I C 68/21

Sądy powszechne2025-09-30

Sygnatura

I C 68/21

Data orzeczenia

2025-09-30

Rodzaj

REASONS

Podstawa prawna

Treść orzeczenia

Sygn. akt I C 68/21 <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Pozwem z dnia 27 stycznia 2021 r. (data nadania) E. B. wniosła przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W. żądanie: 1) zasądzenia kwoty 20.400,00 zł tytułem dalszego częściowego zadośćuczynienia za krzywdę związana ze zdarzeniem z dnia (...) 2019 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 8 maja 2020 r. do dnia zapłaty; 2) zasądzenie kwoty 528,00 zł tytułem skapitalizowanej renty z tytułu zwiększonych potrzeb w postaci opieki osób trzecich po zdarzeniu z dnia (...) 2019 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 8 maja 2020 roku do dnia zapłaty; 3) zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych; z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu pozwu (k. 3-7). W odpowiedzi na pozew pozwana spółka wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda kosztów procesu według norm przepisanych. Towarzystwo ubezpieczeń podniosło zarzut przyczynienia się do powstania szkody w 40 %. Pozwany przyznał, że: udzielał ochrony ubezpieczeniowej z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych pojazdu sprawcy szkody; powódka dokonała zgłoszenia szkody u pozwanego w dniu 7 kwietnia 2020 roku; ustalił 3% (...) z powodu doznanych przez powódkę w trakcie wypadku urazów; ubezpieczyciel przeprowadził postepowanie wyjaśniające, w wyniku którego decyzją z dnia 9 lipca 2020 roku przyznał na rzecz powódki łączną kwotę 6000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwotę 200 zł tytułem kosztów leczenia. Z uwagi na podnoszony przez pozwanego zarzut przyczynienia się powódki w 40 % do zaistnienia szkody pozwany wypłacił 3600 zł z tytułu zadośćuczynienia i 120 zł z tytułu kosztów leczenia. Pozwany zakwestionował: by łączna kwota 24.000 zl tytułem zadośćuczynienia była kwotą odpowiednią w celu zrekompensowania krzywdy doznanej przez powoda w związku z przebytym wypadkiem; by wyłącznie skutki wypadku były źródłem ogólnego stanu zdrowia powódki; by dolegliwości bólowe związane z przebytym wypadkiem utrzymywały się u powódki do chwili obecnej; by wypadek spowodował konieczność zmiany przez powódkę dotychczasowego trybu życia; by istniał związek rzekomo poniesionych kosztów opieki nad powódką w związku ze zdarzeniem z dnia (...) 2019 roku; by istniały podstawy do zasądzenia na rzecz powódki odsetek ustawowych za opóźnienie od dochodzonych roszczeń głównych od dat wskazanych w petitum pozwu. W uzasadnieniu pozwu wskazał motywy swego stanowiska (k. 54-58). W toku dalszego procesu strony podtrzymywały swoje stanowiska. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu (...) 2019 r. w L. na ul. (...) miała miejsce kolizja. Powódka E. B. była pasażerką busa marki M. o nr rej. (...) kursującego na trasie L. – B. przez R.. Kierujący busem I. S. nie zachował należytej ostrożności na drodze i najechał na poprzedzający go pojazd, który zatrzymał się z powodu zmieniających się świateł sygnalizacji świetlnej. Powódka w chwili zdarzenia siedziała na przednim siedzeniu i w następstwie bardzo gwałtownego hamowania kierowcy uderzyła głową o deskę rozdzielczą. Nie miała zapiętych pasów bezpieczeństwa. Powódka E. B. w następstwie zdarzenia doznała poważnych obrażeń ciała. Po zdarzeniu drogowym odczuwała ogromny ból głowy oraz twarzy, bardzo krwawiła z nosa. Niezwłocznie po wypadku została przewieziona karetką na (...) w L., gdzie stwierdzono u niej uraz nosa oraz otwartą ranę policzka i okolicy skroniowo-żuchwowej. Założono jej szwy na ranę, zalecono zmianę opatrunku co 24 godziny oraz dalszą kontrolę lekarską w poradni laryngologicznej. Twarz poszkodowanej była bardzo mocno poobijana i posiniaczona, co dla powódki, co dla powódki jako kobiety było wielkim dramatem. Powódka nie chciała wychodzić z domu. Poszkodowana w dniu 29 marca 2019 roku zgłosiła się do lekarza laryngologa i w kwietniu wykonała badanie TK twarzoczaszki. Badanie wykazało, że powódka doznała złamania oczodołu po stronie lewej, złamania nosa, złamania kości jarzmowej, złamania zatok czaszkowych z przemieszczeniem. Kontynuowała leczenie otolaryngologiczne do czerwca 2019 roku oraz podjęła leczenie u lekarza z zakresu chirurgii szczękowej. Chirurg na wizycie w dniu 29 kwietnia 2019 roku stwierdził u powódki uszkodzenie nerwów twarzy, niedoczulicę V2 po stronie lewej. Ponadto ortopeda stwierdził u powódki dystorsję kręgosłupa szyjnego w związku z wypadkiem i zalecił powódce korzystanie z kołnierza ortopedycznego, zażywanie leków przeciwbólowych oraz