II GSK 2163/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia del. WSA Beata Sobocha-Holc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA/Po 243/21 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i zobowiązania do niezwłocznego zwrotu dokumentu do depozytu oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 16 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Po 243/21, oddalił skargę Z. S. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2020 r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i zobowiązania do niezwłocznego zwrotu dokumentu do depozytu. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] czerwca 2015 r. Straż Gminna w Tarnowie Podgórnym zawiadomiła Starostę Poznańskiego o przekroczeniu przez Z. S., kierującego motocyklem w dniu [...] czerwca 2015 r. w Tarnowie Podgórnym, dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h, a konkretnie 181 km/h przy ograniczeniu prędkości do 40 km/h na obszarze zabudowanym. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Sąd Rejonowy Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu, Wydział III Karny, utrzymał w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Poznaniu, Wydział VIII Karny w Poznaniu, o nieprzywróceniu terminu do złożenia wniosku o uchylenie prawomocnego mandatu nałożonego na Z. S. w związku z wykroczeniem popełnionym w dniu [...] czerwca 2015 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Starosta Poznański zatrzymał skarżącemu prawo jazdy, wskazując, że jest to prawo jazdy kat. B, pomimo że dokument ten wskazywał także posiadane uprawniania kategorii A, C, BE, CE. Postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, polegającej na nieuwzględnieniu wszystkich kategorii prawa jazdy w postanowieniu o jego zatrzymaniu zostało uchylone wyrokiem WSA w Poznaniu z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1094/17. Sąd stwierdził bowiem, że kwestie merytoryczne nie mogą podlegać sprostowaniu w drodze postanowienia, bowiem w istocie rozszerzyło ono bezpodstawnie zakaz orzeczony decyzją starosty z dnia [...] lipca 2016 r, który obejmował jedną kategorię uprawnień. Decyzją z dnia [...] maja 2018 roku Starosta Poznański orzekł o zatrzymaniu Z. S. prawa jazdy kat. A,C,BE,CE na okres 3 miesięcy i zobowiązaniu do zwrotu dokumentu do depozytu urzędu. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wskazał, że wyrokiem z dnia 11 stycznia 2018 r, o sygn. akt IV SA/Po 1093/17, WSA w Poznaniu oddalił skargę na decyzję SKO utrzymującą w mocy orzeczenie o zatrzymaniu prawa jazdy kat. B. Zatem postępowanie w tej samej materii zakończyło się prawomocnie i nie było potrzeby jego wzruszania. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 roku SKO w Poznaniu utrzymało w decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że po pierwsze – niespornym jest w świetle prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2016 r., że Z. S. dopuścił się wykroczenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na terenie zabudowanym, za co został ukarany mandatem karnym w wysokości 500 zł i 10 punktami karnymi. W związku z powyższym Starosta Poznański na podstawie art. 102 ust.1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami wydał decyzję z [...] lipca 2016 r. o zatrzymaniu prawa jazdy, błędnie jednak wskazując wyłącznie kat. B, a nie wszystkie kategorii, co pozostawało w sprzeczności ze stanem faktycznym. Wobec tego należało wszcząć postępowanie w sprawie zatrzymania wszystkich uprawnień. Zdaniem SKO, sprawa dotycząca zatrzymania prawa jazdy kategorii B nie jest sprawą tożsamą ze sprawą zatrzymania pozostałych uprawnień. Organ zwrócił uwagę, że jakkolwiek obie decyzje wydane zostały na tej samej podstawie prawnej i dotyczą tego samego podmiotu, to jednak każda z nich dotyczy innych kategorii prawa jazdy podlegających zatrzymaniu i stanowi odrębną sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na powyższą decyzję. W pierwszej kolejności Sąd ocenił najdalej idący zarzut skargi, tj. zarzut rażącego naruszenia prawa, który prowadzi do stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na wydanie decyzji w sprawie uprzednio rozstrzygniętej decyzją administracyjną, jako niezasadny. Zdaniem WSA, nie zachodzi tożsamość przedmiotu postępowania w decyzji z [...] sierpnia 2017 r. oraz zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, która dotyczy innych uprawnień do kierowania pojazdami, tj. kategorii A, C, BE, CE, a nie kategorii B, co do której orzeczono już prawomocnym wyrokiem tut. sądu z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt. IV SA/Po 1093/17. Jak wynika z wyroku WSA z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1094/17, nie było możliwym sprostowania rozstrzygnięcia w przedmiocie kategorii uprawnień, bowiem jest to odrębna kwestia merytoryczna. