III FZ 518/22

SENTENCJA Dnia 11 października 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1658/22 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 19 maja 2022 r. nr 1401-IEW4.4120.4.2022.MP w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1658/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") odmówił R.P.(dalej: "Skarżący"), wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 19 maja 2022 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Wymienione postanowienie, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane jest na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). WSA wyjaśnił, że orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania aktu wskazanego przez stronę skarżącą, sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Natomiast w niniejszej sprawie Skarżący nie przedstawił argumentów, które pozwalałyby stwierdzić, że wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadne. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie. Skarżący wniósł o zmianę postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Podniósł, że w przedmiotowej sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. z powodu trudnych do odwrócenia skutków faktycznych i prawnych, które nastąpią dla Skarżącego w przypadku wykonania skarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko WSA jest prawidłowe i odpowiada prawu. Skarżący wbrew brzmieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. nie uprawdopodobnił okoliczności mogących przemawiać za słusznością złożonego wniosku. Podstawą badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek, z wyczerpująco opisanymi przesłankami oraz dowodami pozwalającymi na ich uprawdopodobnienie (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14; postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09). Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na stronie skarżącej, która powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest przy tym wystarczającym złożenie samego wniosku, nawet z przytoczeniem w jego uzasadnieniu lakonicznych okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia, czy wręcz samo sparafrazowanie treści dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a, bez odniesienia się do okoliczności konkretnej sprawy. Sąd musi dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami, pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Samo powołanie określonych twierdzeń, czy dowodów wskazujących na okoliczności związane z sytuacją materialną, czy majątkową Skarżącego, jak również zarzutu o potencjalnym wpływie wykonania aktu dla bytu prawnego prowadzonej działalności gospodarczej, nie jest wystarczające do uznania, że wniosek spełnia przesłanki, zawarte w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo stwierdzić należy, że na obecnym etapie postępowania sąd rozstrzyga tylko zagadnienie incydentalne, nie wypowiadając się w zakresie głównej sprawy merytorycznej, w przedmiocie której prowadzone jest postępowanie sądowoadministracyjne. Nie jest zatem możliwe – przy rozpoznawaniu kwestii wpadkowej, jaką jest odmowa wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przesądzenie czy zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Zagadnienie to będzie podlegało ocenie na etapie rozpoznania sprawy głównej co do istoty, kiedy to WSA będzie badał zasadność i prawidłowość wydanej decyzji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.