VI SA/Wa 987/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy i zawieszenia wydawania nowych świadectw oddala skargę UZASADNIENIE 1 Sygn. akt VI SA/Wa 987/20 2 3 UZASADNIENIE 4 Zaskarżoną decyzją z dnia roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 32b ust. 1 oraz art. 32f ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.), w związku z art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L Nr 300/72 z dnia 14 listopada 2009 r.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego o sygnaturze [...]. orzekł o cofnięciu świadectwa kierowcy o numerze [...] z dnia [...] r. (dotyczące kierowcy D. P.) i zawiesił wydawanie przedsiębiorcy P. M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...] nowych świadectw kierowców przez okres roku. 5 W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2018 r. przedsiębiorcy P. M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...], zostało udzielone świadectwo kierowcy o nr [...] do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej ważne od dnia [...] listopada 2018 r. do dnia [...] listopada 2021 r., w którym jako kierowca został wskazany obywatel Białorusi D. P.. Przedsiębiorca do wniosku o udzielenie świadectwa kierowcy przedstawił m.in. kserokopię orzeczenia psychologicznego wydanego przez [...] w dniu [...] maja 2016 r. oraz kserokopię świadectwa kwalifikacji zawodowej nr [...]. wydanego przez Ośrodek Szkolenia nr [...] w R. w dniu [...] maja 2016 r. W związku z powziętą informacją, że kserokopia orzeczenia psychologicznego nr [...] nie została wystawiona przez [...] oraz kserokopia świadectwa kwalifikacji zawodowej nr [...]. z dn. [...] maja 2016 r. nie została wystawiona przez Ośrodek Szkolenia nr [...] w R., pismem z dnia 05.11.2019 r. przedsiębiorca został wezwany do przedłożenia czytelnej kopii orzeczenia psychologicznego i świadectwa kwalifikacji zawodowej dotyczących D. P., ważnych na dzień wydania świadectwa, tj. [...].11.2018 r. Strona, pismem z dnia [...].11.2019 r., przesłała wyjaśnienia, w których wskazała, że nie miała świadomości, że dokumenty, które kierowca przedstawił w momencie przyjmowania się do pracy są fałszywe, a także w załączeniu do ww. pisma strona ponownie przesłała kserokopię orzeczenia psychologicznego oraz kserokopię świadectwa kwalifikacji zawodowej nr [...] r., a także kserokopię świadectwa kierowcy, kserokopię orzeczenia psychologicznego nr [...] oraz kserokopię orzeczenia lekarskiego nr [...]. W związku z niedostarczeniem wskazanych w wezwaniu dokumentów, zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr [...] oraz art. 32f ust. 2 ustawy o transporcie drogowym do przedsiębiorcy zostało wysłane zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy o numerze [...] zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku, zawierające informację o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu 10.12.2019 r. do organu wpłynął wniosek dowodowy strony o przesłuchanie w charakterze świadka D. P. oraz J. L., a także akta osobowe pracownicze D. P.. Pismem z dnia 23.12.2019 r. przedsiębiorca został powiadomiony o odmowie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. pismem z dnia 08.01.2020 r. organ zawiadomił stronę o zakończeniu procedury gromadzenia materiału dowodowego, pouczając jednocześnie o treści art. 10 § 1 k.p.a. W dniu 13.01.2020 r. wpłynął wniosek dowodowy strony w postaci aktualnej dokumentacji dotyczącej zatrudnionego kierowcy D. P.. Organ przytoczył treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia tj.: art. 32b ust. , art. 32a ustawy o transporcie drogowym i wyjaśnił, że warunkiem zatrudnienia kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego UE jest stosowanie określonych w przepisach UE wymogów dotyczących posiadania świadectwa kierowcy które to wymogi określa art. 5 ust. 1 Rozporządzenia nr 1072/2009. Wskazał, że w prawodawstwie krajowym możliwość skutecznego sprawdzenia, czy kierowcy istotnie spełniają wymogi do wydania przedsiębiorcy świadectwa kierowcy zapewnia art. 32f ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego Główny Inspektor Transportu drogowego może w każdym czasie wezwać przedsiębiorcę posiadającego świadectwo kierowcy do przedstawienia dokumentu potwierdzającego spełnianie wymagań, o którym mowa w art. 32b ust. 5. Z kolei w art. 39a ust. 1 ustawodawca wskazał, że przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: 1) ukończyła: a) 18 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną, C1 lub Cl+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, b) 21 lat w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną, D1 lub D1+E, o ile przewóz wykonywany jest na liniach regularnych, których trasa nie przekracza 50 km o ile kierowca uzyskał odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, c) 23 lata - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną; 2) posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, z zastrzeżeniem ust. la; 3) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 5) uzyskała kwalifikację wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną, zwane