I OSK 694/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) Jerzy Krupiński Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 16 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2008r. sygn. akt II SA/Wa 2139/07 w sprawie ze skargi J. W. na stanowisko Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie niepowołanie do pełnienia urzędu sędziego postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 23 stycznia 2008 r., II SAB/Wa 15/08 odrzucił skargę J. W. na stanowisko Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie niepowołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, ponieważ uznał, że w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 98, poz. 1070 ze zm.) przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, ze względu na jej przedmiot. Sprawa powołania na stanowisko sędziego wykracza poza sferę działalności administracyjnej i z tego względu nie może być uważana za wykonywanie administracji publicznej. W konsekwencji Sąd I instancji stanął na stanowisku, że sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego, gdyż nie ma ona charakteru sprawy sądowoadministracyjnej. Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł J. W., zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi na decyzję, ponadto wniesiono o przedstawienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA zagadnienia prawnego: "Czy sprawa ze skargi na postanowienie Prezydenta kończące postępowanie z wniosku Krajowej rady Sądownictwa w przedmiocie powołania na stanowisko sędziego ma charakter sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art 1 p.p.s.a.?". Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. "mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 1 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.u.s.p., polegające na błędnym uznaniu, iż sprawa ze skargi na decyzję Prezydenta nie jest sprawą sądowoadministracyjną i w związku z tym nie podlega kognicji sądów administracyjnych". 2. naruszenie prawa materialnego – art. 142 ust. 2 i art. 179 Konstytucji oraz art. 55 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (P.u.s.p.), przez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż wydane na podstawie tych przepisów postanowienie Prezydenta nie jest decyzją administracyjną. Następstwem powyższych naruszeń było niezasadne odrzucenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi złożonej przez Skarżącego na bezczynność Prezydenta. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent RP podtrzymał swoje stanowisko w tej sprawie i wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej ze względu na jej niedopuszczalność powstałą z uwagi na brak właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a w razie przyjęcia skargi do rozpoznania - o jej oddalenie jako niezasługującej na uwzględnienie. Na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ rozstrzygnięcie sprawy ze skargi kasacyjnej zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym ze skargi konstytucyjnej J. W. o stwierdzenie, że art. 55 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 98, poz. 1070) jest niezgodny ze wskazanymi w tej skardze przepisami Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Podstawą wniesienia skargi konstytucyjnej J. W. jest okoliczność, iż w dniu [...] października 2007 r. skarżący otrzymał pismo Wiceprezesa Sądu Okręgowego dla Warszawy - [...] w Warszawie, informujące o nieskorzystaniu przez Prezydenta z konstytucyjnej prerogatywy do powołania go na urząd sędziego Sądu Okręgowego dla Warszawy - [...] w Warszawie. Pismo to - zdaniem skarżącego - świadczy o podjęciu decyzji przez Prezydenta RP, toteż - z uwagi na brak organu wyższego stopnia - przed wniesieniem skargi, w dniu [...] listopada 2007 r. wystąpił z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na odmowie powołania na stanowisko sędziowskie, które to wezwanie Prezydent pozostawił bez odpowiedzi. Przepis art. 79 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że "Każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie, którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji". Zatem przed merytorycznym rozpoznaniem skargi konstytucyjnej Trybunał Konstytucyjny będzie musiał rozważyć, czy postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o niepowołani na stanowisko sędziowskie orzeka ostatecznie o prawach J. W., czy też skarżący mógł dochodzić ochrony swego interesu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, czy też w innym postępowaniu sądowym. Okoliczność ta przesądza bowiem o dopuszczalności skargi konstytucyjnej. Tym samym należało przyjąć, że rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, a co za tym idzie należało uznać, że została spełniona przesłanka zawieszenia postępowania przed NSA. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a.