II Ca 1535/24

<div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 września 2025 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział II Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Ewa Blumczyńska</p> <p>po rozpoznaniu 30 września 2025 r. w Poznaniu</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w <span class="anon-block">P.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">I. K.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez powoda</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego Poznań - Stare Miasto w Poznaniu</p> <p>z 11 czerwca 2024 r.</p> <p>sygn. akt IC 265/24</p> <p>I.  zmienia w całości zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</p> <p>1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda 30 328,73 zł (trzydzieści tysięcy trzysta dwadzieścia osiem zł i 73 gr) wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi od 8 października 2020r. do dnia zapłaty oraz 39,68 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 6 grudnia 2023r. do dnia zapłaty;</p> <p>2.  odstępuje od obciążenia pozwanego kosztami procesu;</p> <p>II.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda 1800 zł tytułem zwrotu kosztów poniesionych przez pozwanego w postępowaniu apelacyjnym z tytułu zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego rozstrzygnięcia o kosztach do dnia zapłaty;</p> <p>III.  odstępuje od obciążenia pozwanego kosztami sądowymi od których uiszczenia powód był zwolniony z ustawy.</p> <p> <em> <!-- --> Ewa Blumczyńska</em> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w <span class="anon-block">P.</span> wniósł o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">I. K.</span> 30 369,41 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi od 30 328,73 zł od 8 października 2020 r. do dnia zapłaty i 39,68 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od 6 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty,</p> <p>Nadto zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p>Nakazem zapłaty z 15 stycznia 2024 r. (sygn. akt I Nc 3057/23) referendarz sądowy orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.</p> <p>Od powyższego nakazu zapłaty pozwany złożył sprzeciw, zaskarżając nakaz w całości. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.</p> <p> <strong> <!-- --> Wyrokiemz 11 czerwca 2024 roku Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu <br/>w sprawie I C 265/24</strong>:</p> <p>1.  oddalił powództwo,</p> <p>2.  zasądził od powoda na rzecz pozwanego 3617 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Powód złożył apelację od powyższego rozstrzygnięcia zaskarżając wyrok w całości. Jako zarzuty apelacyjne wskazał :</p> <p>I.  naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:</p> <p>1.  art. 15g ust. 16 i ust. 18 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa) i przyjęcie, że podstawa do zwrotu świadczeń wypłaconych ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zachodzi wyłącznie wtedy, gdy istnieje tożsamość podmiotowa i przedmiotowa z inną pomocą, podczas gdy zwrot użyty w przepisie wskazuje, że wymagana jest jedynie tożsamość podmiotowa („tych samych pracowników") a w pozostałym zakresie wystarczające jest podobieństwo („takich samych tytułów”),</p> <p>2.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65;art. 65 § 1;art. 65 § 2)">art. 65 § 1 i 2 k.c.</a> w zw. z § 5 ust. 2 umowy poprzez ich niewłaściwą wykładnię <br/>i uznanie, że pobranie i wykorzystanie środków na uiszczenie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne przez podmiot, który uzyskał zwolnienie <br/>z opłacania składek nie jest wykorzystaniem środków niezgodnie z warunkami określonymi w umowie lub we wniosku, podczas gdy jednym z warunków otrzymania dofinansowania w części dotyczącej składek było złożenie stosownego oświadczenia we wniosku, a podmiot, który złożyłby oświadczenie, iż uzyskał zwolnienie lub zamierza je uzyskać, nie otrzymałby dofinansowania, zatem w okresie od pobrania świadczeń do czasu ich zwrotu środki są wykorzystywane niezgodnie z przeznaczeniem,</p> <p>3.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 410;art. 410 § 2)">art. 410 § 2 k.c.</a> poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji niezakwalifikowanie świadczeń pobranych na dofinansowanie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, w sytuacji, gdy pozwany uzyskał zwolnienie z opłacania składek, jako świadczeń nienależnych,</p> <p>Mając powyższe na uwadze apelujący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku :</p> <p>1.  zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 30 328,73 zł z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi od 8 października 2020 r. do dnia zapłaty, 39,68 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 6 grudnia 2023r. do dnia zapłaty,</p> <p>2.  zasądzenie kosztów postępowania przed Sądem I instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;</p> <p>3.  zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.</p> <p>W <strong> <!-- -->odpowiedzi </strong>pozwany wniósł o oddalenie apelacji oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz zwrotu kosztów postępowań obu instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja zasługiwała na uwzględnienie. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy podzielił i uznał za własne poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne mając na względzie, że były one bezsporne.</p> <p>Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że pozwany skorzystał z przewidzianego dla przedsiębiorców zwolnienia w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych na okres 3 miesięcy, tj. od marca do maja 2020 r. Podstawą zwolnienia był art. 31zo ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej : również jako ustawa covidowa).</p> <p>Niezależnie od powyższego, pozwany zawarł z Dyrektorem Wojewódzkiego Urzędu Pracy w <span class="anon-block">P.</span> umowę, na mocy której z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych uzyskał dofinansowanie do wynagrodzeń za miesiąc czerwiec do sierpnia 2020 r. dla szesnastu pracowników z przeznaczeniem na dofinansowanie ich wynagrodzenia w kwocie 76 736,25 zł w związku z obniżonym wymiarem czasu pracy oraz w kwocie 13 758,75 zł z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy, łącznie 90 495 zł. Sporządzenie niniejszej umowy poprzedzało złożenie przez pozwanego wniosku z 9 czerwca 2020r. w którym zawarł m.in. oświadczenie, że nie skorzystał i nie zamierza skorzystać ze zwolnień w opłaceniu składek na ZUS o którym mowa w ustawie Covid -19. W tym zakresie Sąd Okręgowy na podstawie tego wniosku doprecyzował oświadczenie pozwanego przedstawione przez Sąd I instancji w stanie faktycznym (pkt 6 Części D – k. 10 akt).</p> <p>Tym samym pozwany uzyskał zarówno zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres od 1 marca 2020 r. do 31 maja 2020 r. (na podstawie art. 31zo ustawy covidowej), jak i dofinansowanie wynagrodzenia i na pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne tych samych pracowników, za miesiąc czerwiec do sierpnia 2020 r. (na podstawie art. 15g ust. 1 i 2 ustawy covidowej).</p> <p>Spór w sprawie sprowadzał się zatem do tego, czy doszło do niedozwolonego skumulowania pomocy publicznej, z której skorzystał pozwany i zdaniem powoda – wbrew umowie łączącej strony, a w konsekwencji czy pozwany zobowiązany jest do zwrotu środków uzyskanych z FGŚP.</p> <p>Apelujący utrzymywał, że pomoc na podstawie art. 15g i art. 31zo ustawy covidowej była udzielana na podstawie takiego samego tytułu.</p> <p>Zatem zdaniem apelującego z przepisu art. 15g ust. 18 wynika, że zakazana była kumulacja pomocy z FGŚP w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Warunkiem otrzymania dofinansowania z FGŚP było zatem nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników <br/>w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Natomiast ustalenia te czynione były przez FGŚP w oparciu o wnioski składane przez przedsiębiorców, <br/>w omawianym przypadku - wniosku pozwanego z 9 czerwca 2020r. o nr <span class="anon-block"> (...)</span> ( k. 8 -10 akt).</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego byłyby podstawy do interpretowania tego przepisu w ten sposób, że dotyczy on zakazu kumulacji środków pomocowych przyznanych przedsiębiorcy za pokrywający się okres, tj. za te same miesiące. Taka interpretacja zdaje się być w zgodzie <br/>z zamysłem ustawodawcy, skoro z dniem 23 lipca 2021 r. dodano do art. 15g ust. 18a, zgodnie z którym ust. 18 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, zwróciły się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19.