dalej "kwalifikacją"; 6) ukończyła szkolenie okresowe. Kierowca, który jest obywatelem państwa spoza Unii Europejskiej i Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, chcący zawodowo na terenie RP wykonywać transport drogowy zgodnie z art. 32a i art. 39f ust. 3 u.t.d. zobowiązany jest do posiadania świadectwa kierowcy wydanego w myśl art. 32b ust. 1 u.t.d. przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Przedsiębiorca, aby uzyskać świadectwo kierowcy składa wniosek oraz potwierdza, że kierowca ten spełnia wymagania określone w art. 39a u.t.d. Jednym z wymogów jest potwierdzenie odbycia przez kierowcę odpowiedniego szkolenia dotyczącego kwalifikacji wstępnej/szkolenia okresowego. Kolejnymi dokumentami są orzeczenie lekarskie oraz orzeczenie psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Takie dokumenty muszą zostać wydane na terenie RP lub na obszarze Unii Europejskiej lub Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA). GITD wyjaśnił, że za pośrednictwem poczty zwrócił się do podmiotu wydającego orzeczenia psychologiczne oraz świadectwo kwalifikacji zawodowej w celu potwierdzenia ich autentyczności, a którzy to zaprzeczyli wydania ww. dokumentów. Powyższe zatem dowodzi, że w dacie wydania świadectwa kierowcy przedsiębiorca nie spełniał warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy. Dodatkowo przedsiębiorca jak sam przyznał w piśmie z dnia 19 listopada 2019 r. nie podjął próby potwierdzenia dokumentów twierdząc, że nie miał takiej możliwości. Przedsiębiorca miał możliwość, tak jak to uczynił organ zwrócenia się do odpowiednich placówek, w celu ustalenia wiarygodności okazanych przez kierowcę dokumentów. Zaniechanie powyższego obowiązku winno skutkować cofnięciem świadectwa kierowcy i zawieszeniem wydawania nowych świadectw przez okres roku. Nadto skoro przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że przedstawione przez stronę dokumenty, które były podstawą do wydania świadectwa kierowcy okazały się fałszywe, tut. organ posiadając taką wiedzę nie mógł odstąpić od stwierdzenia naruszenia prawa. Naruszenie to ma przecież rażący charakter związany z przedstawianiem w organach administracji publicznej sfałszowanych dokumentów i wykorzystywaniem ich do uzyskania pozytywnej decyzji administracyjnej. Przedsiębiorca posiadając dokumenty kierowcy nie podjął żadnej próby zweryfikowania ich wiarygodności, żaden przepis prawa nie wyłącza przedsiębiorcy z obowiązku weryfikacji przedstawionych przez nowo przyjętych pracowników dokumentów. Sam przedsiębiorca w sytuacji, gdy nie mógł sprawdzić wiarygodności przedstawionych przez kierowcę dokumentów, miał możliwość skierowania go na odpowiednie badania. W ocenie organu strona przy zachowaniu należytej staranności miała możliwość weryfikacji przedstawionych dokumentów, zaniechanie powyższego obowiązku powinno skutkować stwierdzonym naruszeniem. Przedsiębiorca mógł wystąpić z zapytaniem do J. L. [...] oraz Ośrodka Szkolenia nr [...] w R. z prośbą o wskazanie czy zatrudniony przez nią kierowca w rzeczywistości odbył badania psychologiczne oraz uzyskał świadectwo kwalifikacji zawodowej. Organ dodał, że przedsiębiorca po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego wyciągnięcie konsekwencji w stosunku do kierowcy (np. postępowanie dyscyplinarne), który przedstawił sfałszowany dokument, a jedynie wskazał, że kierowca zostanie surowo ukarany oraz, że podjął działania mające na celu wyrobienie prawidłowych dokumentów dla pracownika. Ponadto art. 32f ust.2 u.t.d. wyraźnie wskazuje, że w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy - właściwy organ cofa i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku, a zatem bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie pozostaje sytuacja finansowa strony. Stosownie do treści art. 7 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1072/2009 właściwe organy cofają licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy, gdy posiadacz przestał spełniać warunki określone w art. 4 ust. 1 lub te, o których mowa w art. 5 ust. 1, lub podał nieprawidłowe informacje we wniosku o licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy oraz w oparciu o art. 32f ust. 2, w myśl którego w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy - właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku. Mając powyższe na względzie organ stwierdził, że na podstawie materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu wystąpiły podstawy do cofnięcia świadectwa kierowcy o numerze [...] i zawieszenia wydawania przedsiębiorcy P. M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...] nowych świadectw kierowców przez okres roku. Organ podkreślił, że zgodnie z u.t.d. przedsiębiorca przed wydaniem świadectwa kierowcy winien dokonań weryfikacji okazanych przez niego dokumentów, tym bardziej że potwierdza ich autentyczność w toczącym się postępowaniu. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. M., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej punktu 2 i zasądzenie kosztów postępowania. . Podniósł zarzuty naruszenia . 