 2)">art. 65 § 1 i 2 k.c.</a> w zw. z § 5 ust. 2 umowy oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 410;art. 410 § 2)">art. 410 § 2 k.c.</a> </p> <p>Wskazać trzeba, że w § 5 umowy uregulowano kwestie dotyczące zwrotu środków wypłaconych na rzecz beneficjenta (odpowiednio w przypadku ich niewykorzystania - § 5 ust. 1 umowy oraz wykorzystania - § 5 ust. 2 umowy). I tak, stosownie do § 5 umowy - niewykorzystana przez beneficjenta część środków, o których mowa w § 1 ust. 1 podlega zwrotowi na rachunek Wojewódzkiego Urzędu Pracy w terminie do 30. dni po upływie okresu pobierania przez pracownika świadczeń (§ 1). W razie wykorzystania przez beneficjenta środków niezgodnie z warunkami określonymi w umowie lub we wniosku beneficjent jest zobowiązany do zwrotu w terminie do 30. dni po upływie okresu pobierania przez pracownika świadczeń środków w części wykorzystanej niezgodnie z warunkami, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w umowie lub we wniosku (§ 2). W realiach przedmiotowej sprawy – jak to już wskazano, w oparciu o zaprezentowane wyżej stanowisko – nie sposób mówić, że pobranie i wykorzystanie środków na uiszczenie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne przez podmiot, który uzyskał zwolnienie z opłacania składek za inny okres jest wykorzystywaniem środków niezgodnie z warunkami określonymi w umowie lub we wniosku, albowiem pozwana - pomimo przyznania jej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za miesiące marzec-maj 2020 r. – uprawniona była do uzyskania wsparcia ze środków FGŚP za miesiące czerwiec oraz lipiec 2020 r.</p> <p>Jak już wyżej wskazano, pozwana skorzystała z dwóch różnych form wsparcia, a wskazane formy wsparcia nie dotyczyły tych samych okresów. Nie sposób zatem również uznać, aby pobierane przez pozwaną w różnym czasie odmienne formy wsparcia spełniały przesłanki świadczenia nienależnego określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 410;art. 410 § 2)">art. 410 § 2 k.c.</a> </p> <p>Odnosząc się zaś do naruszenia przez Sąd I instancji art. 15g ust. 18a ustawy covidowej, to Sąd Okręgowy wskazuje, że przepis ten nie stanowił podstawy prawnej orzeczenia Sądu Rejonowego. Sąd I instancji powołał przedmiotowy przepis wyłącznie w celu wskazania, że wywiedziona przez ten Sąd interpretacja przepisów jest zgodna z treścią noweli obowiązującej od dnia 1 lipca 2021 r.</p> <p>Apelacja powoda podlegała zatem oddaleniu jako bezzasadna na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <p>Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach procesu była treść dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1^{<!-- -->1} k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 2;art. 98 § 2 pkt. 4)">§ 2 pkt 4</a> w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.</p> <p>Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika pozwanej o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w podwójnej wysokości. W ocenie Sądu odwoławczego nakład pracy pełnomocnika pozwanej nie odbiegał od przeciętnego, a charakter sprawy nie odznaczał się szczególnym stopniem skomplikowania tak pod względem prawnym jak i faktycznym. Jednocześnie na gruncie przedmiotowego postępowania nie mamy do czynienia z żadnym szczególnie uzasadnionym przypadkiem, który przemawiałby za zasądzeniem od powoda na rzecz pozwanej kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej. Obciążenie strony przegrywającej sprawę kosztami procesu w wyżej wysokości niż wysokość stawki minimalnej jest zaś możliwe jedynie w wypadkach szczególnie uzasadnionych.</p> <p>Ryszard Małecki</p> </div>