II OSK 2089/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy inspektor sądowy Dorota Wasiłek po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...) w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 972/17 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 972/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] czerwca 2017 r. którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono J. K. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i lokalami usługowymi w parterze na nieruchomości przy ul. [...] w P.(dz. nr [...], ark. [...]). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ulicy [...] w P. zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: kpa) poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo naruszenia przez organ II instancji tj. Wojewodę Wielkopolskiego art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i uniemożliwienie stronom postępowania zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem zaskarżonej decyzji; 2. naruszenie prawa materialnego, tj.: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (dalej: prawo budowlane) poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że organ administracji architektoniczno - budowlanej prawidłowo udzielił pozwolenia na budowę pomimo ewidentnego braku zgodności projektu budowlanego z wydanymi warunkami zabudowy ujętymi w decyzji Prezydenta Miasta Poznania z [...] lutego 2008r. nr [...] oraz niezgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 9 ust. 1, 2 i 3 prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie nie było wymagane wystąpienie przez organ administracji architektoniczno - budowlanej z wnioskiem w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1), 8) oraz 9) prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że projekt budowlany budynku na działce nr [...] spełnia podstawowe wymagania dotyczące obiektów budowlanych, w tym, że dwukondygnacyjny garaż podziemny nie zagraża bezpieczeństwu mieszkańców nieruchomości sąsiadujących oraz uznania, że obiekt budowlany spełnia wymóg odpowiedniego usytuowania na działce budowlanej, podczas gdy wymyka się on zasadom kształtowania zabudowy pierzejowej gdyż w sposób nadmierny, niepożądany i uciążliwy wnika w głąb kwartału zabudowy, jak również poprzez uznanie, że projektowany obiekt budowlany będzie zgodny z zasadą poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 20 ust. 4 prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że złożenie przez autorów projektu budowlanego oświadczenia o zgodności projektu z przepisami i zasadami wiedzy technicznej przesądza o zgodności projektu z przepisami prawa i zwalnia organ administracji architektoniczno - budowlanej od dokonania samodzielnej oceny zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami prawa; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ) poprzez uznanie, iż dopuszczalne jest usytuowanie budynku na działce nr [...] w odległości mniejszej niż 4 metry od granicy z działkami sąsiednimi; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że dopuszczalne jest usytuowanie budynku na działce nr [...] bezpośrednio przy granicy z działkami nr [...] i [...] mimo, iż decyzja o warunkach zabudowy nie przewiduje takiej możliwości; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z § 60 ust. 3 rozporządzenia sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że poziom nasłonecznienia w budynku znajdującym się na działce nr [...] będzie spełniał wymogi określone w powyższym rozporządzeniu tj. zapewni dostęp do światła słonecznego przez przynajmniej 1,5 godziny w ciągu doby; – art. 65 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (dalej: kc) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie sprzecznej z dyrektywami wykładni określonymi w tym przepisie interpretacji treści decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. K. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej – p.p.s.a.) Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Niezasadny okazał się zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w kontekście zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy z [...] lutego 2008 r. oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Kluczowym zagadnieniem w sprawie było ustalenie wynikających z decyzji o warunkach zabudowy wiążących ustaleń w zakresie usytuowania planowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem i lokalami usługowymi, zwłaszcza względem granic z sąsiednimi działkami budowlanymi nr [...] (działka skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej) i nr [...]