III OSK 5618/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 21 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta i Gminy Działoszyce od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Ke 4/21 w sprawie ze skargi B.S. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Burmistrza Miasta i Gminy Działoszyce w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych na gruncie oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Ke 4/21 Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Kielcach na skutek skargi B.S. (skarżąca) na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Burmistrza Miasta i Gminy Działoszyce w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych na gruncie, umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji (pkt I), stwierdził, że Burmistrz dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, które miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), wymierzył Burmistrzowi grzywnę w wysokości 500 złotych (pkt III), przyznał od Burmistrza na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 500 złotych (pkt IV), zasądził zwrot kosztów postępowania (pkt V). Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Burmistrz Miasta i Gminy Działoszyce i w skardze kasacyjnej zaskarżając jego pkt II, III, IV i V zarzucił mu naruszenie: 1. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 35 § 1, § 2, § 3 k.p.a. oraz w zw. art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych i art. 35 § 5 k.p.a., z uwagi na niezasadne przyjęcie, że Burmistrz Miasta i Gminy Działoszyce dopuści się bezczynności i przewlekłego prowadzenia sprawy, a także art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 195, 196 ust. 1, 197 ust. 1 pkt 1, art. 16 pkt 47, art. 205, art. 206, art. 191 ust. 1 i art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, poprzez rozstrzygnięcie sprawy, która nie należy do kompetencji sądu administracyjnego i brak odrzucenia skargi B.S., pomimo, iż Burmistrz Miasta i Gminy Działoszyce nie jest i nie był organem właściwym do załatwienia sprawy wniosku Pani B.S.; 2. art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie przewlekłość postępowania i bezczynność - jeżeli do nich doszło - miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach nie występowało w rażącym stopniu, organ podejmował czynności niezbędne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie nie podejmował czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy, która była sprawą znacznie skomplikowaną i ostatecznie została przekazana innemu (wyspecjalizowanemu w tego typu sprawach i właściwemu) organowi - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie S.A.; 3. art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., przez wymierzenie kary grzywny i przyznanie na rzecz B.S. sumy pieniężnej, opartych błędnie wyłącznie o wysunięty wniosek dotyczący rażącego naruszenia prawa, jak również w sytuacji, gdy nie było przesłanek do nałożenia grzywny, a Skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności uzasadniających przyznanie żądanej sumy pieniężnej z uwzględnieniem jej funkcji kompensacyjnej, przy czym Sąd I instancji nie uzasadnił nałożenia grzywny i przyznania sumy pieniężnej; 4. art. 195, 196 ust. 1, 197 ust. 1 pkt 1, art. 16 pkt 47, art. 205, art. 206, art. 191 ust. 1 i art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie w sprawie) i uznanie, że Burmistrz Miasta i Gminy Działoszyce był organem właściwym do rozpatrzenia wniosku Pani B.S. i był zobowiązany do podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej i w związku z tym doszło do bezczynności. W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie wyroku w zakresie pkt II, III, IV i V i odrzucenie skargi, ewentualnie oddalenie skargi w całości, ewentualnie stwierdzenie, że Burmistrz dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania jednak bez rażącego naruszenia prawa oraz oddalenie skargi w pozostałej części, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji w tym zakresie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto oświadczył, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że sprawa której dotyczy skarga ma wyjątkowo zawiły charakter i duży stopień skomplikowania, zaś organ podejmował szereg czynności. Ponadto w jego ocenie nie sposób ocenić przewlekłości czy bezczynności w okresie, w którym postępowanie toczyło się bez udziału następców prawnych zmarłej uczestniczki – M.S. – która była współwłaścicielem