II OZ 880/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski, , , po rozpoznaniu w dniu 16 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 111/09 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w odniesieniu do melioracji wodnych projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 111/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącej przywrócenia terminu do złożenia skargi, w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w odniesieniu do melioracji wodnych projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarżąca 27 stycznia 2009 r. (data stempla pocztowego) złożyła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] października 2008 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostało doręczone skarżącej 29 grudnia 2008 r., zatem trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upłynął 28 stycznia 2009 r. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga A. S. wpłynęła 29 stycznia 2009 r., a przekazano ją Samorządowemu Kolegium we Wrocławiu, pismem nadanym 30 stycznia 2009 r. Ze względu na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 111/09 odrzucił skargę ze względu na uchybienie terminu do jej wniesienia. Pismem z 20 lipca 2009 r., pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wskazane postanowienie podnosząc, iż A. S. "ma 77 lat, jest inwalidką I grupy, jest osobą nieporusząjącą się o własnych siłach, jest osobą nieporadną". Ponadto, pełnomocnik wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu otrzymał niniejszą skargę w ostatnim dniu do jej złożenia i przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu jeden dzień po upływie terminu, na co skarżąca nie miała żadnego wpływu. Uzasadniając odmowę przywrócenia terminu do złożenia skargi, Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uzasadni brak swojej winy. Brak winy należy natomiast oceniać, "mając na względzie wszystkie okoliczności danej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także i uchybień spowodowanych lekkim niedbalstwem". W ocenie Sądu pierwszej instancji, zaawansowany wiek oraz inwalidztwo nie uzasadniają w sposób obiektywny przywrócenia terminu. Zdaniem Sądu dopiero powody, jak na przykład hospitalizacja trwająca w okresie biegu terminu do złożenia skargi lub nagła choroba, które nie pozwalają na wyręczenie się inną osobą, mogą być podstawą do przywrócenia terminu. Pismem z 4 sierpnia 2009 r., pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 24 lipca 2009 r., wskazując, iż A. S. sporządziła skargę już w dniu 26 stycznia 2009 r., jednakże z uwagi na swoje inwalidztwo musi korzystać z pomocy przypadkowo odwiedzających ją osób, stąd nie była w stanie już 26 stycznia 2009 r. wysłać pisma. Zatem, zdaniem pełnomocnika, oceniając obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, nie można pominąć okoliczności, iż skarżąca z przyczyn od siebie niezależnych nie mogła wysłać skargi w dniu jej sporządzenia. Złożenie skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z pominięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego usprawiedliwia natomiast "upośledzenie związane z wiekiem skarżącej". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie może odnieść zamierzonego skutku. W niniejszej sprawie, skarżąca nie zastosowała się do pouczenia zawartego w doręczonym jej postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2008 r. nr [...], zgodnie z którym "na postanowienie służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (...), za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego (...)". Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy wnieść w ciągu 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Nie jest zatem istotne, którego dnia skarga zostanie sporządzona, lecz czy zostanie wniesiona do właściwego organu przed upływem terminu, co może nastąpić nawet ostatniego dnia tego terminu. Ponieważ przed upływem terminu do wniesienia skargi pismo zostało nadane, nie mają znaczenia zarzuty skarżącej dotyczące jej zależności od innych osób. Co więcej, skarżąca w piśmie z dnia 2 kwietnia 2004 r. wyraziła stanowisko, że z pouczenia nie wynikał obowiązek przesłania skargi "na ręce" Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz że skarga została złożona "w oznaczonym terminie do właściwego organu". Treść pouczenia zawarta w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego była jednakże wyraźnie sformułowana, a skarżąca postąpiła zgodnie z innymi wskazówkami zawartymi w pouczeniu, trudno więc wskazywać na jej upośledzenie związane z wiekiem. Pomimo pozostawania w zależności od odwiedzających ją osób, skarżąca w terminie wysłała skargę, tyle że do niewłaściwego organu, dlatego też należy stwierdzić iż zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż nie został wykazany brak winy skarżącej uzasadniający przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, również przy uwzględnieniu "obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy". Ze względu na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.