II SA/Gl 888/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka,, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Protokolant Marta Guzik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. P. i C. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy, w wyniku wznowienia postępowania, uchylenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] roku Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla I. S., obejmującego budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją wod. – kan., c.o., gazową, elektryczną oraz (pkt 2 decyzji) budowę zjazdu z ul. [...] na działkę nr [...] w B., obręb L. W dniu 13 marca 2014 roku C. i A. P. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją organu I instancji z dnia [...] roku na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Równocześnie wnieśli o wstrzymanie wykonania tej decyzji na podstawie art. 152 § 1 kpa. Postanowieniem Prezydenta Miasta B. z dnia [...] roku na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, 148 i 149 oraz 150 § 1 kpa wznowiono postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] roku. Decyzją z dnia [...] roku Prezydent Miasta B. (po wcześniejszym uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] roku o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] roku decyzją Wojewody [...] z dnia [...] roku) stwierdził, że dotychczasowa decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] roku została wydana z naruszeniem prawa, jednakże odstąpił od uchylenia tej decyzji z powodu okoliczności o których mowa w art. 146 § 2 kpa. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 145 § 1 pkt 4, 149 § 2, 150 § 1, 151 § 2 i 146 § 2 kpa. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że C. i A. P. są stronami niniejszego postępowania bowiem z analizy przedłożonej przez inwestora dotyczącej zacienienia lokalu mieszkalnego C. i A. P., którzy zamieszkują w budynku, zlokalizowanym na działce [...] (której współwłaścicielami są państwo P.) wynika, że obszarem oddziaływania projektowanego budynku objęta jest działka [...]. Zgodnie z projektem budowlanym dołączonym do wniosku o pozwolenie na budowę, budynek usytuowany jest w odległości 3m ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w stosunku do działki nr [...]. Oddziaływanie nowobudowanego obiektu na działkę nr [...] związane, jest z zacienieniem przez obiekt nowoprojektowany istniejącego budynku. Jednakże biorąc pod uwagę układ funkcjonalny lokalu mieszkalnego Państwa P. organ stwierdził, że jeden z pokoi (jest ich w sumie trzy) posiada doświetlenie światłem dziennym od strony południowej. Spełniony został więc warunek określony w § 60 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku, co – zdaniem organu – oznacza, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę budynku na działce [...]. Od tej decyzji odwołanie złożyli C. i A. P. określając w nim, że zaskarżenie dotyczy jedynie pkt 2 decyzji to jest odstąpienia od uchylenia decyzji z [...] roku. W treści odwołania podnieśli, że od czasu złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie zostały wstrzymane prace przy budowie, ani nie została podjęta żadna decyzja o wstrzymaniu. Twierdzili, że budynek nowoprojektowany zacienia ich okna od strony południowo – zachodniej. Brak jest bowiem dostępu światła dziennego do pokoju w którym przebywa ich uczący się syn. Podali także, że inwestycja (na działce [...]) jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Wskazywali na zasadę dobrego sąsiedztwa z której wynika, że aby nowa zabudowa była zgodna z funkcją już istniejącą nie może ona być sprzeczna z tą funkcją, a budynek stawiany na działce [...] znacznie odbiega pod względem architektonicznym od budynków sąsiednich. Zdaniem odwołujących się lokalizacja budynku na działce [...] narusza ich interes. Nie można bowiem przyjąć, że zachowanie odległości określonych w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 roku przesądza o tym, że usytuowanie tych obiektów nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora. Nawet bowiem usytuowanie budynku zgodnie z przepisami "może oddziaływać negatywnie na sąsiednią działkę". Podnieśli, że ich mieszkanie stało się "ciemną norą" i straciło na wartości. W konsekwencji wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji w punkcie 2 i jej zmianę na "naszą korzyść". Wojewoda [...] nie uwzględnił powyższego odwołania i decyzją z dnia [...] roku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, że jak wynika z załączonej do akt sprawy analizy zacienienia elewacji budynku mieszkalnego na działce nr [...], przez nowobudowany budynek mieszkalny na działce nr [...], dojdzie do zacienienia okna lokalu na parterze w elewacji zachodniej. Następnie organ zacytował § 13 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku dotyczący naturalnego oświetlenia oraz § 60 ust. 1 rozporządzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że z przedłożonej do akt sprawy analizy zacienienia budynku mieszkalnego na działce [...] wynika, że posiada on dwa lokale mieszkalne. Elewacja zachodnia tego budynku jest nasłoneczniona od godziny 13 – tej. Okno lokalu na parterze elewacji zachodniej jest zacienione od godziny 13 – tej do 17 – tej, w tym od 15 – tej przez nowobudowany budynek na działce [...]