</p> <p>Niemniej istotnym w sprawie było, że powód - bazując na oświadczeniu pozwanego <br/>z którego wynikało, że nie skorzystał i nie zamierza skorzystać ze zwolnień w opłaceniu składek na ZUS o którym mowa w ustawie Covid -19 (pkt 6 Części D) zawarł z pozwanym umowę o numerze tożsamym z numerem załączonego wniosku o przyznaniu pozwanemu łącznej kwoty 90 495 zł, która wypłacona została w trzech transzach na podstawie art. 15g ustawy covidowej.</p> <p>W tym kontekście oraz zarzutów apelacyjnych stwierdzić należało, że bezspornym między stronami pozostało, że w dacie zawierania przedmiotowej umowy zachodziła tożsamość podmiotowa (pracowników). Natomiast sporne pozostawało, jakie musi istnieć podobieństwo, aby wykluczało uzyskanie pomocy z dwóch źródeł. W ocenie apelującego zwrot „taki sam tytuł wypłat” oznaczało wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenie społeczne od tych wynagrodzeń, a maksymalny zakres czasowy zakreślony przez art. 15g ustawy covidowej wynosił 3 miesiące. Apelujący zaznaczył, że skoro pozwany skorzystał z pomocy w postaci zwolnienia w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne przez okres trzech miesięcy, to nie mógł otrzymać środków na ich opłacanie. Pomoc była bowiem udzielona na podstawie innych przepisów, ale tytuł był ten sam.</p> <p>Powyższą interpretację apelujący reprezentował również w dacie zawierania <br/>z pozwanym przedmiotowej umowy, która znajdowała oparcie w przepisach ustawy covidowej, jak i w powołanym przez apelującego orzecznictwie sądów administracyjnych. W efekcie na gruncie powyższego - przesądzającym dla powoda przystąpieniem do zawarcia z pozwanym powołanej w uzasadnieniu umowy - było jego oświadczenie z którego wynikało jednoznacznie, że nie skorzystał i nie zamierza skorzystać ze zwolnień w opłaceniu składek na ZUS, co nie było zgodne z prawdą. Zatem Sąd Okręgowy przyjął, że pomimo zmiany stanowiska <br/>w orzecznictwie sądów administracyjnych, które aktualnie nie zgadza się z poglądem, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15g wspomnianej ustawy na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie art. 15zzb tej ustawy oraz, iż żaden z przepisów ww. ustawy nie wskazuje, aby art. 15g i 15zzb wzajemnie się wykluczały, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego przyznania na podstawie drugiego a stąd, iż poprzednia interpretacja ma charakter historyczny to na gruncie niniejszej sprawy pominięcie istotnej okoliczności związanej z zatajeniem przez pozwanego uprzedniego uzyskania zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres od 1 marca 2020 r. do 31 maja 2020 r. (na podstawie art. 31zo ustawy covidowej) i tym samym otrzymania dofinansowania wynagrodzenia i na pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne tych samych pracowników, za miesiąc czerwiec do sierpnia 2020 r. (na podstawie art. 15g ust. 1 i 2 ustawy covidowej) a w konsekwencji nie uwzględnienie żądania powoda byłoby niezgodne nie tylko z zasadami współżycia społecznego o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 kc</a> ale również z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 2)">art. 2 Konstytucji</a>. Wykorzystanie przez pozwanego uprawnień wynikających z przepisów prawa nastąpiło w wyniku zatajenia przez niego faktu od którego powód wówczas uzależniał przystąpienie do umowy. Zatem pozwany - w ocenie Sądu Okręgowego - nadużył prawa podmiotowego na skutek zachowania rażącego <br/>i nieakceptowalnego w społeczeństwie oraz obowiązującej w stosunkach cywilnoprawnych zasady lojalności wobec partnera (vide : wyrok Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 1997r., II CKN 118/97 Legalis). W kontekście tej oceny - słuszny był zarzut apelującego - otrzymanie przez pozwanego pomocy ze środków publicznych, który w przedstawionych okolicznościach okazał się świadczeniem nienależnym o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 410;art. 410 § 2)">art.410§2 kc.</a> Przy tym, jak stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 2)">art. 2 Konstytucji Rzeczpospolita Polska</a> jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, czyli z zasadami demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej. Sprawiedliwość dystrybutywna pozostaje <br/>w ścisłym związku z zasadą równości: „Zasada sprawiedliwości społecznej wymaga, aby zróżnicowanie prawne podmiotów (ich kategorii) pozostawało w odpowiedniej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej jako adresatów danych norm prawnych. Wyrażona w ten sposób sprawiedliwość rozdzielcza oznacza, że równych traktować należy równo, podobnych należy traktować podobnie i nie wolno tworzyć takiego prawa, które różnicowałoby sytuację prawną podmiotów, których sytuacja faktyczna jest taka sama” (tak: TK z 16 grudnia 1997 r.,<br/> K 8/97, OTK ZU nr 6/1997 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2016 r., s. 246).