1) art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego i wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy, poprzez brak wezwania w . charakterze świadka kierowcy D. P., którego świadectwo kierowcy dotyczyło, celem weryfikacji, czy w dniu przedstawienia wniosku do organu spełniał wymagania, o których mowa w art. 32b ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 39a ustawy o transporcie drogowym , . 2) art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez pominięcie okoliczności, że strona w toku postępowania wskazała na przyczyny niemożności weryfikacji dokumentów D. P.; . 3) art. 32b ust. 1 oraz art. 32f ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, poprzez ich błędną interpretacje polegającą na niewłaściwym uznaniu, iż zachodzą przesłanki do zawieszenia wydawania nowych świadectw na okres roku na rzecz skarżącego, . 4) art. 7 w zw. Art. 77, art. 80, art. 81 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, co spowodowało brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i błędne przyjęcie iż strona świadomie w sposób nieprawidłowy wykorzystywała świadectwo kierowcy, . 5) art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niemogący budzić zaufania jego uczestników do władzy publicznej, polegające na tym, że dopiero na etapie decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ dokonuje sprecyzowania wymogów, jakim odpowiadać powinien dokument, którego w toku postępowania żądał od skarżącego, podczas gdy w samym wezwaniu - jeszcze przed formalnym wszczęciem postępowania - wymogów tych nie wskazał, zaś z przedstawienia przez skarżącego dokumentu spełniającego wymogi określone tylko w wezwaniu wyciągnął negatywne konsekwencje. ; W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i szczegółowo uzasadnił podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W działaniu organu wydającego decyzję Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Materiał dowodowy został w toku postępowania przed organami zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Ponadto ten materiał dowodowy był znany stronie postępowania. Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyr. NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31). W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Tym samym ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), co pozwala na ocenę prawidłowości zastosowania przez organ w przedmiotowej sprawie przepisów prawa materialnego. Stosownie do art. 32b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.) Główny Inspektor Transportu Drogowego w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania, zmienia, cofa świadectwo kierowcy lub zawiesza wydawanie świadectw kierowców. Z kolei art. 32a powołanej ustawy daje podstawę do zatrudniania przez przedsiębiorców mających siedzibę na terytorium RP, wykonujących międzynarodowy transport drogowy rzeczy, kierowców niebędących obywatelami państw członkowskich UE. Warunkiem zatrudnienia kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego UE jest stosowanie określonych w przepisach UE wymogów dotyczących posiadania świadectwa kierowcy. Istotą funkcjonowania w prawodawstwie unijnym świadectwa kierowcy jest zagwarantowanie każdemu państwu członkowskiemu, że każdy kierowca z państw trzecich jest legalnie zatrudniony lub pozostaje do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz. Zauważenia wymaga, że świadectwo kierowcy jest potwierdzeniem, że kierowca niebędący obywatelem państwa członkowskiego UE, który posiada prawo jazdy wydane przez państwo trzecie i wykonuje lub zamierza wykonywać przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego, uzyskał kwalifikację wstępną, kwalifikację wstępną przyspieszoną lub ukończył szkolenie okresowe. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu, w dniu [...] listopada 2018 r. skarżącemu zostało udzielone świadectwo kierowcy o nr [...] do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej ważne od dnia [...] listopada 2018 r. do dnia [...] listopada 2021 r. w którym jako kierowca został wskazany obywatel Białorusi D. P.. Również bezspornym jest , że w dniu 5 listopada 2019 r. na podstawie art. 32f ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca został wezwany do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań wobec kierowcy, obywatela Białorusi, o których mowa w art. 32b ust. 5 u.t.d., tj. czytelnej kopii orzeczenia psychologicznego i świadectwa kwalifikacji zawodowej dotyczących D.P., ważnych na dzień wydania świadectwa, tj. [...].11.2018 r. Jak bowiem ustalił organ, dołączona do wniosku o udzielenie świadectwa kierowcy kserokopia orzeczenia psychologicznego nr [...] nie została wystawiona przez [...] oraz kserokopia świadectwa kwalifikacji zawodowej nr [...]