II OZ 1406/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 119/16 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 119/16, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2016 r. odmawiające M. S. przyznania prawa pomocy. Zażaleniem M. S. zaskarżył powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 5 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił powyższe postanowienie wskazując, że skarżący zaskarżył postanowienie, które nie podlega zaskarżeniu żadnym środkiem odwoławczym, o czym skarżącego pouczono przy doręczeniu odpisu postanowienia z dnia 1 sierpnia 2016 r. Zażaleniem M.S. zaskarżył powyższe postanowienie z dnia 5 września 2016 r. zarzucając naruszenie: art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ten sposób, że pomimo iż skarżący wykazał, że spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy Sąd uznał, że nie wykazał; art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718, dalej: p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte po tej dacie), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w sprawie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, zaś sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Skoro zatem sąd pierwszej instancji rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez niego na podstawie art. 260 p.p.s.a. postanowienie jest prawomocne i nie służy od niego żaden środek odwoławczy (zob. postanowienie NSA: z dnia 10 listopada 2016r., sygn. akt II OZ 1245/16; z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II OZ 1221/16; z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II FZ 679/16). Podkreślenia wymaga przy tym, że określając w art. 194 § 1 p.p.s.a. katalog postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych, na które przysługuje stronom zażalenie, ustawodawca pominął postanowienia wydawane w przedmiocie rozpoznania sprzeciwu od zarządzeń lub postanowień referendarza. Pozostałe przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym przepisy działu V, również nie przewidują możliwości zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju rozstrzygnięć. W związku z powyższym stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie M. S. wniósł zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji jego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 sierpnia 2016 r., jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu, a zatem zaskarżone postanowienie z dnia 5 września 2016 r. odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.