III SA/Gd 189/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Protokolant: Starszy asystent sędziego Maja Pietrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2022 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2021 r. nr SKO Gd/5653/21 w przedmiocie świadczenia rodzicielskiego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 22 września 2021 r., nr GCŚ/DŚR1/012492/ŚR/09/2021. UZASADNIENIE Prezydent Miasta decyzją z dnia 22 września 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 17c, art. 20, art. 24 ust. 9, art. 26 ust. 1 i art. 32 ust. 1d i ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.) – dalej jako "ustawa", przyznał A. J. świadczenie rodzicielskie w przypadku urodzenia jednego dziecka przy jednym porodzie na córkę M. D. w kwocie 1000 zł miesięcznie, na okres od dnia 1 lipca 2021 r. do dnia 11 sierpnia 2021 r. Organ pierwszej instancji – przywołując treść przepisów art. 17c ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy - wyjaśnił, że skoro dziecko wnioskodawczyni urodziło się dnia 12 sierpnia 2020 r., a wniosek o przyznanie prawa do świadczenia rodzicielskiego został złożony w dniu 22 lipca 2021 r., świadczenie rodzicielskie należało przyznać od dnia 1 lipca 2021 r. Wysokość świadczenia za lipiec 2021 r. wynosi 1000 zł, natomiast za sierpień 2021 r. kwota ta wynosi 354,90 zł. A. J. w odwołaniu od powyższej decyzji domagała się przyznania świadczenia rodzicielskiego na okres 52 tygodni. Zdaniem skarżącej okres świadczenia, wynikający z decyzji, obliczony został nieprawidłowo i wynikał z niekorzystnie interpretowanych przepisów ustawy przez organ. Zdaniem odwołującej się sformułowanie ustawowe dotyczy 52 tygodni okresu świadczenia, a nie pierwszych 52 tygodni życia dziecka. Organ pierwszej instancji na swojej stronie internetowej wyraźnie zaznaczył, że chodzi o okres zasiłkowy 52 tygodni. Podniosła także, że w okresie, kiedy mogła ubiegać się o świadczenia z uwagi na urodzenie dziecka, do minimum ograniczone były możliwości dowiedzenia się o potencjalnie przysługujące świadczenia w urzędach z uwagi na obowiązujące wówczas obostrzenia, a ponadto miała depresję i nerwicę lękową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 grudnia 2021 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie "k.p.a." oraz art. 32, art. 3 pkt 22 lit. l, art. 3 pkt 2 i 2a, art. 5 ust. 1 i 4a ustawy o świadczeniach rodzinnych, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przyznało A. J. świadczenie rodzicielskie na dziecko M. D. w kwocie 1000 zł od dnia 1 lipca do 31 lipca 2021 r. i w kwocie 354,86 zł od dnia 1 sierpnia do 11 sierpnia 2021 r. Kolegium wskazało, że z art. 17c ust. 3 pkt 1 ustawy wynika, że świadczenie rodzicielskie przysługuje przez okres 52 tygodni - w przypadku urodzenia jednego dziecka przy jednym porodzie, przysposobienia jednego dziecka lub objęcia opieką jednego dziecka. Świadczenie rodzicielskie, stosownie do art. 17c ust. 4 i 5 ustawy, przysługuje w kwocie 1000 zł miesięcznie od dnia porodu - w przypadku osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1. Kwotę świadczenia rodzicielskiego przysługującą za niepełny miesiąc ustala się, dzieląc kwotę świadczenia przez liczbę wszystkich dni kalendarzowych w tym miesiącu, a otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę dni kalendarzowych, za które świadczenie przysługuje. Kwotę świadczenia przysługującą za niepełny miesiąc zaokrągla się do 10 groszy w górę (art. 17c ust. 7 ustawy). Ponadto przepis art. 24 ust. 9 ustawy stanowi, że prawo do świadczenia rodzicielskiego ustala się, począwszy od miesiąca urodzenia lub przysposobienia dziecka, (...) jeżeli wniosek o ustalenie prawa do świadczenia rodzicielskiego został złożony w terminie 3 miesięcy, licząc od dnia urodzenia lub przysposobienia dziecka (...). W przypadku złożenia wniosku po terminie, nie później jednak niż w okresach, o których mowa w