II GSK 434/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędziowie Jan Bała NSA Kazimierz Brzeziński (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 27 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 972/07 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od E. S. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. Sz. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Sz. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w dniu [...] maja 2005 r. E. Sz. złożyła wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2005 r. obejmując wnioskiem dziewięć działek ewidencyjnych w obrębie Ch. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR dla Powiatu K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] odmówił E. Sz. przyznania płatności na rok 2005 z tytułu jednolitej płatności obszarowej w wysokości [...] zł oraz z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, podlegającą potrąceniu z płatności w ciągu trzech lat kalendarzowych. Podstawą do odmowy przyznania płatności oraz nałożenia sankcji stanowiła różnica między obszarem zadeklarowanym do dopłat a stwierdzonym. Zawyżenie powierzchni deklarowanej powstało w wyniku wykluczenia z prawa do płatności działek ewidencyjnych o nr: 12, 28 i 30, ponieważ płatności do tych działek przyznano M. D. Dyrektor [...[ Oddziału Regionalnego ARiMR w Sz. po rozpoznaniu odwołania E. Sz. decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, że na dzień złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, skarżąca nie posiadała działek ew. o nr: 12, 28 i 30 obręb Ch., bowiem ich posiadaczem był M. D. Organ odwoławczy uznał, że potwierdzają to wyjaśnienia skarżącej z dnia [...] marca 2005 r., w których przyznała ona fakt bezprawnego użytkowania gruntu przez M. D. Powyższy fakt potwierdziły również, zdaniem organu odwoławczego, zeznania przesłuchanych w charakterze świadków: S. W., J. W., J. C., P. Sz. oraz Z. W. W ocenie organu, skarżąca stała się posiadaczem spornych działek dopiero po żniwach 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę E. Sz. na decyzję organu odwoławczego stwierdzając, że kwestią istotną dla wyniku sprawy było ustalenie, czy E. Sz. w 2005 r. była posiadaczem, zgłoszonych we wniosku, działek ew. o nr: 12, 28 i 30 obręb Ch., a w konsekwencji, czy spełniała przesłanki uprawniające do otrzymania dopłat bezpośrednich do tych gruntów. Sąd uznał, że organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły, że uprawnionym do dopłat był M. D., bowiem prowadził on na własny rachunek i koszt działalność rolniczą na działkach ew. nr: 12, 28, 30 obręb Ch. Sąd wskazał, że w uzasadnieniu decyzji Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR trafnie zauważył, że E. Sz. w swoim piśmie z dnia [...] maja 2005 r., kierowanym do organu I instancji przyznała, że M. D. w kwietniu 2005 r. użytkował i uprawiał jej grunty, oraz że zebrał uzyskane plony. Oznacza to, w ocenie Sądu, że E. S. nie była faktycznym posiadaczem spornych gruntów bowiem ich nie uprawiała i nie wykazała, aby poniosła nakłady potwierdzające ich rolnicze użytkowanie. Sąd zauważył, iż kwestia kontroli zasadności przyznania dopłat bezpośrednich M. D. wykracza poza zakres niniejszej sprawy, której przedmiotem jest jedynie zbadanie prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w wyniku rozpoznania wniosku E. Sz. o przyznanie płatności bezpośrednich. Sąd uznał, że skarżąca i jej pełnomocnik - D. Sz. zostali zawiadomieni o terminie "rozprawy administracyjnej", wyznaczonej na dzień [...] stycznia 2007 r. oraz że z treści protokołu sporządzonego w tym dniu wynika, że organ odebrał od D. Sz. wyjaśnienia w charakterze pełnomocnika E. Sz. Stąd też żądanie zwrotu kosztów stawiennictwa D. Sz. w siedzibie organu w dniu [...] stycznia 2007 r., jest niezasadne. Sąd stwierdził także, że z treści protokołu z [...] stycznia 2007 r., wynika, że przesłuchiwani świadkowie zostali pouczeni o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, jak i o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania. Sąd uznał za niezasadne zarzuty skarżącej dotyczące uchybień proceduralnych podczas rozprawy administracyjnej w dniu [...] maja 2006 r. i wyjaśnił, że organ odwoławczy uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie oparł się wyłącznie na wyjaśnieniach strony skarżącej oraz zeznaniach świadków złożonych w dniu [...] stycznia 2007 r. W związku z zarzutem skarżącej, iż organy orzekły w sprawie na podstawie "nieważnego