II SAB/Wa 359/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] do rozpatrzenia wniosku R. B. z dnia [...] maja 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 1, 3, 4, 5, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] na rzecz skarżącego R. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE R. B. (dalej "skarżący", "wnioskodawca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "organ", "PPIS w [...]"), w rozpoznaniu wniosku z [...] maja 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. W sprawie ustalony został następujący stan faktyczny. W piśmie z dnia [...] maja 2020 r., R. B. stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm., dalej "u.d.i.p."), o udostępnienie informacji publicznej oraz przesłanie jej w formie listownej, w następującym zakresie: 1) udostępnienie zanonimizowanych kserokopii wszystkich decyzji administracyjnych, na mocy których Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nałożył kary pieniężne, których mowa w art. 48a ust. 1 pkt. 1 do 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz.U. 2019 poz. 1239 z późn. zm.), za przewinienia, których ukarani dopuścili się w okresie od 6 do 12 kwietnia 2020 r. 2) jeżeli w przypadku powyższych decyzji administracyjnych organ stosował art. 10 § 2 k.p.a. (odstąpienie od zasady zapewniania stronie czynnego udziału w postępowaniu i umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów), wnoszę przy każdej takiej decyzji także o udostępnienie treści odnośnej adnotacji, o której mowa w art. 10 § 3 k.p.a., chyba że przyczyny stosowania art. 10 § 2 k.p.a. wskazano w samej treści decyzji. 3) wskazanie liczby wszystkich wydanych przez organ decyzji administracyjnych o nałożeniu kar pieniężnych na mocy ww. przepisów za przewinienia popełnione w okresie od 1 do 19 kwietnia 2020 r. 4) wskazanie liczby wszystkich decyzji administracyjnych o nałożeniu kar pieniężnych na mocy ww. przepisów, wydanych przez organ na skutek wniosków Komisariatu Policji w [...], za przewinienia popełnione w okresie od 1 do 19 kwietnia 2020 r. 5) wskazanie liczby przypadków, w których postępowanie o nałożenie kar pieniężnych za przewinienia popełnione w okresie od 1 do 30 kwietnia 2020 r. zakończyło się umorzeniem. 6) udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy we wnioskach o nałożenie ww. kar pieniężnych Policja przekazywała inspektorowi sanitarnemu także informację o ewentualnym równoległym nałożeniu kary na podstawie kodeksu wykroczeń, względnie o odmowie przyjęcia mandatu oraz czy informacje takie brane były pod uwagę przy wydawaniu decyzji o nałożeniu kary administracyjnej. W odpowiedzi na wniosek, pismem z [...] czerwca 2020 r. organ wskazał, że wnioskowane przez skarżącego informacje nie są informacją publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. z uwagi na fakt, iż odnoszą się do indywidualnych postępowań administracyjnych osób fizycznych uregulowanych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: "k.p.a."). Wskazał, że przepisy w/w ustawy w art. 73 - 74a regulują dostęp strony do wnioskowanych informacji. Ponadto podkreślił, że strona jest informowana w pouczeniu o trybie weryfikacji decyzji wydawanych przez organ, w decyzji do niej adresowanej. Ponadto w ocenie organu sprawami publicznymi nie są konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym i przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1561/19. Następnie organ powołując się na art. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe, wskazał, że skarżący może otrzymać wyczerpującą informację o zadaniach Inspekcji Sanitarnej i ich wykonywaniu w okresie pandemii Covid-19 na terenie powiatu żyrardowskiego, bowiem te informacje są bez wątpienia informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym stanie faktycznym R. B. pismem z 15 czerwca 2020 r. złożył opisaną na wstępie skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 4 lit. a) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. W ocenie skarżącego fakt rozstrzygania w postępowaniach spraw indywidualnych nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Aby twierdzenie takie było słuszne, wniosek skarżącego musiałby zmierzać do uzyskania informacji o szczegółach konkretnej, indywidualnej sprawy, tymczasem jego intencją było uzyskanie informacji o działalności władzy publicznej. Jego wniosek zmierzał tymczasem do poznania sposobu działania organu, a ściślej jego "linii orzeczniczej" w sprawach związanych z karami administracyjnymi za naruszanie rządowych obostrzeń w czasie pandemii COVID-19. Skarżący wskazał też na możliwość anonimizacji żądanych informacji. Na potwierdzenie powyższego przywołał on szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądów doktryny. Skarżący podniósł, że niezrozumiała jest także odmowa przymiotu informacji publicznej zbiorczym danym o liczbie wydanych przez organ decyzji, liczbie postępowań zakończonych umorzeniem oraz informacji, czy Policja przekazywała organowi informacje o odmowie przyjęcia mandatu i czy informacje te były brane pod uwagę przy nakładaniu kar administracyjnych. Wskazał, że tego rodzaju zbiorcze dane są informacją o działalności