II SA/Bd 1069/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak: [...], Prezydent M. B. odmówił przyznania skarżącej M. M. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną córką K. M.. Odmowę przyznania ww. świadczenia organ uzasadnił ziszczeniem się w sprawie przesłanki negatywnej, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia [...] listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm., dalej powoływanej jako "uśr" oraz "ustawa o świadczeniach rodzinnych"), bowiem skarżąca od [...] kwietnia 2018 r. pobiera emeryturę. Organ podkreślił przy tym, że w przypadku osoby spełniającej warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego, która pobiera emeryturę, ww. przesłankę negatywną eliminuje zawieszenie prawa do emerytury. Przy czym, w sprawie, jak wskazał, skarżąca zawiadomiona i pouczona (pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r.) m.in. o możliwości przedłożenia dodatkowych dowodów, tj. decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury z uwagi na zawieszenie świadczenia emerytalnego, celem wyeliminowania negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. a uśr, do dnia wydania niniejszej decyzji nie przedstawiła żadnych nowych dowodów. Wobec tego zdaniem organu brak było podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, domagając się jej uchylenia i przyznania wnioskowanego świadczenia w wysokości pomniejszonej o kwotę emerytury pobieranej przez stronę. Podniosła przy tym zarzuty naruszenia: - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i odmowę przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia, mimo iż przepis ten w zakresie, w którym różnicuje sytuację strony z sytuacją osób otrzymujących takie świadczenie został uznany przez TK wyrokiem z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt SK 2/17 za niezgodny z Konstytucją; - art. 32 Konstytucji RP oraz art. 18 Konstytucji RP, poprzez dokonanie takiej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, która pozbawia stronę w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, mimo iż przysługujące stronie prawo do emerytury opiewa na wartość niższą niż świadczenie pielęgnacyjne; - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr poprzez bezpodstawne narzucenie stronie konieczności dokonania wyboru korzystniejszego świadczenia i uzależnienie wydania pozytywnej decyzji od przedstawienia przez stronę decyzji o zawieszeniu przysługującego jej prawa do emerytury, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu winna prowadzić do wniosku, że w aktualnym brzmieniu pozbawia on stronę przysługującego jej z mocy art. 17 ust. 1 uśr prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko do wysokości otrzymywanej emerytury, co z kolei winno skutkować możliwością otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości różnicy pomiędzy nim, a otrzymywaną emeryturą. Skarżąca podniosła ponadto, że kategorycznie odmawia rezygnacji z przysługującego jej prawa do emerytury, nawet w formie zawieszenia, z uwagi na negatywne konsekwencje przejawiające się w szczególności tym, że w sytuacji zgonu skarżącej w czasie zawieszenia prawa do emerytury, pozbawi to jej córkę prawa do przejścia na świadczenie po matce. To zaś rodzi jej obawy o przyszłość niepełnosprawnej córki. Wskazała również na potrzebę wprowadzenia tzw. uzupełniającego świadczenia pielęgnacyjnego, co nie jest aktualnie uregulowane przepisami prawa, jednak dałoby, w jej ocenie, możliwość realizowania zasady równego traktowania i sprawiedliwości społecznej. W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze ("SKO") decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skarżąca mimo, iż została poinformowana przez organ I instancji o możliwości wyboru jednego ze świadczeń i wezwana do przedłożenia brakujących dokumentów, które umożliwiłyby przyznanie jej wnioskowanego świadczenia, aż do dnia wydania decyzji tego nie uczyniła. Co więcej, jak wskazało SKO, skarżąca już we wniosku o ustalenie przedmiotowego świadczenia (pismo z dnia [...] lutego 2021 r.) oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji (pismo z dnia [...] kwietnia 2021 r.) oświadczyła, że nie zrezygnuje z prawa do emerytury, również w formie zawieszenia, z uwagi na związane z tym negatywne konsekwencje (pozbawienie córki prawa do świadczenia po matce, w razie jej zgonu). Mając na uwadze okoliczności sprawy organ odwołał się do poglądów wyrażanych w tym zakresie przez sądy administracyjne, wskazując m.in., że wypłata różnicy między wysokością emerytury, a wysokością wnioskowanego świadczenia – czego domaga się skarżąca – jest niedopuszczalna i sprzeczna z przepisami uśr. Kolegium podzieliło natomiast linię orzeczniczą zgodnie z którą osoba, która spełnia warunki przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, winna dokonać wyboru jednego ze świadczeń i zrezygnować z pobierania świadczenia niższego. Wobec tego, organ odwoławczy uznał, że skoro w realiach sprawy organ I instancji poinformował skarżącą o możliwości wyboru świadczenia oraz prawie do wstrzymania wypłaty emerytury przed wydaniem decyzji – z czego skarżąca nie skorzystała – to tym samym Prezydent zasadnie wydał decyzję odmowną. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia tej decyzji jak i rozważenia uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Sformułowała przy tym zarzuty tożsame w istocie z zarzutami odwołania, zarzucając dodatkowo naruszenie art. 27 ust. 5 uśr oraz art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS w zw. z art. 17 ust. 3 uśr poprzez ich niewłaściwe zastosowanie na zasadzie analogii, podczas gdy żaden z tych przepisów nie odnosi się do zbiegu świadczeń – emerytalnego oraz świadczenia pielęgnacyjnego, co doprowadziło do błędnego wykluczenia możliwości równoczesnego pobierania obu ww. świadczeń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa") wykazała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Istota sporu sprowadza się zaś do ustalenia czy orzekające organy zasadnie odmówiły M. M. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w pełnym jego wymiarze, stwierdzając, że okoliczność pobierania przez nią emerytury stanowi przesłankę negatywną wyłączającą jej prawo do wnioskowanego świadczenia w całości, co skarżąca zakwestionowała, domagając się przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości różnicy pomiędzy jego wysokością, a wysokością pobieranej przez nią emerytury i odmawiając jednocześnie rezygnacji z przysługującego jej prawa do emerytury (również w formie zawieszenia tego prawa). Wskazała przy tym w szczególności na dokonanie przez organy błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, nakazującej w sytuacji zbiegu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury, wyboru jednego ze świadczeń i w konsekwencji uzależnienia wydania pozytywnej decyzji co do świadczenia pielęgnacyjnego, od zawieszenia przysługującego jej prawa do emerytury. W bezspornych okolicznościach niniejszej sprawy, wynikających z przedłożonych do Sądu akt, zweryfikowania wymaga zatem wyłącznie zakwestionowana przez skarżącą poprawność wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów – w szczególności w zakresie właściwego sposobu rozstrzygania przez organy kwestii zbiegu po stronie tej samej osoby uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury - oraz legalność podjętych w związku z tym działań organów. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym (pkt 1 lit. a). Przechodząc zatem do kwestii właściwej wykładni ww. przepisu, wskazać należy, że problem ten był już wielokrotnie analizowany przez sądy administracyjne, w tym także Naczelny Sąd Administracyjny, przy czym aktualnie w orzecznictwie – jak zasadnie przyjęły w tym zakresie zarówno organy jak i skarżąca - wskazuje się na potrzebę uzupełnienia wyników wykładni językowej przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, wskazującej na bezwzględne wyeliminowanie z kręgu osób, które spełniają powyższą przesłankę tych, którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w tym przepisie, wynikami wykładni celowościowej, funkcjonalnej i systemowej. To zaś w konsekwencji prowadzi do wniosku, że w obecnych realiach pozbawienie świadczenia pielęgnacyjnego opiekuna otrzymującego świadczenie niższe (np. emeryturę), nie znajduje uzasadnienia w dyrektywach wykładni systemowej oraz funkcjonalnej i celowościowej i narusza m.in. konstytucyjną zasadę równości, przy czym zgodnie z wyrażoną w art. 8 ust. 2 Konstytucji RP zasadą bezpośredniego stosowania jej przepisów, rzeczą organów władzy publicznej jest dokonywanie prokonstytucyjnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr. W kontekście niniejszej sprawy i rozpatrywanego w niej problemu, istotnym jest jednak przede wszystkim odniesienie się do sposobu rozwiązania problemu zależności pomiędzy uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego i do świadczenia emerytalno-rentowego. Wskazać należy w tym miejscu, że zagadnienie to również było już przedmiotem wielu rozważań na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych, czego efektem jest ukształtowanie się dwóch odmiennych linii orzeczniczych. I tak, jednym z możliwych rozwiązań dotyczących omawianej sytuacji, na które wskazuje się na gruncie judykatury jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością tego świadczenia wynikającą z ustawy i pobieranym świadczeniem emerytalnym lub rentowym – na co wskazała również skarżąca, powołując się przy tym na poszczególne wyroki sądów administracyjnych m.in. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 757/19 (dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Niemniej jednak, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie – który powyższego poglądu nie podziela – nie sposób nie dostrzec licznych wątpliwości związanych z zastosowaniem takiej praktyki. Wskazać należy w tym miejscu po pierwsze, że - jak dostrzeżono m.in. w wyrokach NSA z dnia 27 maja 2020 r. (sygn. akt I OSK 2375/19 – dostępny jw.), 18 czerwca 2020 r. (sygn. akt I OSK 254/20 – dostępny jw.) oraz 24 listopada 2020 r. (sygn. akt I OSK 1416/20 – dostępny jw.) – wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto) pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 uśr, który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego jednoznacznie określa kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Co więcej, praktyka ta, niezależnie od trudności co do ustalenia jej podstawy prawnej, spowodowałaby dalsze wątpliwości, co do zachowania zasady równości oraz komplikacje w zakresie ustalania przez organ wysokości należnej wypłaty świadczenia w sytuacji otrzymania np. trzynastej emerytury, czy też w zakresie odprowadzanych składek na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenie emerytalno – rentowe. Ponadto zastosowanie jej nie wiąże się z sytuacją eliminacji negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr w postaci posiadania i realizacji prawa do emerytury i oznaczałoby jednoczesne pobieranie dwóch świadczeń objętych ww. przesłanką negatywną. Powyższe zdaniem Sądu przemawia za zastosowaniem rozwiązania polegającego na umożliwieniu osobie uprawnionej wyboru tylko jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno–rentowego, nie zaś dwóch, w tym jednego w pomniejszonej wysokości, tak jak domaga się tego skarżąca. W związku z tym za zasadne uznać należy stanowisko wyrażone w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia: 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2375/19, 18 czerwca 2020 r., sygn. I OSK 254/20, 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 764/20, 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1983/20 i sygn. I OSK 2006/20, 17 grudnia 2020 r., sygn. I OSK 2010/20, 24 marca 2021 r., sygn. I OSK 2631/20, 14 lipca 2021 r. sygn. akt I OSK 702/21 (dostępnych jw.), zgodnie z którym, w przypadku zbiegu uprawnień do ww. świadczeń (tj. pielęgnacyjnego i emerytalnego) zastosowanie znajduje zasada wypłaty jednego świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną. Regulacja dotycząca zbiegu uprawnień i prawa wyboru jednego z nich znajduje się w art. 27 ust. 5 uśr, gdzie wskazano, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów – przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną – także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Zbieg uprawnień do świadczeń uregulowany jest również w art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( t.j. Dz.U. 2018 poz. 1270, dalej "uerfus") zgodnie z którym w razie zbiegu u jednej osoby prawa do kilku świadczeń przewidzianych w ustawie wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez zainteresowanego. Niewątpliwie przepisy każdej z ustaw regulują zbieg świadczeń przyznawanych na podstawie tych ustaw, ewentualnie wyraźnie wskazanych przepisów (por. art. 27 ust. 5 pkt 5 uśr czy art. 96 uerfus) wypłacanych przez organy określone w każdej z tych ustaw i nie odnoszą się w swojej treści bezpośrednio do zbiegu świadczeń stanowiących przedmiot niniejszego postępowania – na co wskazała skarżąca. Jedynym przepisem dotyczącym zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury, przyznawanych i wypłacanych przez różne organy jest zaś przywoływany wyżej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. uśr. Dokonując jednak prokonstytucyjnej wykładni tego przepisu i mając na uwadze ratio legis ustawy o świadczeniach rodzinnych, uznać należy, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, również winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń – w sposób w jaki ustawodawca uregulował tę kwestię w odniesieniu do innych świadczeń - poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie emerytury. Wybór ten może zrealizować poprzez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 uerfus. Zgodnie z tym przepisem, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty, co skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty emerytury poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 uerfus). Ponadto, istotnym jest, że dopiero wstrzymanie emerytury, pomimo tego iż jest ona prawem niezbywalnym, wyeliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, w postaci posiadania prawa do