art. 17c ust. 3, prawo do świadczenia rodzicielskiego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Z uwagi na to, że za 11 dni sierpnia 2021 r. nie przysługuje pełna kwota 1000 zł, Kolegium za właściwe uznało jej prawidłowe wskazanie. Z tego względu zmieniło sentencję orzeczenia organu pierwszej instancji. Kolegium wyjaśniło, że gdyby skarżąca złożyła wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia w pierwszych trzech miesiąca życia dziecka, organ pierwszej instancji byłby zobowiązany do przyznania tegoż świadczenia na okres 52 tygodni, poczynając od dnia urodzenia dziecka. Termin 52 tygodni biegnie bowiem od dnia urodzenia dziecka. W niniejszym przypadku termin ten kończy się w dniu 11 sierpnia 2021r. Skoro odwołująca się złożyła wniosek dopiero w lipcu 2021 r., organ pierwszej instancji nie był uprawniony do przyznania wnioskowanego świadczenia od dnia złożenia wniosku na 52 tygodnie, czyli do 21 lipca 2022 r., ani też do przyznania świadczenia do 11 sierpnia 2021 r. z wyrównaniem za poprzednie miesiące, począwszy od dnia 12 sierpnia 2020 r. Kolegium wyjaśniło, że decyzja, przyznająca skarżącej przedmiotowe świadczenie z datą wsteczną, dotknięta byłaby wadą skutkującą stwierdzeniem nieważności tej decyzji i potencjalnym obowiązkiem zwrotu tak przyznanego świadczenia. Kolegium dodało, że organ pierwszej instancji na swojej stronie internetowej zawarł prawidłową i niebudzącą wątpliwości informację dotyczącą świadczenia rodzicielskiego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną wyżej decyzję A. J. zarzuciła zaskarżonej decyzji nieprawidłowe zastosowanie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegające na skróceniu okresu wypłaty świadczenia rodzicielskiego w przypadku złożenia wniosku o to świadczenie po upływie pierwszych trzech miesięcy życia dziecka. Zdaniem skarżącej z niczego nie wynika, że okres wypłaty ww. świadczenia to pierwsze 52 tygodnie życia dziecka, a okres świadczenia wynosi 52 tygodnie bez względu na datę złożenia wniosku. W ocenie skarżącej informacja zawarta na stronie internetowej Centrum Świadczeń wprowadziła ją w błąd. Ponadto skarżąca wywiodła, że decyzja organu pierwszej instancji zapadła w okresie pandemicznym, kiedy to urzędy nie obsługiwały petentów w zwyczajowy sposób, a możliwość uzyskania informacji od urzędu była ograniczona. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn wskazanych przez skarżącą. Stanowisko skarżącej, że świadczenie rodzicielskie przysługuje przez okres 52 tygodni, bez względu na datę złożenia wniosku o przyznanie tego świadczenia oraz że okres 52 tygodni nie stanowi okresu pierwszych 52 tygodni po urodzeniu dziecka jest błędne, co wynika – jak się wydaje – z niezrozumienia przez skarżącą treści przepisów ustawy, normujących instytucję świadczenia rodzicielskiego , które to przepisy powinny być odczytywane łącznie. Zgodnie z art. 17c ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 3 pkt 1 ustawy świadczenie rodzicielskie przysługuje m.in. matce dziecka przez okres 52 tygodni - w przypadku urodzenia jednego dziecka przy jednym porodzie. Stosownie natomiast z art. 17c ust. 4 ustawy świadczenie rodzicielskie przysługuje matce dziecka od dnia porodu. Z kolei w myśl art. 24 ust. 9 ustawy prawo do świadczenia rodzicielskiego ustala się, począwszy od miesiąca urodzenia, jeżeli wniosek o ustalenie prawa do świadczenia rodzicielskiego został złożony w terminie 3 miesięcy, licząc od dnia urodzenia dziecka. W przypadku złożenia wniosku po terminie, nie później jednak niż po upływie 52 tygodni - w przypadku urodzenia jednego dziecka przy jednym porodzie, prawo do świadczenia rodzicielskiego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika zatem, że z woli ustawodawcy świadczenie rodzicielskie jest świadczeniem przysługującym przez okres 52 tygodni liczonych od dnia urodzenia dziecka ( w przypadku urodzenia jednego dziecka