IV SAB/Wr 205/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. – P na bezczynność Klubu Sportowego [...] W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić skarżącej kwotę [...] (słownie:[...]) złotych z tytułu uiszczonego wpisu sądowego. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. M. M. – P. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Klubu Sportowego "A" W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie strona uiściła wpis sądowy w kwocie [...] złotych, który został zaksięgowany pod pozycją [...]. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r., powielonym następnie w dniu [...] grudnia 2016 r., skarżąca cofnęła w całości wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 60 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zgromadzonego w sprawie cofnięcie skargi nie budzi żadnych wątpliwości co do jego dopuszczalności, gdyż nie prowadzi do obejścia prawa, ani do pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności obarczonych wadą nieważności. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia. Mając ponadto na uwadze treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowiącego o obowiązku zwrócenia stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, orzeczono jak w punkcie II sentencji.