. Równocześnie z akt sprawy wynika, że oba lokale mieszkalne na parterze i piętrze posiadają pokoje mieszkalne z oknami usytuowanymi na elewacji południowej które są nasłonecznione od godziny 7:00 do 16:00. Istotnie nowoprojektowany budynek na działce [...] oddziaływujący na budynek mieszkalny na działce [...] (powinno być [...]) będącej współwłasnością wnioskodawców, jednakże oddziaływanie to nie narusza przepisów prawa, a w związku z tym uzasadnionego prawnie interesu właścicieli przedmiotowej nieruchomości. Ponieważ okoliczność czasowego zacienienia budynku na działce [...] nie narusza przepisów prawa materialnego w związku z tym brak jest przesłanki do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu decyzja z dnia [...] roku zawierała jedynie wadę formalną (nie uznania państwa P. za stronę postępowania), jednakże pod względem merytorycznym nie naruszała ona przepisów prawa materialnego co – w ocenie organu odwoławczego – czyniło zasadnym zastosowanie art. 146 § 2 kpa. Organ też stwierdził, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji. Skargę na decyzję ostateczną złożyli C. i A. P. wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji organu I instancji zarzucając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wielu przepisów prawa materialnego oraz naruszeniem przepisów procedury. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący kwestionują ustalenie zacienienia na podstawie "analizy zacienienia elewacji budynku", którą zdaniem skarżących trudno uznać za mającą walor dowodowy. Ich zdaniem w celu ustalenia zacienienia organy winny skorzystać z opinii biegłych i przeprowadzić oględziny. W związku z tym zastosowanie art. 146 § 2 kpa jest co najmniej przedwczesne. Podkreślili, że okno od strony południowo – zachodniej zacienia pokój (jedyny słoneczny), co wynika z ich obserwacji. Wskazywali na niezgodność wybudowanego obiektu z decyzją o warunkach zabudowy, bowiem inwestycja miała dotyczyć "budynku mieszkalnego – jednorodzinnego" a wybudowany obiekt budynkiem takim nie jest. Przedmiotowa zabudowa kłóci się z już istniejącą zabudową pod względem architektonicznym i urbanistycznym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Co do zasady sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają w sprawie zastosowania oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności, Sąd po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i okoliczności prawnych, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy stwierdzić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną tylko wówczas, jeżeli postępowanie, w którym decyzja ta została wydana było dotknięte kwalifikowaną wadą określoną w art. 145 kpa lub 145a kpa oraz w art. 145b kpa. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Zgodnie z art. 147 kpa wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa następuje tylko na żądanie strony, a termin do złożenia podania o wznowienie z tej przyczyny biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji i wynosi 1 miesiąc. W sprawie skarżący złożyli wniosek o wznowienie postępowania na postawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa i do wznowienia zasadnie w ocenie Sądu, doszło postanowieniem z dnia [...] roku. Kontrolowaną w sprawie decyzją Wojewoda [...] (decyzją z dnia [...] roku) między innymi na podstawie art. 151 § 2 oraz art. 146 § 2 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W istocie więc stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] roku, została wydana z naruszeniem prawa, jednakże odmówił jej uchylenia, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Taka decyzja, jak powyżej, zostaje wydana wówczas, gdy wystąpi choćby jedna z przesłanek zawartych w art. 146 kpa. Decyzja taka nie eliminuje z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą proceduralną, umożliwiającą wznowienie postępowania, stanowi natomiast podstawę do wszczęcia postępowania odszkodowawczego. Przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 kpa zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia wad treść rozstrzygnięcia powinna zostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się zaskarżonej decyzji tylko w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 kpa należy wykazać jakiego naruszenia przepisów proceduralnych dopuścił się organ administracji publicznej w poprzednim postępowaniu oraz, że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Z decyzji organów obu instancji wynika, że w obszarze oddziaływania obiektu zlokalizowanego na działce nr [...] (pozwolenie na budowę - pierwotne) mieści się działka [...], będąca współwłasnością skarżących, zabudowaną budynkiem mieszkalnym w którym lokal mieszkalny posiadają skarżący. Oddziaływanie nowobudowanego obiektu na działce [...] na działkę [...] związane jest z zacienieniem przez obiekt nowoprojektowany istniejącego obiektu (na działce nr [...]). Jednakże mając na uwadze układ funkcjonalny lokalu mieszkalnego skarżących (z akt sprawy administracyjnej), który składa się z trzech pokoi, należy stwierdzić że jeden z trzech pokoi posiada doświetlenie światłem dziennych od strony południowej, co odpowiada wymaganiom § 60 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku. Niewątpliwie też wynika, z zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, że naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji z dnia [...] roku polegało na braku udziału skarżących w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie. Podsumowując Sąd stwierdza, że co prawda projektowany budynek na działce nr [...] oddziałuje na budynek mieszkalny usytuowany na działce [...] będący współwłasnością skarżących, jednakże oddziaływanie to nie narusza przepisów prawa (a tym samym uzasadnionego interesu prawnego właścicieli przedmiotowej nieruchomości). Kontrola zaskarżonej decyzji z urzędu, a także zarzuty skargi nie mogły doprowadzić do podważenia jej legalności. Organy, orzekając w sprawie dwukrotnie, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a przywołanie art. 146 § 2 kpa było uzasadnione i żadnym wypadku nie było przedwczesne. Trzeba też wskazać, że przywołane w odwołaniu orzeczenia sądów administracyjnych dotyczą decyzji o warunkach zabudowy. W szczególności niesłuszne są zarzuty dotyczące niezgodności wykonanych robót z decyzją o warunkach zabudowy, co wyjaśniono w zaskarżonej decyzji. Skoro w ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu to skarga nie mogła być uwzględniona – art. 151 p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r., po. 270 ze zm.). im