III FSK 1189/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej E. S.A. z siedzibą we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 415/22 w sprawie ze skargi E. S.A. z siedzibą we W. na decyzję Ministra Finansów dnia 27 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Po wniesieniu skargi kasacyjnej od zaskarżonego do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroku spółka złożyła odrębny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że Minister Finansów zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nakładającego na skarżącą opłatę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV we wskazanych w decyzji działkach. W toku negocjacji ugodowych skarżąca zaproponowała i wyraziła intencję rozbiórki ww. linii, celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, tym bardziej obecnie jest skłonna dokonać przedmiotowej rozbiórki. Koszt usunięcia spornej linii wynosi około 20 00, 00 zł, zatem z uwagi na naliczenie rażąco wygórowanej opłaty legalizacyjnej, tj. 200 000, 00 zł spółka wniosła na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlega oddaleniu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. W judykaturze dominuje stanowisko – akceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w rozpatrywanej sprawie – kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie sama wysokość zobowiązania bez przedstawienia stosownych dokumentów nie może stanowić per se przesłanki ochrony tymczasowej. Należy także podkreślić, że w aktach administracyjnych znajduje się zaskarżona decyzja Ministra Finansów z 27 grudnia 2001 r., którą organ uchylił zaskarżona decyzją w całości i umorzył opłatę legalizacyjną ustaloną postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru w Głowie z 22 stycznia 2020 r. w wysokości 200 000,00 zł w części, tj w kwocie 50 000,00 zł. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a treść wniosku i akta sprawy nie pozwalają na ocenę aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego. Uniemożliwiło to tym samym stwierdzenie, czy rzeczywiście nie dysponuje środkami na pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem mu znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyżej przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.