</p> <p>W kontekście powyższego stwierdzić należało, że pozwany – nie ujawniając faktu uprzedniego otrzymania zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne - otrzymał wnioskowaną pomoc. Natomiast pozostałe podmioty/przedsiębiorcy, którzy ujawnili ten fakt nie otrzymali wsparcia finansowego z FGŚP ponieważ – w ocenie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w <span class="anon-block">P.</span> - taka pomoc została już im przyznana na okres trzech miesięcy. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego w ujęciu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 2)">art. 2 Konstytucji RP</a> sprawiedliwość społeczna jest celem, który ma urzeczywistniać demokratyczne państwo prawne. Nie jest demokratycznym państwem prawnym państwo, które nie realizuje idei sprawiedliwości, przynajmniej pojmowanej jako dążenie do zachowania równowagi w stosunkach społecznych i powstrzymywanie się od kreowania nieusprawiedliwionych, niepopartych obiektywnymi wymogami i kryteriami przywilejów dla wybranych grup obywateli. Sprawiedliwość dystrybutywna dotyczy natomiast zasad i trybu rozdziału dóbr, korzyści czy przywilejów. Do tych kategorii można zaliczyć pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne. Podsumowując wskazać należało, że wskazane reguły, wywiedzione z zasad konstytucyjnych: sprawiedliwości społecznej i równości należało odnieść do przedsiębiorców, którzy w ramach tych samych okoliczności - w których był pozwany - nie otrzymali dofinansowania w części, w której te same koszty zostały sfinansowane z innych środków publicznych wobec ujawnienia - zgodnie z prawdą - tej okoliczności we wniosku złożonym w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w <span class="anon-block">P.</span>.</p> <p>Zatem niezależnie od aktualnej interpretacji w orzecznictwie administracyjnym <br/>art. 15g ust. 18 tej ustawy covidowej i przyjęcia, że nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15g tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19, jeżeli dofinasowanie to dotyczyło innego okresu (vide: wyroki NSA z 2 marca 2022 r., I GSK 21/22, I GSK 19/22, z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 284/22 publik. Legalis) to żądanie zwrotu środków wypłacanych pozwanemu na podstawie przywołanej ustawy - Sąd Okręgowy – w ramach ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy <br/>a doprecyzowanych w niniejszym postępowaniu apelacyjnym uznał za zasadne na gruncie obowiązujących zasad sprawiedliwości społecznej i równości podmiotów starających się <br/>o takie samo świadczenie ze środków publicznych (FGŚP).</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy uznając apelację za uzasadnioną, aczkolwiek również z innych powodów niż w niej przytoczonych na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> orzekł jak w punkcie I. 1) sentencji, zmieniając zaskarżony wyrok w pkt 1. Przy tym uwzględniając, że obciążenie pozwanego wszystkimi kosztami obu postępowań i to pomimo negatywnej oceny jego intencji oraz wygranej apelującego to - Sąd Okręgowy - miał na uwadze, że prowadząc działalność gospodarczą w okresie pandemii Covid-19 a tym samym warunków z którymi musiał się mierzyć - w pewnym zakresie niewątpliwie osłabiało jego kondycję finansową jako przedsiębiorcy. Stąd - Sąd Okręgowy - odstąpił od obciążenia pozwanego kosztami postępowania przed Sądem I instancji poniesionymi przez powoda i kosztami sądowymi związanymi z opłatą od apelacji, orzekając odpowiednio - jak w punkcie I. 2) i III. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> </p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1 i 1^{<!-- -->1} k.p.c.</a> <br/>w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391§1 k.p.c.</a>, zgodnie z wynikiem postępowania. Powód wygrał postępowanie apelacyjne i stąd pozwany zobowiązany został do zwrotu jemu kosztów poniesionych z tytułu zastępstwa procesowego zgodnie z uregulowaniem zawartym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391 § 2;art. 391 § 2 pkt. 5)">§ 2 pkt 5</a> w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.</p> <p> <em> <!-- -->sędzia Ewa Blumczyńska </em> </p> </div>