I SA/Wa 390/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Skiba sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska (spr.) asesor WSA Anna Fyda – Kawula Protokolant specjalista Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2022 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w B. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 26 listopada 2021 r. nr DO-II.7610.269.2021.JL w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 26 listopada 2021 r., nr DO-II.7610.269.2021.JL Minister Rozwoju i Technologii, po rozpatrzeniu odwołania Spółki [...] S.A. w B. od decyzji Wojewody Śląskiego z 30 czerwca 2021 r., nr NWIV.752.8.2021, utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego. W uzasadnieniu Minister wskazał, że Wojewoda Śląski decyzją z 30 czerwca 2021 r., działając na podstawie art. 200 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1991, dalej jako "ugn") oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Kopalnię [...] "[...]" w L. prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w L., obręb [...], [...], obejmującego działki: nr [...] o pow. 8 m2, nr [...] o pow. 447 m2, nr [...] o pow. 1 ha 2063 m2, nr [...] o pow. 1 027 m2, nr [...] o pow. 93 m2, nr [...] o pow. 1 580 m2, nr [...] o pow. 1 ha 0108 m2, nr [...] o pow. 1 270 m2, dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Odwołanie od decyzji Wojewody złożyła Spółka [...] S.A. w B. Po rozpatrzeniu sprawy Minister Rozwoju i Technologii wskazał, że przedmiotowa decyzja została wydana, m. in. na podstawie art. 200 ust. 1 ugn, zgodnie z którym grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Decyzja uwłaszczeniowa ma charakter deklaratoryjny i odnosi się do stanu istniejącego 5 grudnia 1990 r. W myśl art. 200 ust. 4 ugn uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich. Organy ustaliły, że aktem notarialnym z 1 marca 1993 r., Rep. A [...] oraz postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z 1 kwietnia 1993 r., sygn. akt [...] Kopalnia [...] "[...]" w L. uległa przekształceniu, wchodząc w skład jednoosobowej spółki akcyjnej Skarbu Państwa "[...] - Spółka Akcyjna" w T. Następnie zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z 29 października 2004 r., sygn. akt [...] nastąpiło połączenie Kompanii [...] S.A. jako spółki przejmującej z [...] Spółką [...] S.A., [...] Spółką [...] S.A., [...] Spółką [...] S.A., [...] Spółką [...] S.A. i [...] Spółką [...] S.A.- jako spółkami przejmowanymi. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego [...] z 29 czerwca 2017 r., sygn. akt [...] Kompania [...] S.A. uległa podziałowi przez przeniesienie całości majątku do Spółki [...] w B. (nr [...]) oraz dwóch spółek nowo zawiązanych: [...] Sp. z o.o. w K. (nr [...]) i [...] Sp. z o.o. w K. (nr [...]). Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wyciągu z planu podziału Spółki [...] S.A., przedmiotowe działki zostały przydzielone spółce [...] S.A w B. Powyższe oznacza, że Spółka jest następcą prawnym Kopalni [...] "[...]" w L. Posiada więc przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Organ ustalił na podstawie treści księgi wieczystej nr [...], że grunt oznaczony jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] stanowił 5 grudnia 1990 r. własność Skarbu Państwa, na podstawie decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z 26 kwietnia 1971 r. o wywłaszczeniu i odszkodowaniu: nr SW/IV/60/212/71, nr SW/IV/60/208/71, nr SW/IV/60/210/71 i nr SW/IV/60/209/71. Powyższe potwierdził również Starosta [...] w piśmie z 22 kwietnia 2021 r., znak: [...]. Okoliczności powyższe nie zostały zakwestionowane przez skarżącą. Minister wskazał, że kwestią sporną w sprawie jest to, czy przedmiotowy grunt znajdował się 5 grudnia 1990 r. w zarządzie Kopalni [...] "[...]" w L. (poprzednika prawnego spółki [...] S.A. w B.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że zarząd, to prawna forma władania nieruchomością. Obowiązująca 5 grudnia 1990 r. ustawa z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r. Nr 22, poz. 99) przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Zgodnie z art. 38 ust. 2 tej ustawy państwowe jednostki organizacyjne uzyskują grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. Ponadto na podstawie art. 87 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy, tj. 1 sierpnia 1985 r., w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych, które to zostało ustanowione między innymi na podstawie ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1961 r. Nr 32, poz. 159) przechodzą w zarząd tych jednostek. Mając na uwadze powyższe przepisy Minister podniósł, że zarząd nieruchomości był ustanawiany nie w sposób ogólny, lecz