II GZ 445/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 18 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Gl 481/11 w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. UZASADNIENIE I Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. przywrócił Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. termin do wniesienia skargi na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] czerwca 2009 r. Relacjonując przebieg postępowania Sąd I instancji podał, że w następstwie przeprowadzonej w Zarządzie Dróg Wojewódzkich kontroli w zakresie prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi w latach 2006-2007 Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał w dniu [...] marca 2009 r. wynik kontroli. Nie zgadzając się z jego treścią w dniu 30 marca 2009 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich wystąpił do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W następstwie powyższego, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. wszczęte zostało kolejne postępowanie kontrolne w tym samym co poprzednio zakresie, które zakończyło się wydaniem w dniu [...] czerwca 2009 r. wyniku kontroli. Nie zgadzając się z jego treścią w dniu 8 lipca 2009 r. (data stempla pocztowego) Zarząd Dróg Wojewódzkich skierował do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Następnie Sąd I instancji podał, że odpowiedź na to wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej błędnie skierował do Marszałka Województwa Ś., który poinformował o powyższym fakcie Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. w dniu 9 września 2009 r., a więc po upływie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W dniu 15 września 2009 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich nadał skargę na wynik kontroli wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie podał, że do uchybienia terminu doszło bez winy strony skarżącej, ponieważ załączone do wniosku dowody w postaci przesyłki faksowej w sposób jednoznaczny wskazują, iż doręczenie pisma z dnia 10 lipca 2009 r. stanowiącego odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa było wadliwe. Powyższe pismo nie zostało "w sposób prawidłowy skierowane do jego adresata". W związku z tym, że o nieprawidłowościach związanych z doręczeniem powyższej przesyłki strona skarżąca dowiedziała się dopiero w dniu 9 września 2009 r., zdaniem Sądu I instancji nie ponosi ona winy w uchybieniu terminu. II Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. zaskarżając powyższe postanowienie w całości domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: - art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., poprzez nieuprawnione z punktu widzenia zaistniałych w sprawie faktów uznanie, że strona skarżąca zdołała uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, - art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na podwójnie nieuprawnionym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., iż pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 10 lipca 2009 r. stanowiło odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz że pismo to zostało skierowane mylnie na adres Marszałka Województwa Ś. zamiast na adres skarżącego, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy - treść pisma organu z dnia 10 lipca 2009 r. jednoznacznie przeczy wnioskowaniu przyjętemu przez Sąd w skarżonym postanowieniu, albowiem nie stanowiło odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie jak również skierowane zostało do właściwego adresata. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Kontroli instancyjnej poddane zostało postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia skargi. Jak trafnie zauważono w zażaleniu, przywracając ten termin Sąd I instancji błędnie potraktował pismo Dyrektora Urzędu Skarbowej z dnia 10 lipca 2009 r. jako odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa "mylnie" skierowane do Marszałka Województwa Ś. zamiast do strony. Pogląd Sądu I instancji pozostaje w niezgodzie zarówno z przepisami prawa jak i z treścią omawianego pisma. Jak już wskazano adresatem powołanego pisma jest Marszałek Województwa Ś.. Z jego treści wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli S. działając na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.), przesyła w załączeniu wynik kontroli przeprowadzonej w Zarządzie Dróg Wojewódzkich w K.. W dalszej kolejności organ informuje, że postępowanie zakończone załączonym wynikiem kontroli z [...] czerwca 2009 r., zostało wszczęte w związku z tym, że wynik kontroli z dnia [...] marca 2009 r. został zakwestionowany wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, w następstwie czego wszczęte zostało kolejne postępowanie kontrolne w tym samym zakresie. Przy czym z treści pisma nie wynika, żeby ów drugi wynik kontroli z dnia [...] czerwca 2009 r. został zakwestionowany wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Pismo z dnia 10 lipca 2009 r. jednie informuje, że organ kontroli skarbowej, wykonując swój ustawowy obowiązek, przesyła Marszałkowi Województwa Ś. wynik ponownej kontroli przeprowadzonej w Zarządzie Dróg Wojewódzkich. W świetle powołanej w piśmie podstawy prawnej i wobec jego treści niezrozumiałe jest stanowisko Sądu I instancji, który twierdzi, że omawiane pismo stanowi odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Powoływanie się zatem przez Zarząd Dróg Wojewódzkich na okoliczność, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było wynikiem wadliwego doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie mogło odnieść zamierzonego przez wnioskodawcę skutku. Jak to zostało bowiem wyjaśnione, pismo z dnia 10 lipca 2009 r. nie było odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W związku z tym, konsekwentnie należy się zgodzić z poglądem wyrażonym w zażaleniu, że w rozpoznawanej sprawie nie miał zastosowania trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi, ale termin sześćdziesięciodniowy, przewidziany w art. 53 § 2 p.p.s.a. in fine, skoro organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Sąd I instancji ponownie rozpoznając wniosek Zarządu Dróg Wojewódzkich o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uwzględni wskazane w tym postanowieniu uwagi Naczelnego Sądu Administracyjnego i ponownie oceni, czy wnioskodawca spełnił przesłanki umożliwiające przywrócenie terminu, w szczególności rozważy, czy uprawdopodobnił on okoliczności wskazujące na brak winy. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 i art. 86 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.