. Wbrew zarzutom strony skarżącej zasadnie przyjęto w kontrolowanych decyzjach, że dopuszczalne było zaprojektowanie budynku poprzez jego usytuowanie bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi "na głębokość maks. 15 m", a w dalszej tylnej części budynku - w oddaleniu 4 m od każdej granicy działek nr [...] i [...]. Sąd Wojewódzki, akceptując stanowisko organów obu instancji w tym zakresie, przedstawił w uzasadnieniu wyroku trafne uwagi co do interpretacji decyzji o warunkach zabudowy. Przede wszystkim opierając się na dorobku orzeczniczym i doktryny zaznaczył, że wykładni poszczególnych wyrażeń zawartych w decyzji (dokumencie urzędowym) dokonuje się z uwzględnieniem kontekstu językowego, jak i sytuacyjnego w jakim on występuje, co oznacza w szczególności obowiązek interpretowania tekstu aktu w jego całokształcie, tj. z uwzględnieniem wszystkich jego fragmentów, a także konieczność wzięcia pod uwagę innych dokumentów związanych z interpretowanym tekstem. Dokonując analizy poszczególnych warunków zabudowy zawartych w decyzji, Sąd Wojewódzki wywiódł prawidłowo, że intencją organu dopuszczającego zabudowę "wzdłuż granicy" z działką nr [...] i [...] było w istocie dopuszczenie zabudowy bezpośrednio "przy granicy" z wymienionymi działkami. Niewątpliwie potwierdzeniem tego jest uczynione w decyzji zastrzeżenie, że ustalenie warunku zabudowy "wzdłuż granicy z działką nr [...] i [...] na głębokość maks. 15,0m" ma związek z "odtworzeniem historycznej zabudowy kwartałowej i kształtowaniem zabudowy pierzejowej". Jak wyjaśnił Sąd Wojewódzki, pierzeja to "ciąg frontowych elewacji budynków ustawionych w szeregu po jednej stronie ulicy lub wzdłuż jednego boku placu (zob. P. Saternus, Leksykon urbanistyki i zagospodarowania przestrzennego, Warszawa 2013, s. 353). Uwzględniając dokumentację zgromadzoną w aktach należało przyjąć, że według decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowy budynek miał w założeniu zabudowy pierzejowej zachować ciągłość ścian frontowych od ulicy [...]. Podkreślić należy, że za takim rozwiązaniem niewątpliwie przemawiały wymogi ładu przestrzennego, w tym okoliczność zabudowy sąsiednich działek również w granicy z działką nr [...], przeznaczoną pod sporną inwestycję. W toku postępowania strona skarżąca nie przedstawiła żadnych istotnych powodów, dla których projektowany budynek w części frontowej miałby być oddalony od granicy z działką nr [...]. Tymczasem właśnie zabudowa działki nr [...] zaprojektowana przez inwestora realizuje spójną koncepcję urbanistyczną, uszczegółowioną w decyzji o warunkach zabudowy. Należy ponadto zwrócić uwagę, że za możliwością zabudowy od strony frontowej na całej długości od granicy z działką nr [...] do granicy z działką nr [...], świadczy ustalona w decyzji szerokość elewacji frontowej na maks. 21,0 m. Warto przypomnieć, że organ odwoławczy uzasadniając brak potrzeby wystąpienia o zgodę na odstępstwo w trybie art. 9 ust. 3 Prawa budowlanego, wskazał na aktualny stan zagospodarowania sąsiednich działek, który pozwoli wraz z zaprojektowanym budynkiem na działce nr [...] zrealizować założenie "odtworzenia historycznej zabudowy kwartałowej w formie pierzei". Dodatkowo organ wyjaśnił, że usytuowanie przedmiotowego budynku w granicach z działkami nr [...] i [...] ma miejsce "na odcinkach nie większych niż istniejące budynku (czyli mniej niż 15 m)", zaś pozostała część budynku zaplanowana w głębi działki została odsunięta od obu granic na odległość 4m. Przy weryfikacji zaprojektowanych parametrów przedmiotowego budynku istotne znaczenie miało również to, że przy przyjętej zabudowie w głąb działki na długości 28,85 jednocześnie nie przekroczony został ustalony w decyzji o warunkach zabudowy wskaźnik 67% powierzchni całej działki, oraz udział powierzchni biologicznie czynnej wyznaczonej na min. 25 % powierzchni całej działki. Nieskutecznie podniesiony został w skardze i skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia norm techniczno-budowlanych w zakresie nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżącej Wspólnoty. Sąd Wojewódzki prawidłowo wskazał w uzasadnieniu wyroku, że Analiza przesłaniania i nasłonecznienia zawarta w projekcie budowlanym, sporządzona przez osoby uprawnione, potwierdza zachowanie wymogów co do nasłonecznienia budynku znajdującego się na działce nr [...]