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, WSA wskazał, że art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.) stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy, określa art. 102 ust. 1c i 1d tej ustawy. Zgodnie z art. 102 ust. 1c, starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.; dalej: p.r.d.). Z kolei art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a tej ustawy stanowi, że policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Przepis ten został dodany do p.r.d. na mocy art. 4 pkt 7 lit. a tiret drugie ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 r. Ustawa ta w art. 5 pkt 7a i b wprowadziła także zmiany w ustawie o kierujących pojazdami, dodając do art. 102 powołane wyżej: pkt 4 w ust. 1 oraz ust. 1c, ust. 1d i ust. 1e. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, do dnia 31 grudnia 2016 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. Z powyższej regulacji wynika, że o zatrzymaniu prawa jazdy organ orzeka obligatoryjnie. Ustawodawca jednoznacznie przesądził, że jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy do dnia 31 grudnia 2016 r. jest wskazana wyżej informacja, która stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na terenie zabudowanym. Organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi zatem własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, ale z woli ustawodawcy w okresie od 18 maja 2015 r. (data wejścia w życie ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 r.) do 31 grudnia 2016 r. zobowiązany jest oprzeć swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu przez Policję informacji. Nie ma na gruncie przedmiotowej regulacji podstaw do uznania, że informacja taka nie mogła zostać przekazana przez Straż Gminną w oparciu o raport z miejsca zdarzenia oraz notatkę urzędową, zwłaszcza że sam skarżący nie kwestionował faktu wykroczenia. Zdaniem WSA, mimo że literalne brzmienie przepisu rzeczywiście mogłoby sugerować, że wydanie decyzji nastąpić ma jedynie w oparciu o informację stwierdzającą fizyczne zatrzymanie dokumentu, to jednak analiza przepisów uwzględniająca kryterium racjonalnego ustawodawcy prowadzić musi do wniosku, że "informacja o zatrzymaniu prawa jazdy" to w rzeczywistości "informacja o zaistnieniu przesłanek do zatrzymania prawa jazdy". Sąd I instancji stwierdził, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy nowelizującej należy odczytywać nie wybiórczo, lecz w kontekście pozostałych przepisów kształtujących daną regulację. Natomiast uznanie za prawidłowe stanowiska proponowanego przez skarżącego wywołałoby skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, prowadziłoby bowiem do sytuacji, w której w stosunku do kierowcy zatrzymanego przez Policję w trakcie kontroli drogowej można byłoby wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na 3 miesiące, a wobec tego, który popełnił dokładnie to samo wykroczenie drogowe, lecz ujawnione przez inny organ, takiej podstawy już by nie było. Zdaniem Sądu, doszłoby tym samym do nieuzasadnionego i niedopuszczalnego w państwie prawa, różnicowania podmiotów, które popełniają takie same wykroczenia drogowe. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Oświadczył ponadto, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji i oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy obu instancji art. 156 § 1 ust. 3 k.p.a. i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie uprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzją administracyjną. Ponadto, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015 r., poz. 541) w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami, poprzez ich błędną wykładnię i niezasadne uznanie, iż przesłanką do wydania przez Starostę decyzji o zatrzymaniu uprawnień może być też inna podstawa niż "informacja o zatrzymaniu prawa jazdy". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności wskazać należy, że podniesiony w skardze kasacyjnej pierwszy zarzut koncentruje się na wykazaniu, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., a więc naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji stwierdza nieważność decyzji, jeżeli dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W związku z tym ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie. Dla stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie rei iudicatae, istotne znaczenie ma istnienie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., II OSK 931/09, LEX nr 597967, stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istotnym jest, że aby zaistniała tożsamość sprawy konieczne jest aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi albowiem Starosta Poznański decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. zatrzymał skarżącemu prawo jazdy nr [...]w zakresie uprawnień kat. B. Natomiast zaskarżona decyzja Starosty Poznańskiego z [...] maja 2018 r., dotyczyła także zatrzymania prawa jazdy, ale w zakresie kategorii A,C, BE, CE. Zatem stwierdzić należy, że przedmiot tych decyzji nie jest tożsamy. Sam fakt, że obie decyzje dotyczą zatrzymania skarżącemu prawa jazdy nr [...] nie powoduje, iż mamy do czynienia z tożsamością sprawy, a to z uwagi na wskazaną wyżej odrębność co do kategorii uprawnień. Odnosząc się natomiast do drugiego zarzutu wskazać należy, że w niekwestionowanym stanie faktycznym sprawy powołane w zarzutach skargi kasacyjnej przepisy prawa materialnego zostały zastosowane prawidłowo. Tym samym, zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Przede wszystkim skarżący nie zakwestionował w skardze kasacyjnej ustaleń stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku. Skarżący zarzucił natomiast, że wyłącznie informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, czyli w trakcie interwencji Policji, może stanowić podstawę do wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W niniejszej sprawie do faktycznego zatrzymania skarżącemu dokumentu prawa jazdy nie doszło z uwagi na okoliczność popełnienia przez skarżącego wykroczenia. Skarżący w dniu [...] czerwca 2015 r., kierując pojazdem nr rej. [...], przekroczył bowiem w obszarze zabudowanym dozwoloną prędkość o więcej niż 50 km/h, tj. popełnił czyn z art. 92a Kodeksu wykroczeń. Wykroczenie polegające na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, nie zostało stwierdzone podczas kontroli drogowej, lecz zostało ustalone za pomocą stacjonarnego urządzenia rejestrującego prędkość. Ostatecznie skarżący przyjął nałożony przez Straż Gminną mandat karny za przekroczenie prędkości o 141 km/h w obszarze zabudowanym. Starostę Poznańskiego poinformowała o powyższym Straż Gminna w Tarnowie Podgórnym pismem z dnia [...] czerwca 2015 r., realizując obowiązek wskazany w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. W tej sytuacji, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, zachodziły podstawy do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. Trafnie przy tym Sąd I instancji wskazał na treść przepisu art. 102 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami, z którego wynika, że wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy, starosta nadaje tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązuje kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Wynika z tego w sposób niebudzący wątpliwości, że zatrzymanie fizyczne dokumentu prawa jazdy nie stanowi warunku koniecznego do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Nie jest również zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541). Istotnie z jego treści wynika, że podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy wymienionej w art. 4. Należy jednakże jednocześnie zwrócić uwagę na przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy, z którego wynika, że podmiot, który wydał prawomocne rozstrzygnięcie za naruszenie, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy wymienionej w art. 4, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Decyzja wydawana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami ma charakter związany. Starosta nie jest uprawniony do weryfikowania przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym. Nie ulega przy tym wątpliwości, że dla starosty wiążące jest prawomocne rozstrzygnięcie stwierdzające naruszenie, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym, zaś przekazanie informacji jest tylko czynnością techniczną, z którą jednak ustawodawca wiąże daleko idące konsekwencje. Sama informacja jest bowiem wystarczająca do wydania decyzji. Dzięki temu rozwiązaniu starostę wiąże już sama informacja o zatrzymaniu prawa jazdy, a nie dopiero przedstawienie prawomocnego