nieruchomości gruntowej, na której miało wystąpić zakłócenie stosunków wodnych. Zdaniem skarżącego kasacyjnie bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania musza być powiązane z jego kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, zaskarżalnych do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy ustalić, czy na organie ciążył ustawowy obowiązek podjęcia czynności w sprawie, która objęta jest zarzutem skargi, a w niniejszej sprawie nie ciążył, bowiem decyzją SKO z 28 stycznia 2021 r. decyzja Burmistrza została uchylona, z uwagi na to, że organem właściwym do podjęcia działań w sprawie jest Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. W konsekwencji, zdaniem organu, skarżącej nie przysługiwało prawo wniesienia skargi zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. i jej skarga winna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie organ wskazał także, że ogólna zasada, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu COVID-19 następuje wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów w postępowaniu administracyjnym (art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy), zatem organ nie ma obowiązku podjęcia czynności procesowych w związku ze złożonym wnioskiem, a strona nie może zarzucić mu w tym zakresie bezczynności (art. 15zzs ust. 11 ustawy), czego Sąd I instancji nie wziął pod uwagę. Zwrócił uwagę, że zagadnienie charakteru bezczynności trzeba ocenić przez pryzmat rodzaju i stanu danej sprawy, bo nie jest uznawana za przewlekłość z rażącym naruszeniem prawa sytuacja, w której do niezałatwienia sprawy dochodzi z powodu błędnych działań organu wynikających z oceny wniosku strony. W jego ocenie, także w tym kontekście należy wziąć pod uwagę, że Burmistrz w ogóle nie był organem właściwym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i ewentualnej bezczynności czy przewlekłości nie należy łączyć z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem organu mając na uwadze żądanie zasądzenia na rzecz skarżącej sumy pieniężnej oraz żądanie nałożenia na organ grzywny, należy zauważyć, że w orzecznictwie sytuacja epidemiologiczna w kraju związana z COVID-19, oraz znacząca liczba wpływających wniosków, szczególnie zawiły charakter sprawy, która wręcz zakończyła się uznaniem przez SKO, że do jej załatwienia właściwy jest inny (wyspecjalizowany w takich sprawach) organ, a nie Burmistrz Miasta i Gminy Działoszyce, nie stanowią okoliczności usprawiedliwiającej bezczynności czy przewlekłość, niemniej jednak są one obiektywna trudnością, która powinna wpływać na ocenę tego, czy doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa oraz na ocenę zasadności nałożenia na organ grzywny, czy przyznania od organu sumy pieniężnej dla Skarżącej. Organ zauważył, iż rozważań takich zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, który automatycznie zasądził zarówno grzywnę, jak i sumę pieniężną, co nie powinno mieć miejsca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2020 r., poz. 329 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 35 § 1, § 2, § 3 k.p.a. oraz w zw. art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych i art. 35 § 5 k.p.a., a także art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 195, 196 ust. 1, 197 ust. 1 pkt 1, art. 16 pkt 47, art. 205, art. 206, art. 191 ust. 1 i art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Zdaniem Burmistrza Sąd I instancji dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów, bowiem nie uwzględnił, iż wydana po wniesieniu przez skarżącą skargi do WSA decyzja organu I instancji z 18 grudnia 2020 r. została uchylona następnie decyzją SKO z 28 stycznia 2021 r., zaś postępowanie przed organem I instancji zostało umorzone, bowiem organem właściwym do podjęcia działań w sprawie jest Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. W pierwszej kolejności przypomnienia wymaga, iż Sąd I instancji rozpoznając niniejszą sprawę badał czy doszło w niej do bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez Burmistrza w okresie od złożenia wniosku przez skarżącą do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W tych okolicznościach przedmiotem badania Sądu nie była zatem kwestia właściwości organu. Sąd zobligowany był bowiem do prześledzenia toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez Burmistrza i jego oceny pod kątem prawidłowości i szybkości podejmowanych przez niego czynności. Bez znaczenia dla niniejszego postępowania