. Odnosząc się do zastrzeżeń skarżącej Wspólnoty, Sąd Wojewódzki trafnie stwierdził, że są one całkowicie gołosłowne i nie poparte żadnymi dowodami. Zauważyć należy, że również w skardze kasacyjnej nie przedstawiono żadnych merytorycznych argumentów, wskazujących na wadliwość dokumentacji projektowej zatwierdzonej przez organ architektoniczno-budowlany. W takim stanie sprawy Sąd Wojewódzki zasadnie wskazał na zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy oraz zachowanie przy usytuowaniu budynku wymogów określonych w § 12 ust. 1 i 2 oraz § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zaznaczyć ponadto należy, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy zawiera ustalenia w zakresie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym dotyczące: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (jej gzymsu lub attyki), geometrii dachu. W niniejszej sprawie wymienione wyżej parametry determinujące podstawowe cechy planowanej zabudowy zostały jednoznacznie określone w decyzji z [...] lutego 2008 r. Skoro warunki wynikające z wymienionej decyzji nie zostały zaskarżone, to stały się one wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W konsekwencji ochrona interesów skarżącej Wspólnoty na etapie rozpoznawania przez organ architektoniczno-budowlany wniosku o pozwolenie na budowę nie mogła dotyczyć tych kwestii, które podlegały uwzględnieniu przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, stosownie do art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. Wobec powyższego niezasadne okazały się zarzuty sformułowane w punkt 2, tiret pierwsze, drugie, trzecie, piąte, szóste, ósme podstawy kasacyjnej. Podobnie należało ocenić zarzuty dotyczące rozwiązań projektowych garażu podziemnego, zatwierdzonych przez organ architektoniczno-budowlnay (punkt 2, tiret drugie, trzecie, czwarte petitum skargi kasacyjnej). Według strony skarżącej projekt budowlany przedmiotowego budynku przewiduje garaż podziemny dwukondygnacyjny, podczas gdy w decyzji o warunkach zabudowy dopuszczono możliwość budowy jednej kondygnacji podziemnej dla zlokalizowania części garażowej. Formułując powyższy zarzut kasacyjny, co do zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy oraz niezachowania zasad bezpieczeństwa - strona skarżąca nie przedstawiła żadnych merytorycznych argumentów. Tymczasem Sąd Wojewódzki odniósł się do tych kwestii w uzasadnieniu wyroku wskazując przede wszystkim, że zgodnie z art. 20 Prawa budowlanego obowiązkiem projektanta jest zachowanie m.in. wymogów projektowych gwarantujących bezpieczeństwo mieszkańców nieruchomości sąsiadujących. Natomiast organ administracji nie bada prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą one zakresu określonego w art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd Wojewódzki stwierdził prawidłowo, że w niniejszej sprawie projekt budowlany zawiera oświadczenie projektanta oraz sprawdzającego, potwierdzające sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jak zaznaczył organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji, osoby opracowujące projekt budowlany, posiadając wymagane do tego celu uprawnienia, odpowiadają za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej i z zachowaniem wymogów wynikających z art. 5 Prawa budowlanego. Ustawodawca w art. 5 Prawa budowlanego wymienił poszczególne wymagania jakie należy zachować przy projektowaniu i budowaniu obiektu budowlanego, w tym mi.n. w zakresie nośności i stateczności konstrukcji (ust. 1 pkt 1 lit. a), a także poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (ust. 1 pkt 9). Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w części konstrukcyjnej przewidziano dla poziomu podziemnego szczególne rozwiązania "ze względu na sąsiadującą zabudową bezpośrednio w granicy działki oraz skomplikowane warunki gruntowe". Ponadto projektant zastrzegł, iż "w przypadku stwierdzenia w trakcie budowy innego od założonego lub złego stanu elementów konstrukcji istniejących mających wpływ na użytkowanie i stabilność budynku należy bezwzględnie powiadomić projektanta". Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że za realizację inwestycji zgodnie z projektem budowlanym odpowiada kierownik budowy, który w przypadku stwierdzenia możliwości powstania zagrożenia ma obowiązek wstrzymania robót budowlanych oraz bezzwłocznego zawiadomienia o tym właściwego organu (art. 22 Prawa budowlanego). Dodatkowo wskazał też na obowiązki inspektora nadzoru inwestorskiego ustanowionego dla planowanej inwestycji (art. 25 i art. 26 Prawa budowlanego). Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy trafnie zaznaczył, że wymienione osoby, dysponujące odpowiednią wiedza i kompetencjami są zobligowane przepisami prawa budowlanego do zapewnienia bezpiecznej realizacji przedmiotowej inwestycji, a także nadzorowania jej ewentualnego wpływu na istniejące nieruchomości sąsiednie. W takich okolicznościach sprawy organ architektoniczno-budowlany nie miał podstaw do zakwestionowania badanego projektu budowlanego. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto, stosownie do pkt 4, sprawdza, czy wykonanie i ewentualnie sprawdzenie projektu nastąpiło przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się stosownym zaświadczeniem. Powyższa regulacja oznacza, że organ zasadniczo nie ma uprawnienia do merytorycznego badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Zasadą bowiem jest, że odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz ewentualnie osoba sprawdzająca projekt, którzy mają obowiązek złożyć oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Przepis art. 35 Prawa budowlanego przewiduje ograniczony zakres badania projektu budowlanego przez organy nadzoru budowlanego. Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się m.in. z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz z projektu architektoniczno-budowlanego. W wyniku nowelizacji art. 35 tej ustawy (art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, Dz.U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Zmiana ta spowodowała, że uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego) zostały ograniczone w odniesieniu do projektu architektoniczno budowlanego do kompetencji obejmującej sprawdzenie jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki – art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 21 sierpnia 2008 r., II OSK 940/07; wyrok NSA z 30 stycznia 2015 r., II OSK 1535/13; wyrok NSA z 16 września 2016 r., II OSK 3103/14). Podkreślenia wymaga również to, że Sąd Wojewódzki w sposób wyczerpujący wykazał w uzasadnieniu wyroku zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie dopuszczonej kondygnacji podziemnej. Mianowicie dokonał analizy prawnej definicji kondygnacji podziemnej w świetle przepisów § 3 pkt 16, 17, 18 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. z konstatacją, że przewidziana w projekcie jednokondygnacyjna piwnica - hala garażowa z platformą parkingową - stanowi jedną kondygnację podziemną. Wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego w omawianym zakresie nie zostało w żaden sposób podważone w skardze kasacyjnej. Dlatego nietrafne okazały się zarzuty wskazujące na naruszenie przepisów art. 9 ust. 1, 2 i 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 i 9 oraz art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Całkowicie nieskutecznie postawiony został zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki prawidłowo stwierdził, że wprawdzie doszło do naruszenia przez Wojewodę art. 10 § 1 k.p.a., jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił bowiem w decyzji, że kierując się względami ekonomiki procesowej odstąpił od przeprowadzenia czynności przewidzianych w art. 10 § 1 k.p.a., gdyż oparł się wyłącznie na materiale dowodowym przekazanym przez organ I instancji. W tym kontekście zasadnie Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że skarżąca Wspólnota aktywnie uczestniczyła w całym postępowaniu, a zatem miała możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Zaakcentować przy tym należy, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucone uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, C.H.Beck, Warszawa 2018, s.140). W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała ani w skardze, ani w skardze kasacyjnej, że naruszenie przez organ odwoławczy art. 10 § 1 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rezultacie nie zaistniała przesłanka do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), a także uchylenia zaskarżonego wyroku (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.