. z dnia [...] maja 2016 r. nie została wystawiona przez Ośrodek Szkolenia nr [...] w R.. Stosownie do treści art. 7 ust. 2 lit. a Rozporządzenia nr 1072/2009 właściwe organy cofają licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy, gdy posiadacz przestał spełniać warunki określone w art. 4 ust.1 lub te, o których mowa w art. 5 ust. 1, lub podał nieprawidłowe informacje we wniosku o licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy oraz w oparciu o art. 32f ust. 2, w myśl którego w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy - właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku. Skoro skarżący w wymaganym terminie nie przedstawił w/w dokumentów to tym samym w dacie wydania świadectwa kierowcy nie spełniał warunków jego wydania. W sprawie znajdował zastosowanie art. 32f ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.t.d. Skarżący jako profesjonalista wykonująca usługi transportowe miał pełną świadomość co do zatrudniania kierowców, dokumentów jakimi winni się legitymować zatrudniani kierowcy niebędący obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej. To skarżący odpowiada za zatrudnianych pracowników, za złożone przez nich dokumenty i ponosi w tym przedmiocie odpowiedzialność. Określone w ustawie wymogi powinny być spełnione w dniu składania wniosku o wydanie świadectwa kierowcy, zaś obowiązująca w tym zakresie ustawa nie przewiduje konwalidowania tej czynności w okresie późniejszym. Dlatego też niewątpliwie zasadnicze i kluczowe w sprawie były dokumenty kierowcy, których skarżący nie złożył na wezwanie organu. Inne okoliczności takie jak: wprowadzenie skarżącego w błąd, brak przesłuchania kierowcy przez organ nie miały w sprawie znaczenia. Skarżący nie może przenosić odpowiedzialności na inne osoby (kierowcę) czy organ wobec braku spełniania warunków do wydania świadectwa kierowcy. Zbędne było przesłuchiwanie kierowcy, bowiem w sprawie kluczowe znaczenie miało przedstawienie wymaganych dokumentów, których brak nie mógł zostać konwalidowany przesłuchaniem świadka (kierowcy). Również co istotne, niewątpliwie spowodowałoby przedłużenie postępowania, a i tak nie doprowadziłoby do odmiennej oceny prawnej, bowiem to pracodawca odpowiada za zatrudnienie kierowcy. Skarżący zatrudniając pracownika obcego państwa w szczególny sposób powinien zachować ostrożność sprawdzając jego dokumenty. Przedsiębiorca odpowiada za dobór pracowników. Profesjonalny przewoźnik nie może skutecznie bronić się argumentem, że tego typu zdarzeń czy okoliczności nie mógł przewidzieć, czy też, że zdarzenie miało miejsce po raz pierwszy. W konkluzji stwierdzić należy, że organ nie miał możliwości odstąpienia od zastosowania sankcji wynikającej z art. 32 f ust. 2 u.t.d., tj. cofnięcia świadectwa kierowcy i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres roku, bowiem jak stanowi ust. 2 powołanego art. w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy – należało zastosować art. 32b oraz art. 32 f ust. 1 i 2 u.t.d. Omawiany przepis nie stwarza trudności interpretacyjnych. Organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne sprawy służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniu decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W kontekście powyższych rozważań Sąd za nieuprawnione uznał podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 3 i 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego, błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nie jest zrozumiałym zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niemogący budzić zaufania jego uczestników do władzy publicznej, polegające na tym, że dopiero na etapie decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ dokonuje sprecyzowania wymogów, jakim odpowiadać powinien dokument, którego w toku postępowania żądał od skarżącego, podczas gdy w samym wezwaniu - jeszcze przed formalnym wszczęciem postępowania - wymogów tych nie wskazał, zaś z przedstawienia przez skarżącego dokumentu spełniającego wymogi określone tylko w wezwaniu wyciągnął negatywne konsekwencje. Należy bowiem zauważyć, że skarżący nie wnosił o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. Końcowo wskazać należy, że zastosowana dolegliwość w postaci cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenie wydawania przedsiębiorcy nowych świadectw kierowców przez okres roku, z istoty swej wywołuje negatywne konsekwencje dla strony i na tym polega dotkliwość tego środka, wykorzystywanego w systemie prawa jako gwarancja ochrony określonych wartości nadrzędnych i interesu publicznego. Funkcją sankcji przewidzianych w ustawie o transporcie drogowym jest funkcja prewencyjna, służąca mobilizowaniu podmiotów organizujących transport drogowy do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, by transport drogowy odbywał się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób, zaś w rozpoznawanej sprawie skarżący nie zapewnił takich rozwiązań organizacyjnych, skoro doszło do zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż decyzje organów obu instancji nie naruszają unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani też przepisów prawa materialnego. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały cofnięcie świadectwa kierowcy oraz zawieszenie wydawania skarżącemu nowych świadectw kierowców przez okres roku, Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. ----------------------- 11