pozostaje zatem kwestia, iż na skutek postępowania odwoławczego przed organem II instancji, decyzja organu I instancji, została uchylona a sprawa przekazana innemu organowi do rozpoznania, bowiem żadna z tych decyzji, ani ich merytoryczna poprawność, nie były przedmiotem rozważań Sądu I instancji. Tym samym Sąd nie był zobligowany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Sprawa ta bowiem należy do właściwości sądów administracyjnych. Oceniając zarzut naruszenia art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie przewlekłość postępowania i bezczynność miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach nie występowało w rażącym stopniu, organ podejmował czynności niezbędne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie nie podejmował czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy, która była sprawą znacznie skomplikowaną i ostatecznie została przekazana innemu organowi, wskazać należy, iż również on okazał się nieuzasadniony. Odnosząc się do tak skonstruowanego zarzutu skargi kasacyjnej przede wszystkim stwierdzić należy, że powołane w nim przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, gdyż są to przepisy wynikowe (blankietowe), w związku z czym na stronie skarżącej, która chce powołać się na zarzut ich naruszenia ciąży obowiązek powiązania tych przepisów z zarzutem konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji w toku rozpoznawania sprawy. Zauważyć należy, że jeśli z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji znalazł podstawy do zastosowania art. 149 § 1 i art. 149 § 1a p.p.s.a., to nie można Sądowi stwierdzającemu ten stan rzeczy zarzucić naruszenia omawianych przepisów, gdyż takie rozstrzygnięcie jest właśnie zgodne z dyspozycją zastosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. Naruszenie wymienionych przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym, których w skardze kasacyjnej bezpośrednio w powiązaniu ze stawianymi zarzutami naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. i art. 149 § 1a p.p.s.a. jednak nie powołano (por. np. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). W konsekwencji przytoczony powyżej zarzut nie mógł zostać uwzględniony. Skarżący kasacyjnie zarzucił również zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wymierzenie grzywny i przyznanie sumy pieniężnej na rzecz skarżącej. Zdaniem organu, Sąd błędnie uznał, że doszło do rażącego naruszenia prawa, zaś skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności uzasadniających przyznanie sumy pieniężnej. Ponadto Sąd nie uzasadnił nałożenia grzywny i przyznania sumy pieniężnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż przyznanie podmiotowi skarżącemu od organu określonej sumy pieniężnej stanowi nie tyle sankcję dla organu za wadliwe prowadzenie postępowania, co rekompensatę dla strony za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich doznała na skutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Suma pieniężna nie zastępuje jednak zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych. Ustawodawca nie wskazał, że suma pieniężna z art. 149 § 2 p.p.s.a. ma być przyznawana celem naprawienia poniesionej przez stronę szkody majątkowej bądź niemajątkowej, wprowadzając instytucję "sumy pieniężnej" jako całkowicie odrębną i niezależną od występujących w kodeksie cywilnym "odszkodowania" i "zadośćuczynienia" (por. np. wyroki NSA z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2972/20; z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2259/20). Przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. nie wyklucza zatem możliwości dochodzenia przez stronę w postępowaniu cywilnym naprawienia szkody wynikłej z bezczynności organu lub przewlekłości prowadzonego postępowania. W takim postępowaniu strona powinna wykazać wystąpienie po jej stronie określonego uszczerbku majątkowego bądź niemajątkowego. Natomiast w postępowaniu w przedmiocie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie ma miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego co do zaistniałej szkody czy krzywdy (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt I OSK 378/21). Przyjmuje się, iż ustawodawca przewidując możliwość przyznania sumy pieniężnej w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność nie określił żadnych kryteriów tego rozstrzygnięcia poza jego wysokością. Brak więc podstaw, aby twierdzić, że suma pieniężna jest zależna od poniesionej szkody. Można jedynie