władz publicznych i nie mogą być uznane za sprawę indywidualną. Ponadto wskazał, że jego wniosek powinien podlegać rozpatrywaniu w oparciu o przepisy u.d.i.p., a nie przepisy k.p.a. Zwrócił również uwagę, że pomimo wskazania przez niego w nagłówku wniosku, adresu redakcji, nie powołuje się on w swoim żądaniu wprost na przymiot prasy, a uprawnienie do uzyskania żądanych informacji wywodzi bezpośrednio z przysługującego każdemu prawa do dostępu do informacji publicznej na mocy art. 2 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący nie wykazał, że organ pozostawał w bezczynności, a jedynie podjął polemikę ze stanowiskiem zawartym w piśmie organu z [...] czerwca 2020 r. W ocenie organu informacja publiczna powinna dotyczyć faktów, a nie procesów myślowych jak analiza i ocena zasadności, czy przydatności działań innych podmiotów w prowadzonych postępowaniach administracyjnych. Podniósł, że wyjaśnienia zostały Skarżącemu przekazane w odpowiedzi udzielonej zwykłym pismem w dniu [...] czerwca 2020 roku, a więc w terminie 6 dni od wystąpienia z wnioskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga jest zasadna, co do konieczności zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie pkt 1, 3, 4 i 5 wniosku. W pozostałym zaś zakresie podlega ona oddaleniu. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zasądził zwrot kosztów postępowania, obejmujący kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od wniesionej skargi. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej p.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Konkretyzację powyższej zasady stanowi ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm., dalej "u.d.i.p."). Podstawowym zadaniem tej ustawy jest organizacja systemu społecznej kontroli działalności organów administracji publicznej w taki sposób, aby obywatele mieli jak najszerszy dostęp do informacji posiadanych przez administrację publiczną. Jest to realizacja konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, jak również zasady jawności działań administracji publicznej. Stosownie do treści art.1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, przy czym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie jest to katalog zamknięty. Informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przepis art. 6 ust. 1 w pkt 4 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Wracając do meritum sprawy należy wskazać, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. nie ulega wątpliwości, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zaś żądane we wniosku w pkt 1,3, 4 i 5 informacje stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Organ natomiast błędnie przyjął, iż wnioskowana w piśmie z [...] maja 2020 r. informacja, w zakresie pkt 1, 3, 4 i 5 nie posiada waloru informacji publicznej. Zatem organ sanitarny popadł w stan bezczynności. Samego udzielenia błędnej odpowiedzi nie można jednak utożsamiać z załatwieniem sprawy, i uznaniem w takiej sytuacji, że stan bezczynności został usunięty. Odnosząc się do poszczególnych żądań zawartych we wniosku o udzielenie informacji publicznej, Sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym: "w sytuacji, w której wniosek dotyczy informacji publicznej w postaci dokumentów, w których znajdują się dane objęte zakresem tajemnicy ustawowo chronionej – podmiot zobowiązany powinien ją udzielić anonimizując lub w inny sposób usuwając dane, do których dostęp zgodnie z art. 5 ust. 1-2a u.d.i.p. jest ograniczony." (por. wyrok NSA z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1/20). Decyzja administracyjna, wydana w indywidualnej sprawie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. świadczy o tym okoliczność, że "traci (ona) charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych. Tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć (por. wyroki NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt III OSK 83/10 oraz 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 609/12 oraz I. Kamińska, I. M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s.164). Odnosząc się do żądania zawartego w pkt 3, 4 i 5 wniosku należy wskazać, że dotyczą one faktów wynikających z działalności organu administracji. Tymi faktami są określone decyzje, wydane w różnych okolicznościach. Zmierza ono do uzyskania informacji o trybie działania organu i sposobie załatwiania spraw. Wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi zatem informację publiczną. Nie mniej organ rozpoznając wniosek, winien rozważyć czy uzyskanie takiej informacji zostało uzależnione od istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, zaś operacja polegająca na wytworzeniu informacji przetworzonej nie przekreśla istoty żądania i ewentualnie odmówić wnioskowi z tego powodu. Intencją ustawodawcy nie było bowiem przy uchwalaniu ustawy o dostępie do informacji publicznej stworzenie instrumentów pozwalających na utrudnienie funkcjonowania jednostek wykonujących zadania publiczne, lecz zapewnienie każdemu możliwości realizowania jego konstytucyjnego prawa do uzyskania informacji publicznej. Poprzez uznanie informacji za informację