II SA/Wa 209/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Janusz Walawski, , Adrianna Siniarska, Protokolant referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania orzeczniczego oddala skargę UZASADNIENIE R. Z. zaskarżył w całości decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] października 2019r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...]. Dnia 31 grudnia 2019 r. do organu administracji wpłynęła skarga R.Z. na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, nr [...] z dnia [...] października 2019 r. (dalej "Decyzja CKL"). Decyzją CKL, utrzymującej w mocy decyzję [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej "RKL"), z dnia [...] września 2019 r., nr [...] (dalej "Decyzja RKL"). Zgodnie z Decyzją RKL, umorzono postępowanie orzecznicze w spawie ustalenia procentowego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem służby. Do pisma z dnia [...] września 2019 r. (skierowania) został dołączony protokół powypadkowy nr [...] r. z dnia [...] lipca 2019 r. Skarżący nie zgadzał się z decyzją CKL, w zakresie w jakim utrzymano w mocy decyzję RKL i wnosi o jej uchylenie. W ocenie organu administracji Decyzja CKL została wydana w sposób prawidłowy i brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą, za wypadek uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło podczas: 1) wykonywania lub w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych albo poleceń przełożonych; 2) wykonywania lub w związku z wykonywaniem czynności w interesie służby, nawet bez polecenia przełożonych; 3) uczestniczenia lub w związku z uczestniczeniem w obowiązkowych zajęciach związanych z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych i sprawności fizycznej funkcjonariuszy; 4) wykonywania lub w związku z wykonywaniem funkcji lub zadań zleconych przez działający w służbie związek zawodowy funkcjonariuszy albo organizacje zawodowe łub społeczne; 5) ratowania lub w związku z ratowaniem ludzi z grożącego niebezpieczeństwa lub ratowaniem mienia Skarbu Państwa przed zniszczeniem lub zagarnięciem; 2 m 6) udzielania lub w związku z udzielaniem przedstawicielowi organu państwowego pomocy przy wykonywaniu przez niego czynności urzędowych. Z Protokołu wynika, że zdarzenie, któremu uległ R. Z., a którego skutkiem była [...] na poziomie [...] i [...], nie jest wypadkiem w związku z pełnieniem służby w Służbie Celno-Skarbowej. Mając na względzie powyższe, RKL umorzyła postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 kpa). W wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego, po analizie akt sprawy, CKL nie znalazła podstaw do uchylenia decyzji RKL. W ocenie CKL, zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym sprawy. Organ podkreślił, że brak było podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, bowiem z Protokołu wynika, że R. Z. nie uległ wypadkowi w związku z pełnieniem służby. R. Z. zaskarżył w całości decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] października 2019r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucał: 1) naruszenie przepisów postępowania to jest: - naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przez brak wyczerpującego i wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, między innymi w zakresie kompletnej dokumentacji medycznej leczenia skarżącego, - art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych i w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez przez podzielenie zasadności jego zastosowania przez organ pierwszej instancji, - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych i w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania i podzielenie zasadności braku jego zastosowania w sprawie niniejszej pomimo istnienia przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, - art. 10 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu to jest zaniechanie zawiadomienia skarżącego o możliwości wypowiedzenia się w sprawie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 3 ust. 1 ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz.U. z 2014 r. poz. 616, t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1448) poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, iż zdarzenie, w którym uczestniczył skarżący w dniu [...] października 2018 r. nie jest wypadkiem w związku z pełnioną służbą. Wskazując na powyższe skarżący wnosił o: - uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2019 r. Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w sprawie znak sprawy: [...], nr decyzji: [...] i zwrot sprawy do ponownego rozpoznania temuż organowi; - zasądzenie od Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Ponadto wnosił o: - dopuszczenie dowodów z dokumentów: a) protokołu powypadkowego Nr [...] z [...] lipca 2019 r., b) wniosku skarżącego z dnia [...].08.2019 r., c) decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2019 r. w przedmiocie odmowy sprostowania protokołu powypadkowego Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r., d) odwołania od decyzji z dnia [...] września 2019 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...].10.2019 r., e) odpowiedzi na odwołanie od decyzji z dnia [...] września 2019 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2019 r., f) wezwania skarżącego na rozprawę na okoliczności toczącego się postępowania w sprawie sprostowania protokołu powypadkowego z Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r., odwołania się skarżącego od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], nieprawomocności tej decyzji. Zdaniem skarżacego organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania to jest art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Materiał dowodowy