przy jednym porodzie). Wypłata świadczenia rodzicielskiego za cały okres 52 tygodni uwarunkowana została wymogiem złożenia wniosku w terminie trzech miesięcy, licząc od dnia urodzenia dziecka. Przekroczenie terminu trzech miesięcy od dnia urodzenia dziecka na złożenie wniosku skutkuje utratą uprawnienia do świadczenia rodzicielskiego za część okresu pierwszych 52 tygodni życia dziecka, albowiem prawo to przyznawane jest w takim przypadku począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek – do dnia upływu 52 tygodni ( liczonych od dnia urodzenia dziecka). Świadczenie rodzicielskie jest zatem wypłacane wyłącznie za tak wyznaczony okres. Ustawa o świadczeniach rodzinnych nie przewiduje w takim przypadku systemu wyrównania świadczenia rodzicielskiego za okres poprzedzający dzień złożenia wniosku. Odmienny sposób rozumienia przytoczonych regulacji ustawy o świadczeniach rodzinnych nie znajduje prawnego uzasadnienia. Ustalenie przesłanek przyznania uprawnienia wynikającego z treści przepisów prawa może się odbywać wyłącznie w oparciu o obowiązujące regulacje normatywne. Co do zasady zatem bez znaczenia dla prawidłowego zastosowania przedmiotowych przepisów pozostaje , w jaki sposób przesłanki uzyskania świadczenia rodzicielskiego zostały opisane czy to na stronie internetowej organu właściwego w sprawach świadczeń rodzicielskich (skarżąca wskazywała na portal internetowy Centrum Świadczeń), czy też w publikacjach medialnych (skarżąca powoływała się na portal internetowy [...].pl). Z przytoczonej regulacji wynika, że powołany wyżej termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa do świadczenia rodzicielskiego jest terminem zawitym prawa materialnego. Z jego niezachowaniem ustawa o świadczeniach rodzinnych wiąże ujemne skutki dla strony ubiegającej się o przyznanie prawa do świadczenia rodzicielskiego. W przypadku biegu terminów procesowych co do zasady istnieje możliwość ich przywrócenia, natomiast terminy materialnoprawne o charakterze zawitym nie podlegają przywróceniu. Wyjątkiem jest jednak sytuacja, gdy przywrócenie terminu o takim charakterze wynika wprost z przepisów szczególnych. Tego rodzaju rozwiązanie zawiera przepis art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) – powoływanej jako: "ustawa COVID-19", dodany do ustawy w dniu 16 grudnia 2020 r. (mocą art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r., poz. 2255). Zgodnie bowiem z ww. przepisem art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19, w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki; 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. Zgodnie z art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID-19 w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Natomiast w świetle art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy COVID-19 w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Zauważyć należy, że choć art. 15zzzzzn2 został dodany do ustawy COVID-19 z dniem 16 grudnia 2020 r., to z jego treści wynika, że ma on zastosowanie do wszystkich przypadków stwierdzenia uchybienia określonych w nim terminów przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Dziecko skarżącej urodziło się w dniu 12 sierpnia 2020 r., termin trzymiesięczny na złożenie wniosku o świadczenie rodzicielskie, uprawniający do przyznania przedmiotowego świadczenia na cały okres 52 tygodniowy od dnia urodzenia dziecka minął w dniu 12 listopada 2020 r., wniosek o przyznanie prawa do świadczenia skarżąca wniosła w dniu 22 lipca 2021 r. Wszystkie te zdarzenia miały miejsce w czasie trwania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, wprowadzonego rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022 r., poz. 340). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłasza się stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Zgodnie zaś z § 1 i 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii z dniem 16 maja 2022 r. odwołano na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że organy były zobligowane do zastosowania art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 z uwagi na obowiązywanie tego przepisu w dacie złożenia wniosku przez skarżącą o przyznanie prawa do świadczenia rodzicielskiego. W świetle omawianego przepisu momentem wyznaczającym konieczność jego zastosowania jest stwierdzenie uchybienia określonego terminu przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii. Bez znaczenia zatem, dla obowiązku stosowania ww. przepisu, pozostawała okoliczność jego wejścia w życie po dacie urodzenia się córki skarżącej (12 sierpnia 2020 r.), jak i po dniu, w którym upłynął termin trzech miesięcy od dnia urodzenia dziecka na złożenie wniosku ( tj. po dniu 12 listopada 2020r.), z którego niezachowaniem ustawa wiąże ujemne skutki dla strony w postaci utraty prawa do świadczenia rodzicielskiego za część okresu pierwszych 52 tygodni życia dziecka. Wskazać należy, że przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 to szczególne rozwiązanie prawne, które reguluje kwestie związane z terminami prawa administracyjnego w sposób odmienny niż w normalnych okolicznościach. Umożliwia on bowiem stronom przywrócenie terminów materialnoprawnych. Ustawodawca zdecydował się dać stronom dodatkową szansę na dokonanie czynności kształtujących ich prawa i obowiązki na wypadek uchybienia terminu w trakcie panującej pandemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Oznacza to, że w sytuacji, kiedy strona złoży ewentualny wniosek o przywrócenie terminu o charakterze materialnoprawnym (po uprzednim zawiadomieniu strony o jego uchybieniu), obowiązkiem organu jest jego rozpatrzenie. Z regulacji art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 nie wynika, według jakich zasad organy administracji powinny rozpatrywać wnioski o przywrócenie terminów prawa administracyjnego, skoro jednak ustawodawca nawiązał w ust. 3 tego artykułu wprost do art. 58 k.p.a. oznacza to, że jego intencją było, aby wnioski tego rodzaju rozpatrywane były właśnie w oparciu o przepisy k.p.a. Stosownie zatem do art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy nie zastosowały w niniejszej sprawie art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19. Obowiązkiem organów było natomiast zawiadomienie skarżącej o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przyznanie świadczenia rodzicielskiego i tym samym umożliwienie skarżącej złożenie wniosku o przywrócenie terminu, określonego w art. 24 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Brak zastosowania regulacji art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 oznacza, że organy naruszyły przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nadmienić trzeba, że ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca nie zrozumiała informacji dotyczących możliwości uzyskania przedmiotowego świadczenia za cały okres 52 tygodni. Należy wobec tego zwrócić uwagę organu na fakt powoływania się przez skarżącą już obecnie m.in. na brak możliwości, z uwagi na stan epidemii, uzyskania od organów rzetelnej wiedzy o przysługujących jej świadczeniach po urodzeniu dziecka. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu jeszcze z innego powodu. Stosownie bowiem do treści art. 17c ust. 7 ustawy, kwotę świadczenia rodzicielskiego, przysługującą za niepełny miesiąc ustala się, dzieląc kwotę świadczenia przez liczbę wszystkich dni kalendarzowych w tym miesiącu, a otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę dni kalendarzowych, za które świadczenie przysługuje. Kwotę świadczenia przysługującą za niepełny miesiąc zaokrągla się do 10 groszy w górę. Wobec powyższego jako nieprawidłową należało ocenić decyzję organu pierwszej instancji, w osnowie której wskazano na przyznanie skarżącej prawa do świadczenia rodzicielskiego w kwocie 1000 zł