I OZ 582/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1021/19 o odrzuceniu skargi A. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 23 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. W uzasadnieniu wskazał, że zarządzeniem z 17 maja 2019 r. Przewodnicząca Wydziału I wezwała skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, tj. różnicy między wysokością odszkodowania ustalonego w zaskarżonej decyzji, a wysokością odszkodowania należnego, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka sądowa zawierająca powyższe wezwanie, mimo że była dwukrotnie awizowana, nie została podjęta (pierwsze awizo z 17 czerwca 2019 r., powtórne awizo z 25 czerwca 2019 r.). Przesyłkę tę awizowano w sposób prawidłowy, a tym samym należało uznać ją za doręczoną z dniem 1 lipca 2019 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upływał 8 lipca 2019 r. Do dnia dzisiejszego skarżący nie wskazał jednak wartości przedmiotu zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, podając jednocześnie wartość przedmiotu zaskarżenia. Wskazał, że ani przedmiotowe wezwanie, ani oba awiza do niego nie dotarły. Nie jest to jednak odosobniony przypadek, bowiem przesyłki pocztowe do niego nie docierają, co zgłaszał już wielokrotnie w Urzędzie Pocztowym 1 przy ul. Świętokrzyskiej 31/33 w Warszawie. Do zażalenia nie dołączył żadnych dokumentów, które uprawdopodobniałyby powyższe twierdzenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Przedmiotem niniejszej skargi jest wysokość ustalonego przez organ odszkodowania. Skarżący nie podał jednak, jaką konkretnie kwotę kwestionuje. W tej sytuacji, wobec niedochowania przez skarżącego wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia wynikającego z art. 215 § 1 p.p.s.a., co stanowiło brak formalny skargi, został on wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, od której można będzie wyliczyć należny wpis. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do prawidłowości doręczenia przedmiotowego wezwania. Zdaniem skarżącego nie mógł on wykonać zarządzenia Przewodniczącej Wydziału, bowiem "przesyłka do niego nie dotarła", co "nie stanowi odosobnionego przypadku". W niniejszej sprawie do doręczenia wezwania do uzupełnienia braku skargi doszło w trybie art. 73 p.p.s.a. Przepis ten w § 1 przewiduje, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z § 2 zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w ww. terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Stosownie do art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a. Przytoczona regulacja stwarza zatem możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. fikcji doręczenia. Oznacza to, że pismo fizycznie nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami, próby doręczenia przesyłki na wskazany w skardze adres, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może uznać, że pismo zostało skutecznie doręczone. Z kolei domniemanie to może zostać obalone przez stronę, jeśli wykaże, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego. Jednakże skarżący w zażaleniu nie podniósł zarzutu, że adnotacje doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki są nieprawdziwe. Samo twierdzenie skarżącego, że nie otrzymał awiza o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, bez rzeczowego rozwinięcia tego zarzutu, nie mogło skutecznie obalić wyżej opisanego domniemania doręczenia pisma. Przyjęcie takiego stanowiska podważałoby sens regulacji dotyczącej wprowadzenia fikcji doręczenia. Skarżący w istocie nie podjął jakiejkolwiek próby wykazania lub uprawdopodobnienia swojego twierdzenia. Bezspornym jest, że przesyłkę pocztową zawierającą wezwanie do uzupełnienia braku skargi wysłano na adres wskazany w skardze, a przesyłka ta nie została odebrana przez skarżącego. Jak wynika z adnotacji doręczyciela z 17 czerwca 2019 r. (na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru) przesyłka została tego dnia awizowana po raz pierwszy, a zawiadomienie o jej złożeniu z informacją o możliwości odbioru przesyłki we wskazanej placówce w siedmiodniowym terminie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej w miejscu doręczenia. Następnie 25 czerwca 2019 r. dokonano ponownego awizowania z informacją o miejscu i terminie odbioru przesyłki. Istniały zatem podstawy do uznania przesyłki za skutecznie doręczoną z upływem 1 lipca 2019 r. (art. 73 § 4 p.p.s.a.). W tej sytuacji, wobec nieuzupełnienia wpisu od skargi, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.