I SA/Rz 458/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. spraw ze skarg K.K.i Z.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2020 rok oddala skargi. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Z. K. i K. K. (dalej: Podatniczki/ Skarżące) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO/Kolegium) z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2020. Z zaskarżonej decyzji i z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta ustalił wobec K. K. i Z. K. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. w kwocie 470 zł, jako współwłaścicielkom budynku mieszkalnego o pow. 135,30 m2, budynku pozostałego o pow. 13 m2, gruntu pozostałego o pow. 817 m2 i gruntu rolnego o pow. 0,0677 ha fizycznego. Od wskazanej decyzji odwołanie złożyły obie współwłaścicielki, kwestionując dane przyjęte jako podstawę opodatkowania, w tym ustalenia co do powierzchni gruntów pozostałych 817 m2, a także brak wyjaśnienia w zakresie zastosowania w decyzjach wydawanych po 2010r. przepisów art.3 ust.5 ustawy o podatku rolnym i art. 3 ust.4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, których to przepisów wcześniej nie stosowano. Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że dane, na podstawie których dokonano wymiaru, wynikają z ewidencji gruntów i budynków, które to dane nie uległy zmianie w stosunku do roku poprzedniego. Zgodnie z przepisem art.21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2015r., poz.520 ze zm. - dalej: p.g.k.), podstawą do wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów, a organy podatkowe nie posiadają narzędzi do ich kwestionowania. Odnosząc się do zarzutu braku wyjaśnienia podstaw do opodatkowania SKO wskazało, że decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa, w tym uzasadnienie odnoszące się do zaistniałego w sprawie stanu prawnego i faktycznego. W ocenie SKO, skoro przedmiotem rozstrzygnięcia jest zobowiązanie za 2020r. to organ nie ma podstaw do wyjaśniania braku stosowania regulacji wynikających z art.3 ust.4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art.3 ust.5 ustawy o podatku rolnym w decyzjach wydawanych przed 2010r. Z. K. i K. K. skierowały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargi na decyzję SKO z dnia [...] maja 2020 r. podnosząc, że SKO naruszyło art.217 § 3 k.p.c. przez błędne uznanie, że okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia zostały dostatecznie wyjaśnione. Skarżące zarzuciły brak uzasadnienia w zakresie podstawy prawnej zastosowanej przy ustalaniu wymiaru podatku oraz powtórzyły zarzuty odwołania dotyczące stosowania art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym i o podatku lokalnym, który "mówi o posiadaczu". Wniosły o wyjaśnienie czy są właścicielami nieruchomości 1850/2 poł. w R., czy posiadaczami. W odpowiedzi na skargi SKO wniosło o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania podatkowego był wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości dla Z. K. i K. K.. Wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego została wyliczona przez organ I instancji na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Organy ustaliły, że w 2020 r. Z. K. i K. K. były współwłaścicielkami budynku mieszkalnego o pow. 135,30 m2, budynku pozostałego o pow. 13 m2, gruntu pozostałego o pow. 817 m2 i gruntu rolnego o pow. 0,0677 ha fizycznego. Zdaniem Sądu powyższe ustalenia są prawidłowe. Jak słusznie wskazało SKO zgodnie z art.21 ust.1 p.g.k., podstawą do wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów, a organy podatkowe są nimi związane. W niniejszej sprawie wymiaru podatku dokonano na podstawie danych aktualnych w 2020 r., zgodnie z zalegającym w aktach wypisem z rejestru gruntów. Dane te były tożsame z danymi z lat 2018 i 2019. Za zasadne należy również uznać stanowisko organów administracyjnych wskazujące na odmienny stan prawny w roku 2010 i w konsekwencji brak podstaw do odnoszenia aktualnej decyzji do tej wydanej w 2010 r. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie braku dostatecznego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, Sąd stwierdza, że są one niezasadne. Jak wskazano wyżej organy ustaliły podstawę opodatkowania w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i brak było po ich stronie możliwości ich kwestionowania. Powołany w skardze art.217 k.p.c. nie ma sprawie zastosowania, bowiem postępowanie podatkowe toczy się w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty Skarżących dotyczące braku wyjaśnienia przez organy podstaw wydanych decyzji, ponieważ zaskarżone decyzje zawierają prawidłowe uzasadnienia, zarówno faktyczne, jak i prawne. Z. K. i K. K. są współwłaścicielkami opisanych wyżej nieruchomości, położonych w Rzeszowie na działce oznaczonej w ewidencji jako działka nr 1850/2, obr.223, a ich status współwłaścicieli nie był kwestionowany. Użycie przez organy sformułowania, że Podatniczki "były właścicielkami" nieruchomości odnosi się do opisu stanu faktycznego mającego miejsce w roku, którego dotyczy opodatkowanie i w żadnym wypadku nie oznacza, że obecnie już nie są. Nieruchomości te podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym oraz podatkiem od nieruchomości, w konsekwencji organ I instancji prawidłowo decyzją z dnia [...] marca 2020 r. ustalił współwłaścicielkom łączne zobowiązanie pieniężne na 2020 r. z tytułu podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości. Przy wymiarze podatku od nieruchomości organ zastosował stawki wynikające z uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości. W decyzji organu pierwszej instancji wymieniono wszystkie przepisy będące podstawą dla dokonanego wymiaru podatku. Prawidłowym było, co do czego mają wątpliwości Skarżące, zastosowanie przez organ art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2019r, poz.1256 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli grunty, o których mowa w art. 1 (grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne), stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach). Grunty rolne podlegające opodatkowaniu w niniejszej sprawie stanowią współwłasność Skarżących, a to zobowiązywało organ do zastosowania powołanego przepisu. Natomiast w odniesieniu do pozostałych nieruchomości, podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, organ prawidłowo zastosował przepis art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019r., poz.1170 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia Sądu pozostaje kwestia prawidłowości decyzji z 2010 r., bowiem pozostaje ona poza granicami przedmiotowej sprawy tj. wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020r. Dokonana kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pozwoliły na ustalenie, że zarówno podmioty, jak i przedmioty opodatkowania w niniejszej sprawie zostały ustalone w sposób prawidłowy, a wydane decyzje nie naruszają prawa Z tych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.