dowodu" z zeznań świadków złożonych w dniu [...] stycznia 2007 r., Sąd wyjaśnił, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie posługują się pojęciem "nieważnego dowodu". Organ administracji publicznej jest obowiązany dopuścić w sprawie jako dowód wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.). Dowód z przesłuchania świadków jest wprost wymieniony w tym przepisie jako jeden z przykładowych środków dowodowych i w związku z tym nie może więc być uznany za dowód nieważny. Odmiennym zagadnieniem jest natomiast dokonanie oceny wartości tego dowodu, w szczególności, gdy okaże się, że został on przeprowadzony z uchybieniami natury procesowej, np. poprzez uniemożliwienie stronie realizacji prawa do uczestniczenia w przesłuchaniu świadków. Sąd podzielił zarzut skarżącej, że czynności organu przeprowadzone w dniu [...] stycznia 2007 r. nie miały charakteru rozprawy administracyjnej, lecz przesłuchania określonych osób w charakterze świadków. Sąd uznał również, że zaistniałe uchybienia procesowe organów w prowadzonym postępowaniu, polegające np. na nieustosunkowaniu się do przeprowadzonych dowodów z przesłuchania świadków (np. M. D. i B. D.), zaniechaniu powiadomienia strony o osobach wezwanych na "rozprawę" w dniu [...] stycznia 2007 r. nie miały wpływu na wynik sprawy, bowiem zgromadzone dowody (wyjaśnienia samej skarżącej), pozwalały na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i podjęcie zaskarżonej decyzji. Za nieskuteczny Sąd uznał także zarzut naruszenia w postępowaniu administracyjnym art. 15 i art. 68 k.p.a. wskazując, że pomimo obecności w dniu [...] stycznia 2007 r. pracownika organu II instancji w pomieszczeniu, w którym organ I instancji przeprowadzał dowody z przesłuchania świadków, skarżąca nie wykazała w żaden sposób, aby osoba ta brała udział w podejmowaniu rozstrzygnięcia w I lub II instancji, a więc by zaistniała przesłanka wyłączenia tej osoby na mocy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Za niezrozumiały Sąd uznał zawarty w skardze zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 233 § 1 Kodeksu karnego, wskazując, że oparty na tym przepisie zarzut można postawićzna 1993 r. e:osunku dJ3 dliwosci ymcyzje Minisatra , co najwyżej przesłuchanemu świadkowi, nie zaś organowi podejmującemu decyzję administracyjną. Sąd działając z urzędu w trybie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skontrolował również niesporną w sprawie kwestię sposobu ustalenia kwoty sankcji dotyczących jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej i stwierdził, że sankcje te zostały prawidłowo naliczone, stosownie do przywołanych przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Sz. przepisów art. 136 i art. 138 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. U. UE L 345 z 20 listopada 2004 r.) i art. 51 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. UE L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 r.). E. Sz. zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną i na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniosła o jego: 1) uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie i ewentualnie uchylenie decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR oraz; 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. I. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła uchybienia polegające na naruszeniu prawa proceduralnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj.: art. 106 § ające np. na arzuciła y do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądia kasacyjnego w tym kosztów zastepstwa yb 2, 3 i 5 oraz art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez brak osobistego wezwania do stawiennictwa M. D. i nieprzeprowadzenia dowodów uzupełniających żądanych przez skarżącą. Zarzuciła również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nieprawidłowo rozstrzygnął, że: 1) skarżąca - E. Sz. w 2005 r. nie była posiadaczem działek zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych a była i jest ich właścicielem a M. D. nie ma żadnego tytułu prawnego do tych działek ani umowy; 2) pełnomocnika - D. Sz. prawidłowo zawiadomiono o terminie "rozprawy administracyjnej", wyznaczonej na dzień [...] stycznia 2007 r. oraz że pełnomocnik składał w tym dniu wyjaśnienia w imieniu strony i dlatego sformułowane przez niego żądanie zwrotów kosztów stawiennictwa było niezasadne; 3) nietrafny jest zarzut skarżącej w kwestii uchybień proceduralnych mających miejsce