w sprawie nie został bowiem zebrany w sposób wszechstronny i wyczerpujący oraz rozpatrzony w całości. Dotyczyło to między innymi kompletnej dokumentacji medycznej leczenia skarżącego. Wymienioną dokumentację medyczną leczenia szpitalnego to jest historię choroby z Centralnego Szpitala Klinicznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] Klinika [...], gdzie R. Z. był leczony w okresie od dnia [...]11.2018 r. do dnia [...]12.2018 r., w tym operacyjnie oraz historię choroby z Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w [...], gdzie był leczony w okresie od dnia [...].11.2018 r. do dnia [...].11.2018 r., historię choroby z poradni rehabilitacyjnej [...] Centrum Rehabilitacji w [...] udało się uzyskać skarżącemu dopiero w listopadzie bieżącego roku. Skarżący podnosił, iż wadliwości w postaci braków w materiale dowodowym mogły być usunięte w toku postępowania i przez skarżącego, jednakże organ zignorował wskazany w art. 10 § 1 k.p.a. obowiązek zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu. Natomiast wskazana w wymienionym przepisie zasada czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do procesu. W sprawie niniejszej bezspornym jest, iż oba organy wyraźnie wskazały, iż skoro zdarzenie w dniu [...] października 2018 r. nie zostało uznane za wypadek w związku z pełnieniem służby umorzenie postępowania było uzasadnione. Jednocześnie pominięto istotna okoliczność, iż protokół powypadkowy Nr [...] zatwierdzony przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] nie jest ostatecznym rozstrzygnięciem. Od ustaleń tegoż protokołu skarżący odwoływał się wnosząc o sprostowanie protokołu powypadkowego, a później odwołał się od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2019 r. [...], Znak sprawy: [...] odmawiającej sprostowania tegoż protokołu. Sprawa w tym przedmiocie jest rozpatrywana przez Sąd Rejonowy [...] Wydział [...]. akt [...]. Żądaniem odwołania objęta jest zmiana w całości decyzji z dnia [...] września 2019 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w sprawie [....], Znak sprawy: [...] i sprostowanie protokołu powypadkowego nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. sporządzonego przez Izbę Administracji Skarbowej w [...] w ten sposób, iż ustalenie, że zdarzenie z dnia [...] października 2018 r. zgłoszone przez R. Z. w dniu [...] czerwca 2019 r., które miało miejsce w czasie w szkolenia "[...]" organizowanego przez pracodawcę w okresie od dnia [...] do [...] października 2018 r. w ramach obowiązków służbowych było wypadkiem w związku z pełnieniem służby. W przypadku ustalenia, iż zdarzenie z [...] października 2018 r. było wypadkiem w związku z pełnieniem służby, obowiązkiem wskazanej wyżej Komisji Lekarskiej będzie ustalenie rodzaju i wysokości uszczerbku na zdrowiu skarżącego, a następnie dodatkowo podstawą do wypłaty ewentualnego odszkodowania i do wyrównania skarżącemu już wypłaconych świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Natomiast w przypadku przegrania procesu przed sądem powszechnym zaistnieją podstawy do ustalenia uszczerbku i odmowy przyznania pozostałych świadczeń. Skarżący zwraca również uwagę, iż roszczenie o odszkodowawcze, tak jak roszczenia majątkowe ulega przedawnieniu. W ocenie skarżącego w takim stanie faktycznym i prawnym zasadnym było zawieszenie niniejszego postępowania a nie jego umorzenie. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wnosiła o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Wyjaśnić na wstępie należy, że Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze bowiem przeprowadzenie ww. dowodów nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. OSK 1203/04, publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Podstawę takich orzeczeń stanowią w obecnym stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 330), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 648 ze zm.), ustawa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2014 r., poz. 213 ze zm.), ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2225). Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Dzieje się tak dlatego, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają natomiast wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W świetle powyższego sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby ([...]) ze służbą wojskową (patrz uchwała Składu Siedmiu Sędziów SN z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, publik. OSNP 2000/5/167, postanowienie Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100, publik. ONSA 2001/2/47, wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04, a także w wyroku z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2227/11). W przedmiotowej sprawie od ustaleń protokołu powypadkowego Nr [...] skarżący odwoływał się wnosząc o sprostowanie protokołu powypadkowego, a później odwołał się od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2019 r. odmawiającej sprostowania tegoż protokołu. Sprawa w tym przedmiocie jest rozpatrywana przez Sąd Rejonowy [...] Wydział [...] sygn. akt [...]. Na obecnym etapie organ nie miał zatem możliwości ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza, doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W dacie wydania przez organy zaskarżonych decyzji w protokołu powypadkowego wynikało bowiem, że zdarzenie, któremu uległ R. Z., a którego skutkiem była [...] na poziomie [...] i [...], nie jest wypadkiem w związku z pełnieniem służby w Służbie Celno- Skarbowej. Postępowanie w tej sprawie było bezprzedmiotowe w rozumieniu dyspozycji art. 105 § 1 k.p.a. Organy działały zatem w granicach prawa i nie było podstaw do wzruszenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.