stwierdzić, że gdyby sprawa była tego rodzaju, że szkoda spowodowana bezczynnością była oczywista, to suma pieniężna powinna być wymierzona w wyższej wysokości. Jednak co do zasady należy przyjąć, że ma ona funkcję swoistego zadośćuczynienia, co wpływa na jej uznaniowy charakter i przyjęcie, iż sąd administracyjny ma szeroki margines uznania w zakresie jej przyznania. Taki szeroki margines uznania wynika też z braku szczegółowej regulacji kryterium przyznania sumy pieniężnej. Skoro zatem z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie jego sprawy. Środek ten powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach bezczynności organu oraz w sytuacji, gdy istnieje uzasadniona obawa, że bez jego nałożenia organ sprawy nadal nie załatwi. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie jednakże nie zachodzi, gdyż stan bezczynności w dacie wyrokowania przez Sąd I instancji ustał. Zważywszy dodatkowo, że przyznanie sumy pieniężnej powinno być uzależnione od czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i jej znaczenia dla skarżącego, to na gruncie tej sprawy, w której organ prowadził postępowanie przez okres ponad 17 miesięcy. W konsekwencji, ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób zatem stwierdzić, że przy ocenie zasadności zastosowania w tej sprawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd I instancji przekroczył margines przysługującego mu uznania. Odnosząc się z kolei do kwestii wymierzenia organowi grzywny w wysokości 500 złotych wyjaśnić trzeba, iż zastosowanie środków wskazanych w art. 149 § 2 p.p.s.a. jest uprawnieniem sądu, który powinien skorzystać z tej możliwości, jeżeli wymagają tego względy związane ze zwalczaniem i zapobieganiem bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania (por. wyrok NSA z 26 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2943/20). Wymierzenie grzywny organowi ma na celu oddziaływać na organ mobilizująco, gdy pozostaje w stanie bezczynności, ale także represyjnie – z uwagi na stwierdzony stan bezczynności lub przewlekłości - i prewencyjnie, w celu wzmocnienia gwarancji terminowego załatwiania spraw (por. wyrok NSA z 25 lutego 2021 r., II GSK 988/20). Co istotne zastosowanie środków wynikających z art. 149 § 2 p.p.s.a. nie jest związane wyłącznie ze stwierdzeniem, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i powinno wynikać z całokształtu okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 13 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3194/21). Jednocześnie wystąpienie w sprawie okoliczności wskazujących, że nieterminowe załatwienie sprawy miało charakter kwalifikowany, implikuje zastosowanie tych środków (por. np. wyrok NSA z 12 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 927/21). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy uznać, że zachodziły okoliczności decydujące o nałożeniu na organ grzywny, bowiem w dniu wniesienia skargi (13 grudnia 2020 r. ) postępowanie nie zostało zakończone, pomimo że zostało wszczęte wnioskiem z 12 lipca 2019 r., natomiast odstępy czasowe pomiędzy podejmowaniem przez organ poszczególnych czynności przekraczały maksymalny dopuszczalny czas prowadzenia postępowania przewidziany dla spraw szczególnie skomplikowanych. W tych okolicznościach uznać zatem należy, że nałożenie grzywny spełni cele mobilizacyjne, represyjne i prewencyjne. Odnosząc się zaś do podnoszonej przez organ kwestii wyłączenia biegu terminów z uwagi na epidemię COVID-19 przypomnieć należy, iż bieg terminów na mocy ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych zawieszony był jedynie w okresie od wejścia w życie tej ustawy – tj. 31 marca 2020 r. – do dnia 23 maja 2020 r. Skarżąca swój wniosek złożyła natomiast 12 lipca 2019 r., zaś skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 13 grudnia 2020 r. Rozpoznając natomiast zarzut naruszenia art. 195, 196 ust. 1, 197 ust. 1 pkt 1, art. 16 pkt 47, art. 205, art. 206, art. 191 ust. 1 i art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne wskazać należy, iż Sąd w niniejszej sprawie nie stosował wymienionych w nim przepisów, bowiem przedmiotem kontroli – jak już wyżej wskazano – nie była merytoryczna ocena zasadności wydanej w sprawie decyzji organu, a ocena czy w sprawie doszło do bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania. W konsekwencji zaś, skoro Sąd przepisów tych nie stosował, to nie mógł ich również naruszyć. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.