II OZ 1089/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. C.-K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 609/07 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi I. C.-K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], którym uchylono postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] o zawieszeniu na okres 12 miesięcy od daty złożenia wniosku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obr. [...] [...] przy ul. [...] w K. wraz z dwoma zjazdami z ul. [...] – dz. nr [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji skarżąca I. C.-K. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując w uzasadnieniu, iż (pomijając kwestię wykonalności postanowienia) skarżąca nie wskazała żadnych przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., a które stanowić mogłyby podstawę wniosku. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy okoliczności te sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu. Zdaniem skarżącej, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności uzależnione jest jedynie od złożenia wniosku, a okoliczności przemawiające za wstrzymaniem sąd powinien badać z urzędu, co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05. Wobec tego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie a ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co prowadzi do oczywistej konkluzji, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu Sąd nie ma zatem obowiązku badania z urzędu, czy wykonanie aktu lub czynności spowoduje w konkretnej sprawie zaistnienie takich okoliczności, które mogłyby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w sprawach o sygn. akt II OZ 550/07, II OZ 802/06, II OZ 788/06, II OZ 166/06, II OZ 113/06, II FZ585/06, II FZ 598/06, II FZ 666/06, FZ 250/04). W tej sytuacji Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w orzeczeniu NSA z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 i które jest w tej prawie wiążące.. W sprawie niniejszej analiza wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia prowadzi do oddalenia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji, którym odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, Sądowi temu nie można bowiem zarzucić błędu. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie wskazując okoliczności, które stanowiłyby podstawę jej żądania. Wniosek ten nie zawiera żadnego uzasadnienia. W tej sytuacji nie było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przytoczenie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie odmawiające udzielenia takiej ochrony z uwagi na brak uzasadnienia wniosku, nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia, nawet w przypadku wystąpienia tych przesłanek, w sytuacji gdy nie można sądowi I instancji zarzucić naruszenia prawa (sygn. akt II FZ 585/06). Poza tym należy wskazać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., tak więc przepisu § 3 nie należy interpretować w drodze wykładni rozszerzającej. Odrębnie należy wskazać, że zaskarżone postanowienie nie tworzy po stronie skarżącej, ani takich uprawnień, ani obowiązków, których niemożność realizacji lub konieczność wykonywania mogłaby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Postanowienie o uchyleniu postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego i skierowaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia ze swej istoty nie może doprowadzić do zaistnienia skutków, o których wyżej mowa, gdyż jego jedynym następstwem jest perspektywa dalszego toczenia się postępowania. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.