rozstrzygnięcia stwierdzającego naruszenie (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2843/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Starosta uzyskał informację o prawomocnym rozstrzygnięciu stwierdzającym naruszenie, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. W tym stanie rzeczy Starosta obowiązany był do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W ocenie Sądu, użytego w art. 7 ust.1 pkt 2 ustawy zmieniającej zwrotu "informacja o zatrzymaniu prawa jazdy" nie można rozumieć w sposób, jakiego oczekiwałby skarżący, formułując zarzut jego naruszenia. Wprawdzie literalne brzmienie przepisu rzeczywiście jest niefortunne i mogłoby sugerować, że wydanie decyzji nastąpić ma jedynie w oparciu o informację Policji, jednakże analiza przepisów uwzględniająca kryterium racjonalnego ustawodawcy prowadzić musi do wniosku, że "informacja o zatrzymaniu prawa jazdy" to w rzeczywistości "informacja o zaistnieniu przesłanek do zatrzymania prawa jazdy". Potwierdzeniem takiego stanowiska jest przede wszystkim treść art. 102 ust 1c u.k.p., zgodnie z którym starosta wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy zobowiązuje kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 P.r.d. Z kolei w myśl art. 102 ust. 1e tej ustawy, okres, o którym mowa w ust. 1c oblicza się na zasadach określonych w K.p.a., przy czym dla ustalenia początku okresu właściwa jest data zwrotu dokumentu do właściwego organu. Zatem decyzja wydana w tym trybie dodatkowo zobowiązuje kierującego do zwrotu prawa jazdy, gdy dokument ten nie został wcześniej zatrzymany przez funkcjonariusza Policji w chwili popełnienia wykroczenia. Powyższe potwierdza także zmiana brzmienia analizowanego przepisu. W brzmieniu obecnym art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 r. odsyła już bezpośrednio do pkt 1 stanowiąc, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. jest informacja o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 4 ustawy zmieniającej. Przepis ten jednoznacznie przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest wyżej wymieniona informacja. Z przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że w stanie prawnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie ustawodawca przewidział i uregulował prawnie sytuacje, w których nie dochodzi do fizycznego zatrzymania dokumentu prawa jazdy podczas kontroli drogowej, a jednocześnie nie stanowi to przeszkody dla procedowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Dodać należy, że art. 129b ust. 2 pkt 1 lit. b P.r.d. (stan prawny w 2015 r.) przewidywał, że kontrola ruchu drogowego należy także do straży gminnej (miejskiej) odniesieniu do kierującego pojazdem, który naruszył przepisy ruchu drogowego, w przypadku zarejestrowania tego naruszenia przy użyciu przyrządów kontrolno-pomiarowych. W przypadku ujawnienia takiego wykroczenia najczęściej nie dochodzi bezpośrednio do zatrzymania dokumentu prawa jazdy kierującego pojazdem. Normę art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej należy więc odczytywać nie wybiórczo, lecz w kontekście pozostałych przepisów kształtujących daną regulację. W przeciwnym przypadku, uznanie za prawidłowe stanowiska skarżącego, wywołałoby skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Stanowisko skarżącego, opierające się na literalnej interpretacji art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 r., prowadziłoby do sytuacji, że w stosunku do kierowcy zatrzymanego przez Policję w trakcie kontroli drogowej można byłoby wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na 3 miesiące, a w sytuacji tego, który popełnił dokładnie to samo wykroczenie drogowe, lecz ujawnione przez Straż Gminną, takiej podstawy już by nie było. Zdaniem Sądu, doszłoby tym samym do nieuzasadnionego i niedopuszczalnego w państwie prawa, różnicowania podmiotów, które popełniają takie same wykroczenia drogowe. Tymczasem celem regulacji wprowadzającej obowiązkowe zatrzymanie prawa jazdy w przypadku przekroczenia dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h w terenie zabudowanym była poprawa bezpieczeństwa na drogach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy administracji orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, co zasadnie zaakceptował Sąd I instancji, właściwie je wykładając i stosując w ustalonym stanie faktycznym. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Wobec tego, że skarżący zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.