rozluźniających. Na dzień złożenia pozwu powódka nie była pod opieka w/w lekarzy specjalistów, jednak nadal odczuwa skutki wypadku. Odczuwa dolegliwości bólowe twarzy podczas wykonywania codziennych obowiązków, bez względu na rodzaj i charakter podejmowanych czynności. Lewa strona twarzy częściowo jest pozbawiona czucia. Uzyskała informację, że jej stan zdrowia nie polepszy się już i wyłącznym rozwiązaniem jest przeprowadzenie operacji, które obarczone jest dużym ryzykiem niepowodzenia i utraty czucia w pozostałej części twarzy. Wypadek spowodował negatywne konsekwencje w sferze emocjonalnej powódki. Odczuwała ona lęk i obawę przed podróżowaniem środkami komunikacji takimi jak autobusy, samochody osobowe. Powódka podjęła terapię u lekarza psychiatry, która była powiązana z terapią farmakologiczną. W okresie rekonwalescencji powódka wymagała pomocy osób trzecich w zrobieniu zakupów, zawiezieniu do lekarza na konsultację. Siostrzeniec R. S. i koleżanka pomagali powódce w cięższych sprawach w domu. Powódka E. B. zgłosiła powstałą szkodę do pozwanego w dniu 7 kwietnia 2020 roku. Pozwany decyzją z dnia 15 kwietnia 2020 roku ustalił należne powódce zadośćuczynienie na kwotę 3.300 zł oraz zryczałtowane odszkodowanie na koszty leczenia w wysokości 200 zł. Świadczenia te pomniejszył o 40% przyczynienia powódki do powstałej szkody. Zakład (...) odmówił wypłaty jakichkolwiek roszczeń z tytułu opieki. Decyzją z dnia 25 czerwca 2020 roku podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. Na etapie postępowania likwidacyjnego Zakład (...) wypłacił powódce kwotę 3600 zł zadośćuczynienia (tj. 60% z ustalonej kwoty zadośćuczynienia), 120 zł zryczałtowanego odszkodowania. Kierujący busem I. S. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim II Wydział Karny z dnia 26 stycznia 2021 roku w sprawie sygn. akt II K (...). Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dowodów w postaci: dokumentacji medycznej dotyczącej powódki E. B. (k. 12-34, 103-122, 124-140), odpisów protokołów oględzin pojazdu, przesłuchania świadka, rozprawy głównej z dnia 27 stycznia 2020 roku, wyroku z dnia 26 stycznia 2021 roku z akt sprawy II K (...) Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim (odpisy k.182-190v.), zeznań powódki E. B. (k. 523v-524), zeznań świadków: M. R. (k. 155v-156), I. S. (k. 195v), opinii biegłych: neurologa A. K. (1) (k. 240-244), chirurga stomatologa M. H. (k.258-259), łączna biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych R. K. i biegłego z zakresu medycyny sądowej M. G. (k. 262-309, 366-365, k. 431-436, 460-465, 488-491, 523-524), psychologiczna W. B. (k.318-325), otolaryngologa A. K. (2) (k.381). Sąd obdarzył wiara w/w dowody z dokumentów, albowiem ich autentyczność i rzetelność nie była kwestionowana przez żadną ze stron procesu. Na wiarę zasługują opinie biegłych, gdyż zostały sporządzone przez osoby posiadające konieczną i wystarczającą wiedzę w opiniowanym przedmiocie, są jasne i zawierają odpowiedzi na zadane przez Sąd pytania. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków ora powód, albowiem są szczere i prawdziwe. Sąd zważył, co następuje: Powództwo powódki E. B. jest zasadne i zasługuje w przeważającej części na uwzględnienie. Legitymacja bierna pozwanego, jak wynika z odpowiedzi na pozew, nie budzi wątpliwości, tak jak i okoliczności powstania krzywdy i szkody. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. W orzecznictwie oraz w nauce prawa zgodnie przyjmuje się, że zadośćuczynienie pełni funkcję kompensacyjną, przyznana bowiem suma pieniężna ma stanowić przybliżony ekwiwalent poniesionej szkody niemajątkowej. Powinna wynagrodzić doznane cierpienia fizyczne i psychiczne oraz ułatwić przezwyciężenie ujemnych przeżyć, aby w ten sposób przynajmniej częściowo przywrócona została równowaga zachwiana na skutek popełnienia czynu niedozwolonego (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 9 listopada 2007 r., V CSK 245/07, OSNC rok 2008, Nr D, poz. 95). Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę opowiada się za poglądem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2004 r. (I CK 131/03, OSNC z 2005 r., Nr 2, poz. 40), zgodnie z którym powołanie się przy ustalaniu zadośćuczynienia na potrzebę utrzymania jego wysokości w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, nie może prowadzić do podważenia kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia. Ustalenie wysokości zadośćuczynienia przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności istotnych dla określenia rozmiaru doznanej krzywdy, takich jak: wiek poszkodowanego, stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność i czas trwania, nieodwracalność następstw uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia (kalectwo, oszpecenie), rodzaj wykonywanej pracy, szanse na przyszłość, poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiowa oraz inne czynniki podobnej natury (wyrok Sądu Najwyższego z 9 listopada 2007 r., V CSK 245/07, OSNC rok 2008, Nr D, poz. 95). Żądana przez powódkę kwota zadośćuczynienia w wysokości 30.000 zł nie jest w ocenie Sądu zbyt wygórowana. Mając na uwadze okoliczności w postaci czasu trwania leczenia oraz fakt, iż jak wynika z opinii biegłego leczenie powódki zostało zakończone, doznany uraz w postaci uszkodzenia nerwu twarzy i niedoczulicę V2 po stronie lewej ma charakter trwały, co oznacza, że powódka na co dzień boryka się z problemem jedzenia płynnych potraw, ślinieniem się z lewej strony oraz asymetrią ust. Powyższe skutki doznanego urazu wpływają na stałe na estetykę powódki, jej postrzeganie siebie, konieczność ciągłego pilnowanie lewego kącika ust w związku z ślinieniem się, zasadnym jest w ocenie Sądu przyznanie pozwanej E. B. kwoty 30.000 zł zadośćuczynienia. Powódka E. B. nie miała zapiętych pasów bezpieczeństwa czym przyczyniła się do powstania szkody. W ocenie Sądu stopień przyczynienia się powódki do powstałej szkody po przeanalizowaniu argumentów podniesionych przez obie strony procesu należy ustalić na 30%. Kwota zadośćuczynienia pomniejszona o stopień przyczynienia wynosi 21.000 zł. Po uwzględnieniu wypłaconej powódce kwoty 3.600 zł Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 17.400 zł tytułem zadośćuczynienia. Od powyższej kwoty Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu od dnia od dnia 8 maja 2020 roku do dnia zapłaty. Powódka uzasadniła, iż datą początkową naliczania odsetek jest pierwszy dzień po upływie 30 – dniowego terminu wynikającego z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 817;art. 817 § 1)">art. 817§1 kpc</a>. Zgłoszenie szkody w postępowaniu likwidacyjnym zostało zarejestrowane pozwanego w dniu 8 kwietnia 2020 roku. Trzydzieści dni na rozpoznanie przez ubezpieczyciela wniosku o wypłatę zadośćuczynienia upłynęło w dniu 7 maja 2020 roku. W pozostałej części dotyczącej zadośćuczynienia Sąd oddalił powództwo jako bezzasadne. Sąd oddalił powództwo w części dotyczącej odszkodowania omyłkowo przyjmując, iż w wyroku z dnia 26 stycznia 2021 roku w sprawie II K (...) została zasądzona kwota odszkodowania wyczerpująca żądanie powódki zgłoszone w pozwie. Rozstrzygając o kosztach procesu Sąd w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 kpc</a> stosunkowo rozdzielił koszty. Powódka E. B. poniosła koszty w łącznej kwocie 5.117 zł, na które składają się: opłata od pozwu w kwocie 500 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3600 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r, poz. 1804 z późn. zm.) oraz zaliczka na koszty opinii biegłego w wysokości 1000 zł. Pozwany (...) S.A. w W. poniósł koszty w łącznej wysokości 1.017 zł, na które składa się koszt opinii biegłego w wysokości 1000 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3600 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r, poz. 1804 z późn. zm.). Strona powodowa dochodziła zasądzenia łącznie kwoty 20.400,00 zł, uzyskała zaś kwotę 17.400,00 zł. Wygrała zatem proces w 83 %. Łączna wysokość poniesionych przez strony kosztów procesu wynosi 9.734 zł, zaś 83% tej kwoty to 8.079,22 zł. Ponieważ koszty poniesione przez pozwanego są mniejsze od kosztów procesu, które winien zapłacić, Sąd zasądził od pozwanego (...) S.A. w W. na rzecz powódki E. B. kwotę 3.462,22 zł tytułem zwrotów kosztów procesu. Od kwoty tej Sąd zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1 1 kpc</a> zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od dnia uprawomocnienia się wyroku dnia zapłaty. W sprawie niniejszej Skarb Państwa (Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim) poniósł koszty opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej, rekonstrukcji wypadków, chirurgii stomatologicznej, psychologii klinicznej, otolaryngologii (k. 328, 373, 385, 442, 471 – 471v., 497 – 497v., 528 – 528v.) w łącznej wysokości 13.055,10 zł oraz części opłaty od pozwu w wysokości 547 zł co daje łącznie kwotę 13.602,10 zł. Koszty te w proporcjach wynikających z rozmiaru wygranej Sąd nakazał ściągnąć od stron procesu. Powódka jest obowiązana zwrócić na rzecz Skarbu Państwa (Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim) kwotę 2.312,36 zł (13.602,10 zł x 17%), zaś pozwany kwotę 11.289,74 zł (13.602,10 zł x 83%). Z przytoczonych wyżej względów Sąd orzekł jak w wyroku. apb </div>