przetworzoną wnioskodawca nie jest pozbawiony tego prawa. Jednak konieczność przetworzenia informacji i możliwość jej uzyskania słusznie została uzależniona od istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzone zostało, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, podobnie jak poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot, do którego skierował on żądanie, nie ma informacji wskazanej we wniosku, lub, że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Z kolei na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ odmawia udostępnienia informacji lub decyduje o umorzeniu postępowania. Zatem w zależności od poczynionych ustaleń powinien on zatem udostępnić skarżącemu wnioskowane informacje, albo wydać decyzję odmowną. Uzasadniając rozstrzygnięcie podjęte w pkt 2 wyroku, Sąd stoi na stanowisku, że zasadność skargi na bezczynność nie jest uzależniona od powodów niepodjęcia czynności czy wydania aktu, a w szczególności od zawinionej czy niezawinionej opieszałości organu, czy od przekonania, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą co najwyżej mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy zauważyć również należy, iż obecna treść art. 149 § 1 p.p.s.a. ujęta została w trzech odrębnych jednostkach redakcyjnych (punktach). Uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w komentowanym przepisie polega więc na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji (pkt 1) lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 2). Komentowany przepis w pkt 3 jako odrębną postać uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przewiduje stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości postępowania. Wymieniony przepis przyznaje więc sądowi administracyjnemu kompetencję do stwierdzenia, że wystąpiła bezczynność lub przewlekłość, jeżeli z uwagi na zakończenie postępowania nie ma już potrzeby wydawania aktu lub dokonania czynności. Jak trafnie podkreśla się w piśmiennictwie ta forma rozstrzygnięcia będzie miała miejsce wówczas, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę (por. A. Kabat, w: B, Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", teza 2, LEX 2016). Jednocześnie zgodnie z treścią art. 149 § 1a p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd i stwierdzenia stanu bezczynności w załatwieniu wniosku o dostęp do informacji publicznej jest on jednocześnie zobowiązany do dodatkowego stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Środek ten winien być interpretowany ściśle i stosowany w sposób ostrożny. W ocenie Sądu nie sposób dopatrzyć się w postępowaniu organu cech rażącego naruszenia prawa. Podniesione w odpowiedzi na skargę okoliczności, wskazują że organ bezzasadnie nie utrudniał skarżącemu dostępu do informacji publicznej, udzielił jej odpowiedzi na wniosek w terminie 6 dni, wskazując, choć błędnie, że w zakresie pkt 1,3,4 i 5 żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Powyższe okoliczności zdaniem Sądu przemawiają za uznaniem, że w niniejszej sprawie bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Należy również wskazać, że podmiot zobowiązany nie może pozbawić wnioskodawcy prawa dostępu do informacji publicznej, samodzielnie ustalając, że wniosek złożony został w innym trybie (na podstawie ustawy Prawo Prasowe), ani wskazywać na inny zakres przedmiotowy potencjalnego żądania. To wnioskodawca decyduje, czy występuje z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, do czego ma prawo zgodnie z art. 2 u.d.i.p. i w jakim zakresie. Na wnioskodawcy bowiem ciąży ewentualna odpowiedzialność związana z wykorzystywaniem informacji publicznej niezgodnie z przepisami u.d.i.p. W pozostałym zakresie wniosku tj. w zakresie pkt 2 i 6 Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. W ocenie Sądu, żądanie zawarte w 6, zostało skierowane do niewłaściwego podmiotu. W ocenie Sądu z wnioskiem w tym zakresie, skarżący winien zwrócić się do właściwych organów Policji. Z kolei w zakresie żądania z pkt 2 Sąd uznał, że przedstawiony zakres przedmiotowy informacji nie podlega pod przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, innymi słowy, żądana informacja nie jest informacją publiczną, a jedynie przejawem wewnętrznej działalności organu, opartej na przepisach art. 10 § 3 k.p.a. Należy przy tym wskazać na pogląd prezentowany w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych, iż odstąpienie przez organ od realizacji zasady czynnego udziału w postępowaniu na podstawie art. 10 § 2 k.p.a. "nie zwalnia go od obowiązku wskazania przyczyn odstąpienia od realizacji omawianej zasady w uzasadnieniu decyzji (por. wyrok NSA z 12.09.2000 r., III SA 1082/00, LEX nr 47981). W ocenie Sądu powyższa wykładnia przemawia za wewnętrznym charakterem czynionej adnotacji, a to z kolei dyskwalifikuje ją jako informację publiczną. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1, 2 sentencji wyroku, a także na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w punkcie 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi w wysokości 100 zł, Sąd postanowił w punkcie 4 sentencji wyroku, w oparciu o art. 200, art. 205 i art. 210 § 2 p.p.s.a.