II OSK 1603/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Spółki z o.o. [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 327/06 w sprawie ze skargi J. P., S. P., J. O., J. S., K. B., T. D., J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 19 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 327/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J. P., S. P., J. O., J. S., K. B., T. D. i J. M., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podał, że Prezydent m.st. Warszawy, decyzją z dnia [...] października 2005 r., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i przyłączami do miejskiej sieci uzbrojenia terenu, projektowanej na działce o nr ewid. [...] położonej w W. przy ul. [...]. Decyzja powyższa została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę na powyższe decyzje, stwierdzając, że stosownie do regulacji art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia m.in. warunku polegającego na tym, iż co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Sąd pierwszej instancji zauważył, iż w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzonej na potrzeby wydanych rozstrzygnięć, jak i w decyzji organu pierwszej instancji, nie określono szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Brak określenia wskazanych parametrów stanowi, w ocenie Sądu pierwszej instancji, naruszenie powyższego przepisu. Uzasadnia to uchylenie decyzji. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył uczestnik postępowania – [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Skarżąca Spółka wniosła nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że brak określenia wprost w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i w decyzji o warunkach zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu stanowi naruszenie powyższego przepisu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wnoszący skargę kasacyjną w dniu 30 marca 2005 r. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, który spełniał wszelkie wymogi formalne określone w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca Spółka określiła gabaryty planowanej inwestycji poprzez podanie parametrów dotyczących powierzchni zabudowy, powierzchni całkowitej oraz wysokości. Powyższe wskazania zostały określone zgodnie z urzędowym wzorem wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W tej sytuacji skarżąca Spółka przyjęła, że zarówno wzór wniosku, jak i dołączona do wzoru informacja organu, zawierająca niezbędne wyjaśnienia i wskazówki, czyni zadość art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, tzn. zasadzie czuwania organu administracji nad interesem strony, jak również zasadzie pogłębiania zaufania do organów Państwa, świadomości oraz kultury prawnej obywateli określonej w art. 8 K.p.a. Ponadto, w ocenie skarżącej Spółki, Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej wykładni § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), albowiem analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie określa wprost szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ani geometrii dachu, a jest przeprowadzana jedynie w celu ustalenia w decyzji warunków i wymagań określonych w § 1 i § 9 pkt 1 ww. rozporządzenia. Ponadto skarżący nie miał obowiązku zbadania, czy spełnił wszelkie wymogi formalne wniosku, ponieważ w myśl art. 64 § 2 K.p.a. należy to do organu administracji. Pismem z dnia 2 czerwca 2007 r. odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła J. P., wnosząc o jej odrzucenie, natomiast pismem z dnia 6 czerwca 2007 r. odpowiedź złożył S. P. wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Ma rację Sąd pierwszej instancji, że w świetle brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a tym bardziej § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), nie ma wątpliwości, że gabaryty obiektu budowlanego, o których mowa w przywołanych przepisach powinny być jednoznacznie określone w stosownej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu i że gabarytów tych nie można domniemywać. Inną kwestią jest czy ów wymóg jest spełniony dopiero wówczas, gdy przedmiotowe gabaryty zostaną wskazane expressis verbis, czy też wystarczy ich wskazanie pośrednie? W tej mierze podzielić trzeba pogląd skargi kasacyjnej, że nawet pośrednie wskazanie gabarytów, o których mowa, zadość czyni wymogom przewidzianym w ww. przepisach prawa, z tym jednak istotnym zastrzeżeniem, że musi to być wskazanie niebudzące wątpliwości. W tym miejscu trzeba zauważyć, że brak jest podstaw do tego, aby zasadnie twierdzić, iż Sąd pierwszej instancji wyraził w tej mierze odmienny pogląd. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że Sąd ten przyjął, iż w rozpatrywanej sprawie, w świetle jej materiałów, gabaryty przedmiotowego budynku mieszkalnego musiałyby być domniemywane, a ponieważ to ustalenie nie zostało skutecznie zakwestionowane w skardze kasacyjnej zarzutami naruszenia przepisów postępowania, to Naczelny Sąd Administracyjny, związany stanem faktycznym ustalonym przez Sąd pierwszej instancji tej kwestii nie mógł poddać kontroli. W tej sytuacji faktycznej i prawnej sprawy nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przywołanych w niej norm prawa materialnego. Tym bardziej, iż w świetle materiałów sprawy, w zakwestionowanym rozstrzygnięciu administracyjnym tak istotny parametr (wskaźnik) kształtowania zabudowy, jak geometria dachu nie został bliżej określony. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).