II FZ 779/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 11/15 w przedmiocie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi J.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 23 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 16 października 2014 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. We wniosku o przywrócenie terminu Skarżący podał, że skarga została złożona w dniu 2 grudnia 2014 r., to jest w 29 dniu od daty otrzymania rozstrzygnięcia organu drugiej instancji w dniu 3 listopada 2014 r. W dniu 26 marca 2015 r. Skarżący nadał w urzędzie pocztowym zaadresowany i skierowany do Dyrektora Izby Skarbowej w W. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z 27 kwietnia 2015 r. sąd administracyjny pierwszej instancji odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, motywując rozstrzygnięcie nieprawidłowym trybem złożenia wniosku. W zażaleniu na postanowienie z 27 kwietnia 2015 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skarżący ocenił, iż wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie. Zaskarżonym postanowieniem z 8 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), uchylił swoje poprzednie postanowienie z 27 kwietnia 2015 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W konsekwencji WSA we Wrocławiu poddał wniosek o przywrócenie terminu pod rozpoznanie. Uzasadnienie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu nie wskazuje na jakąkolwiek okoliczność, która usprawiedliwiałaby wniesienie przez skarżącego skargi z uchybieniem terminu, spowodowanym (jak wynika z uzasadnienia postanowienia o odrzuceniu skargi) omyłkowym (pomimo prawidłowego pouczenia w decyzji) nadaniem skargi bezpośrednio do tut. Sądu, zamiast za pośrednictwem organu. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, mylne poinformowanie strony przez sąd o terminie i trybie wniesienia środka zaskarżenia (tak Hanna Knysiak-Molczyk, komentarz LexisNexis 2012, Komentarz do art. 86 p.p.s.a.). Strona nie podnosi jednak, że któraś z wymienionych lub podobnych okoliczności (np. błędne pouczenie przez organ o trybie wniesienia skargi) spowodowała wniesienie skargi po terminie. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uzależnienie skuteczności czynności procesowych dokonywanych przez strony postępowania sądowoadministracyjnego od zachowania terminów procesowych podyktowane jest koniecznością zapewnienia szybkości i sprawności postępowania. Jednakże pozbawienie strony uprawnień procesowych, czy też w ogóle możliwości dochodzenia swych praw przed sądem, w sytuacji gdy naruszenie terminu wynikało z przyczyn niezależnych od strony, kolidowałoby z zasadą demokratycznego państwa prawnego (por. art. 2 Konstytucji RP). Stąd też, wprowadzając powyższy rygor, ustawodawca uwzględnił jednocześnie możliwość wystąpienia sytuacji, w których uchybienie terminowi nastąpi bez winy strony. Uchyleniu negatywnych skutków uchybienia terminowi służy instytucja jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie na wniosek strony (por. art. 86. § 1. P.p.s.a.). Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że sąd administracyjny pierwszej instancji słusznie uznał, że Skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.