podczas rozprawy administracyjnej wyznaczonej przez organ I instancji na [...] maja 2006 r. Sąd dowodził, że cyt. "...organ II instancji argumentując podjęte rozstrzygnięcie oparł się wyłącznie na wyjaśnieniach strony skarżącej oraz zeznaniach świadków złożonych w dniu [...] stycznia 2007 r." - naruszenie art. 83 k.p.a. II. Skarżąca zarzuciła również zaskarżonemu wyrokowi uchybienia polegające na naruszeniu prawa materialnego podnosząc, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nieprawidłowo rozstrzygnął, iż sankcje nałożone na skarżącą decyzją organu II instancji nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. zostały wyliczone prawidłowo, co zdaniem skarżącej, stanowi naruszenie art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. i art. 51 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, a ponadto art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Skarżąca podniosła, że w aktach sprawy nie ma dowodu, z którego wynikałoby, że M. D. ponosił koszty uprawy spornych gruntów rolnych, rodzaju tych kosztów i ich wartości. Skarżąca wyjaśniła, że składała wnioski dowodowe, by uzyskać potwierdzenie, że M. D. faktycznie był użytkownikiem jej gruntów rolnych oraz że ponosił koszty z tego tytułu. Wnioski te nie zostały jednak uwzględnione przez organy orzekające w sprawie, a Sąd w wydanym wyroku, odrzucił zarzuty skarżącej i uznał, że prawidłowo odmówiono jej wglądu do akt sprawy M. D., wydania kserokopii dowodów z tych akt oraz że nie przesłuchano ważnych dla rozstrzygnięcia świadków, w tym M. D. Skarżąca podniosła, że twierdzenie Sądu, że nie wykazała ona jakie poniosła nakłady, potwierdzające rolnicze użytkowanie spornych gruntów zostało zaczerpnięte z protokołu przesłuchania D. Sz. w charakterze świadka w dniu [...] stycznia 2007 r. wskazując, że tylko w tym dowodzie poruszona została kwestia zabiegów agrotechnicznych, prac polowych i kosztów z tym związanych. Skarżąca przedstawiła szczegółową analizę treści tego protokołu zarzucając, że został on sporządzony z naruszeniem art. 68 § 1 i 2 oraz art. 69 § 1 k.p.a. i podniosła, że Sąd I instancji zarzuty w tym zakresie niezasadnie odrzucił. Skarżąca uzasadniając zarzut ujęty w pkt I.2 skargi kasacyjnej podniosła, że odmowa zwrotu jej pełnomocnikowi - D. Sz. kosztów stawiennictwa w dniu [...] stycznia 2007 r. jest nieprawidłowa, ponieważ został on w tym dniu przesłuchany w charakterze świadka a nie strony, dlatego przysługuje mu zwrot kosztów związanych ze stawiennictwem na przesłuchanie. Uzasadniając zarzut ujęty w pkt I.3 skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że Sąd przyjmując za organem II instancji, że M. D. był posiadaczem spornych działek w roku 2005 powołał się na zeznania świadka J. W., zawarte w protokole z dnia [...] maja 2006 r., tymczasem dowód z przesłuchania tego świadka, zdaniem skarżącej, przeprowadzono z naruszeniem art. 10, 79 i 83 k.p.a., ponieważ skarżącej nie zapewniono czynnego udziału w tej czynności, nie zawiadomiono jej o przesłuchaniu, a świadka nie pouczono o prawie do odmowy składania zeznań i odpowiedzi na zadawane pytania. W uzasadnieniu zarzutu ujętego w pkt II. skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że Sąd nie uzasadnił dlaczego uznał, że sankcje wyliczone zostały prawidłowo, w sytuacji, gdy organ II instancji przyznał, w odpowiedzi na skargę, że w wyliczeniu kwoty sankcji popełnił błąd. Nieprawidłowe wyliczenie kwoty sankcji w zaskarżonej decyzji, zdaniem skarżącej, rażąco narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. oraz art. 51 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Skarżąca wniosła w skardze kasacyjnej o zasądzenie na rzecz jej pełnomocnika - D. Sz. zwrotu kosztów w łącznej kwocie [...] zł na którą składa się: a) kwota [...] zł - stanowiąca koszty stawiennictwa w organie w charakterze świadka w dniu [...] stycznia 2007 r., b) kwota [...] zł stanowiąca koszty stawiennictwa i udziału w rozprawie przed WSA w Szczecinie w dniu [...] grudnia 2007 r. Koszty te zostały wyliczone przez skarżącą w oparciu o: A) rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z dnia 26 marca 2002 r.), B) rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 23 października 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 201, poz. 1462). Skarżąca wniosła także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu wpisu sadowego i kosztów wydania uzasadnienia wyroku poniesionych dotychczas w łącznej kwocie [...] zł oraz