emerytury. Istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla emeryta, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, musi być bowiem interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zatem zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Podsumowując powyższe rozważania, zdaniem Sądu, wbrew temu co twierdzi skarżąca, rozwiązanie przyjęte w niniejszej sprawie przez organy jest prawidłowe oraz zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym, analizowanym całościowo z uwzględnieniem dyrektyw wykładni systemowej i celowościowej. Jednocześnie stwierdzić należy, że w sprawie brak jest podstaw do uznania, że skarżąca chcąc uzyskać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie musiała zrezygnować z pobierania emerytury i tym samym, że mogła ona skutecznie domagać się przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości różnicy pomiędzy otrzymywanym przez nią świadczeniem w postaci emerytury, a świadczeniem pielęgnacyjnym. W systemie świadczeń rodzinnych brak jest bowiem rozwiązana pośredniego, które pozwoliłoby rozwiązać sytuację kolizji uprawnień do świadczeń, np. poprzez obniżenie wysokości przyznanego świadczenia proporcjonalnie do wysokości pobieranej emerytury. Proponowaną przez skarżącą koncepcję wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego w pomniejszonej wysokości, zdaniem Sądu, uznać należy za instytucję nieuregulowaną przez ustawodawcę i wobec tego niedopuszczalną w aktualnym stanie prawnym. Wskazać należy przy tym, że brak uregulowania ww. kwestii przyznała de facto również sama skarżąca, podnosząc, że istnieje potrzeba uregulowania tzw. uzupełniającego świadczenia pielęgnacyjnego. Organy prawidłowo odmówiły zatem skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia, bowiem w sprawie ziściła się przesłanka negatywna z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr polegająca na realizacji prawa do emerytury w postaci pobierania tego świadczenia i braku woli skarżącej zawieszenia prawa do świadczenia emerytalnego, w sytuacji w której w toku postępowania i przed wydaniem decyzji skarżąca została pouczona i wezwana do podjęcia stosownych czynności w celu wyeliminowania ww. przeszkody (realizacja prawa do emerytury) w przyznaniu jej wnioskowanego świadczenia - czego jednak strona nie uczyniła. Skarżąca, zobowiązana przez organ do przedłożenia decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury, nie dopełniła bowiem tego obowiązku, doprowadzając tym samym do wydania decyzji odmownej. Wyrazem zastosowania na gruncie niniejszego postępowania prawidłowej wykładni przepisów uśr przez organy jest w szczególności skierowanie przez organ I instancji do skarżącej pisma z dnia [...] kwietnia 2021 r., gdzie organ wskazał na czynności, które winna ona podjąć w celu spełnienia wszystkich wymaganych przepisami przesłanek do przyznania jej wnioskowanego świadczenia. Stwierdzić należy zatem, że organ I instancji kierując się właściwą interpretacją ww. przepisu, zgodną z dyrektywami wykładni systemowej i celowościowej, oraz uwzględniając okoliczności faktyczne sprawy tj. fakt posiadania i pobierania przez skarżącą emerytury, wezwał stronę do przedłożenia decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury, pouczając ją jednocześnie o powodach takiego działania – co stanowiło w istocie umożliwienie skarżącej dokonania wyboru korzystniejszego dla niej świadczenia. Powyższe świadczy o prawidłowym działaniu organów, zwłaszcza organu I instancji, który w toku postępowania w pełni wykorzystał przysługujące mu instrumenty prawne i podjął czynności zmierzające do umożliwienia uzyskania przez skarżącą świadczenia korzystniejszego, realizując tym samym obowiązki wynikające z art. 9 i art. 79a kpa. Skoro jednak skarżąca jednoznacznie i wyraźnie odmówiła rezygnacji z pobierania przysługującej jej emerytury i nie przedłożyła decyzji o jej wstrzymaniu, to tym samym organ nie miał możliwości przyznania skarżącej świadczenia. Na uwzględnienie nie zasługuje ponadto argumentacja skarżącej, w zakresie w jakim odniosła się ona do wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. SK 2/17, bowiem wyrok ten dotyczy zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, w związku z czym nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, że skarżącej prawidłowo w sprawie odmówiono przyznania wnioskowanego świadczenia z uwagi na stwierdzoną przesłankę negatywną w postaci pobierania świadczenia emerytalnego. Organy orzekające nie naruszyły przy tym przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i wymagałby eliminacji zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. Z tych powodów skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ppsa. Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.