miesięcznie na okres od dnia 1 lipca do dnia 11 sierpnia 2021 r. Rozstrzygnięcie to narusza ww. art. 17c ust. 7 ustawy w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem z jego treści nie wynika prawidłowa kwota przyznanego świadczenia rodzicielskiego na wskazany przez organ okres jednego miesiąca i 11 dni. Uchybienia powyższego nie uchyla treść uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, w którym organ podał kwotę świadczenia rodzicielskiego należnego skarżącej za sierpień 2021 r. Przyjmuje się bowiem, że nawet jeśli w uzasadnieniu decyzji administracyjnej znalazłyby się sformułowania mogące świadczyć o tym, że organ zamierzał wydać określone rozstrzygnięcie, to nie mogą one być za takie rozstrzygnięcie uznane. Jest to wówczas jedynie element uzasadnienia, o którym można powiedzieć, że nie przystaje do wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia. To w osnowie decyzji i tylko w osnowie decyzji organ określa uprawienia obywatela lub jego obowiązki. Tylko w oparciu o osnowę decyzji można stwierdzić, co było przedmiotem rozstrzygnięcia organu administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2002/17, Lex nr 2695759). Do zasadniczych elementów decyzji administracyjnej należy – zgodnie z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. zarówno rozstrzygnięcie jak i uzasadnienie faktyczne i prawne. Rozstrzygnięcie powinno w sposób prawidłowy rozstrzygać o uprawnieniach i obowiązkach strony, przy czym rozstrzygnięcia nie można wywodzić z treści uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie decyzji służy wyłącznie wyjaśnieniu przesłanek rozstrzygnięcia. Sposób sformułowania rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji naruszał art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienie wyżej opisane winno zostać wyeliminowane przez organ odwoławczy przy zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w drodze decyzji reformatoryjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając zaskarżoną decyzję, uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i rozstrzygnęło co do meritum sprawy, jednakże pomijając istotną cześć art. 17c ust. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał co prawda kwotę należnego skarżącej świadczenia rodzicielskiego zarówno za pełen miesiąc lipiec 2021 r., jak i za 11 dni sierpnia 2021 r., jednak nie zastosował mechanizmu zaokrąglenia przysługującej kwoty świadczenia do 10 groszy w górę. Kwota świadczenia rodzicielskiego, należna skarżącej za 11 dni sierpnia 2021 r., powinna bowiem, po zastosowaniu mechanizmu zaokrąglenia, wynosić 354,90 zł, nie zaś - jak to rozstrzygnął organ odwoławczy – 354,86 zł. W tym zakresie zaskarżona decyzja narusza przepis prawa materialnego - art. 17c ust. 7 in fine ustawy o świadczeniach rodzinnych, a naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy, skoro skutkowało przyznaniem kwoty świadczenia w zaniżonej wysokości. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie obowiązany uwzględnić zawartą powyżej ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, w szczególności zastosuje tryb określony art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 i w zależności od tego, czy skarżąca wniesie o przywrócenie terminu określonego w art. 24 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych i czy termin ten zostanie jej przywrócony, wyda stosowną decyzję rozstrzygającą o prawie skarżącej do świadczenia rodzicielskiego bacząc przy tym, by decyzja zawierała prawidłowe rozstrzygnięcie o wysokości kwoty świadczenia rodzicielskiego przyznanego skarżącej. Podkreślenia też wymaga, że – niezależnie od wyniku postępowania wynikającego z obowiązku zastosowania art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 - skarżącej przysługuje świadczenie rodzicielskie za okres 1 - 31 lipca 2021 r. w kwocie 1000 zł oraz za okres 1 - 11 sierpnia 2021 r. w kwocie 354,90 zł.