kosztów poniesionych w wyniku skargi kasacyjnej i konieczności ustanowienia przymusowego zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Sz. wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania z przyczyn określonych w § 2, z których żadna w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, które determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, jaką powinien on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany podstawami zaskarżenia nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżanego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i musi skoncentrować swoja uwagę wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego Przewidziany w art. 176 p.p.s.a. obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych wraz z ich uzasadnieniem wymaga wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, który został naruszony. Nie wystarcza zatem przytoczenie przepisu ustawy stanowiącego podstawę wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 p.p.s.a.) bez wskazania konkretnych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego lub prawa materialnego, które zostały naruszone. Skarżąca opierając skargę kasacyjną na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 106 § 2, 3 i 5 oraz art. 113 § 1 p.p.s.a. Zarzucając naruszenie art. 106 § 2 p.p.s.a. skarżąca wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 p.p.s.a. nie uzasadniła na czym konkretnie polegało naruszenie przez przewodniczącego składu orzekającego bądź Sąd tego przepisu, w związku z tym przeprowadzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli kasacyjnej tego zarzutu nie było możliwe. Naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżąca upatruje w braku wezwania przez Sąd I instancji M. D. do osobistego stawiennictwa, a także w nieprzeprowadzeniu żądanych przez nią dowodów uzupełniających. Przystępując do oceny tak sformułowanego zarzutu należy na wstępie zauważyć, że sąd administracyjny orzeka w zasadzie na podstawie materiału dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracyjnymi. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w tym przepisie nie jest ponowne ustalanie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena czy orzekające w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Oznacza to, że na podstawie omawianego przepisu sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Przepis ten nie służy również do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2006 r., sygn. akt II GSK 96/06, LEX nr 265687). W świetle powyższych wywodów wezwanie przez Sąd I instancji M. D. w celu przesłuchania go w charakterze świadka na okoliczność użytkowania spornych działek gruntu nie było możliwe, gdyż na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające wyłącznie z dokumentów. Skarżąca zarzuciła również w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji nie przeprowadził jeszcze innych, żądanych przez nią dowodów uzupełniających, jednakże nie wskazała jakie konkretnie dowody nie zostały przez Sąd I instancji przeprowadzone. Zauważyć należy, że z protokołu rozprawy przed Sądem I instancji wynika, że reprezentujący skarżącą pełnomocnik - D. Sz. nie złożył wniosku o przeprowadzenie przez Sąd dowodów uzupełniających z dokumentów. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 p.p.s.a. należy w związku z tym uznać za nieuzasadniony. Chybiony jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 5 p.p.s.a., gdyż zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie podniesiony w skardze kasacyjnej tylko wówczas, kiedy sąd administracyjny pierwszej instancji prowadził postępowanie dowodowe, w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Sytuacja taka nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie, gdyż jak to wyżej wskazano, Sąd I instancji nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego. Skoro pełnomocnik skarżącej nie złożył na rozprawie przed Sądem I instancji wniosku o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, zamknięcie rozprawy przez przewodniczącego składu orzekającego było uzasadnione, gdyż w świetle dowodów zebranych w postępowaniu administracyjnym Sąd I instancji mógł uznać sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 113 § 1 p.p.s.a. nie może być w związku z tym uznany za uzasadniony. