II FZ 600/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 50/05 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. J. i B. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 50/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił R. J. prawa pomocy w związku ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. W ocenie Sądu, skarżący domagając się częściowego przyznania prawa pomocy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie uzasadnił dostatecznie, że nie jest w stanie ich ponieść, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołując się na treść art. 255 wyżej powołanej ustawy Sąd wskazał, że z uwagi na niewystarczające oświadczenie do oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej i płatniczej skarżącego, został on pismem z dnia 15 marca 2007 r. zobowiązany do przedłożenia dokumentów źródłowych. Pomimo przedłużenia tego terminu do dnia 13 kwietnia 2007 r. skarżący zobowiązania nie wykonał, Sąd działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 powołanej wyżej ustawy p.p.s.a. odmówił przyznania prawa pomocy. W zażaleniu na postanowienie R. J. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, Sądowi I instancji zarzucając naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przyznania mu prawa pomocy. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że postanowienie narusza przepis art. 246 § 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy, ponieważ we wniosku złożonym na formularzu PPF oraz w toku postępowania skarżący wykazał wystarczająco, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 246 § 1 pkt 2 ustawy. Takie sformułowanie przepisów oznacza, że na stronie ciąży wyłącznie inicjatywa jeśli chodzi o prawo pomocy i to strona składająca wniosek powinna użyć argumentów, które przekonałyby sąd w tym zakresie. Jak wynika z treści art. 255 powołanej wyżej ustawy, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, złożone na urzędowym formularzu (art. 252) okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny, po upływie bezskutecznym terminu do przedłożenia dokumentów źródłowych, dotyczących stanu majątkowego odmówił przyznania prawa pomocy. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.