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania należy na wstępie podkreślić, że z istoty skargi kasacyjnej, jako środka odwoławczego od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wynika, że podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. musi być zatem skierowany przeciwko wyrokowi sądu. Powołanie w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować ich jako podstawy skargi kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Powyższych wymagań nie spełnia podstawa skargi kasacyjnej wymieniona w pkt I 1-3 , gdyż zarzuty zawarte w tym punkcie opierają się na przepisach art. 68 § 1 i 2, 69 § 1 i 83 k.p.a. bez powiązania ich z przepisami postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu zarzuty te nie mogą być uwzględnione. W związku z tym, że zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania okazały się nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny przy ocenie podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji podzielił stanowisko organów obydwu instancji, że skarżąca nie posiadała w roku 2005 działek ew. o nr: 12, 28 i 30 obręb Ch. i że w związku z tym nie spełniła przesłanek uprawniających ją do otrzymania dopłat bezpośrednich do tych gruntów oraz że nałożone na nią sankcje, dotyczące obydwu płatności obszarowych, zostały obliczone prawidłowo. Skarżąca kwestionując stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie podniosła, że organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę do Sądu I instancji przyznał, że sankcje te powinny być obliczane w wyższej wysokości, niż uczyniono to w zaskarżonej decyzji, a więc na niekorzyść strony. Skarżąca zarzuciła, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji w tym zakresie zostało wydane z naruszeniem art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. oraz art. 51 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. poprzez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, a także z naruszeniem art. 2 Konstytucji RP. Przystępując do oceny tak sformułowanego zarzutu należy na wstępie zauważyć, że skarżąca oparła skargę kasacyjna w tym zakresie na obydwu postaciach naruszenia prawa materialnego (błędna wykładnia, niewłaściwe zastosowanie), wymienionych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. bez przytoczenia tego przepisu w podstawie skargi kasacyjnej. Prawidłowo sformułowana podstawa skargi kasacyjnej oparta na zarzucie błędnej wykładni prawa materialnego, wymaga wykazania przez skarżącego na czym polega niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu oraz wskazania, jak zastosowany przepis powinien być rozumiany. Wymagania tego nie spełnia sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, dlatego nie może być on podany kontroli kasacyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podniesiony również w skardze kasacyjnej zarzut niewłaściwego zastosowania prawa wspólnotowego nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ opiera się on na stanowisku organu odwoławczego, zawartym w odpowiedzi na skargę wniesioną do WSA, podczas gdy przedmiotem kontroli Sądu I instancji nie była odpowiedź na skargę, lecz treść decyzji organu odwoławczego. Okoliczność, iż w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podniósł, że w zaskarżonej decyzji kwota sankcji została zaniżona nie uzasadniała wydania przez Sąd I instancji, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., orzeczenia na niekorzyść skarżącej, wobec niestwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o zasądzenie na rzecz Dariusza Szpakowskiego kosztów stawiennictwa w organie administracyjnym w charakterze świadka i na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie nie znajduje uzasadnienia przepisach działu V - Koszty postępowania ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 211 p,p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Rodzaj wydatków służących do pokrycia kosztów postępowania w sprawie, innych niż opłaty sądowe określa przepis art. 213 p.p.s.a. Wyliczenia wydatków zawartych w tym przepisie nie obejmuje kosztów stawiennictwa strony lub jej pełnomocnika w organie administracji publicznej dlatego żądanie zwrotu tych kosztów jest całkowicie bezzasadne. W postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji obowiązuje zasada, że koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 p.p.s.a.). Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji oddalił skargę w związku tym koszty stawiennictwa D. Sz. na rozprawie przed tym sądem w charakterze pełnomocnika ponosi skarżąca na zasadzie określonej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).