tylko dla ściśle określonych składników mienia. Jednocześnie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego istnienia zarządu nie można w żadnym przypadku domniemywać (por. wyroki NSA z: 10 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA 1989/97, 5 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 2240/98, 2 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 1295/05). W orzecznictwie przyjmuje się również, że decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej (uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 23 września 1993 r., sygn. akt III CZP 81/93, oraz wyrok NSA z 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 929/09). Organ wyjaśnił, że stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Zgodnie z kolejnymi ustępami § 4 rozporządzenia, jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których wyżej mowa, może wezwać państwowe i komunalne osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie. Jeżeli nie zachowały się dokumenty, o których mowa w ust. 1, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 kpa potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym. Dokumenty stanowiące podstawę stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu wskazuje się w uzasadnieniu decyzji, o której mowa w art. 200 ust. 1 pkt 2 ugn. Minister wskazał, że wnioskodawca wywodzi prawo zarządu do przedmiotowego gruntu z przedłożonego do akt sprawy odpisu księgi wieczystej nr [...], zgodnie z którym własność przedmiotowych działek została wpisana na rzecz Skarbu Państwa - pod zarządem i w użytkowaniu Kopalni [...] "[...]" w L., na podstawie decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. o wywłaszczeniu i odszkodowaniu. Kopalnia "[...]" w L. nabyła od osób fizycznych grunt obejmujący, m. in. przedmiotowe działki. Jednakże zarówno na podstawie ustawy z 29 kwietnia 1985 r. gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości jak i ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach prawo zarządu nie mogło powstać w sposób dorozumiany. Musiało istnieć zdarzenie prawne kreujące to prawo, w szczególności decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd. Z akt sprawy wynika, że jedyną podstawą władania przedmiotową działką przez Kopalnię [...] "[...]" w L. był szereg decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. o wywłaszczeniu nieruchomości i odszkodowaniu. Jednakże decyzja o wywłaszczeniu wydana w trybie przepisów ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 10 poz. 64 ze zm.) w żadnym razie nie ustanawiała prawa zarządu czy użytkowania w odniesieniu do konkretnej nieruchomości. Stosownie zaś do art. 2 ustawy wywłaszczeniowej wywłaszczenie mogło nastąpić wyłącznie na rzecz Państwa, a przedsiębiorstwo było tylko wnioskodawcą wywłaszczenia. Minister stwierdził, że treść wpisu w księdze wieczystej nie wskazuje na istnienie dokumentów potwierdzających prawo zarządu w stosunku do działek objętych niniejszym postępowaniem, bowiem decyzje o wywłaszczeniu i odszkodowaniu nie potwierdzają istnienia 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu. Pismem z 23 lutego 2021 r. Wojewoda Śląski wystąpił do Spółki [...] S.A. w B. oraz do Starosty [...] o przedłożenie dokumentu wskazanego w § 4 rozporządzenia potwierdzającego prawo zarządu do przedmiotowego gruntu, jednak wnioskodawca w wyznaczonym terminie nie nadesłał stosownego dokumentu. Jak wynika z pisma Starosty [...] z 22 kwietnia 2021 r., znak: [...] brak jest dokumentów, na podstawie których przedmiotowa nieruchomość została przekazana w użytkowanie Kopalni [...] "[...]" w L. Ponadto w powyższym piśmie Starosty wskazano, że na podstawie prawomocnej decyzji Urzędu Miejskiego Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami w T. z 27 listopada 1984 r., nr [...] wygaszono prawo użytkowania Kopalni [...] "[...]" w L. do przedmiotowych działek. Również do odwołania Spółka nie załączyła dokumentów potwierdzających przekazanie przedmiotowego gruntu w zarząd. Wobec powyższego Minister uznał, że nie została spełniona przesłanka posiadania przez Kopalnię [...] "[...]" w L. 5 grudnia 1990 r., prawa zarządu do działek objętych niniejszym postępowaniem uwłaszczeniowym. Skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Technologu z 26 listopada 2021 r. złożyła Spółka [...] S.A. w B. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.1 art. 200 ust. 1 ugn w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że brak jest podstaw do stwierdzenia nabycia z mocy prawa 5 grudnia 1990 r. przez Kopalnię [...] "[...]" ([...]) w L. prawa użytkowania wieczystego grunt 1.2 błędną wykładnię § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. i niewłaściwe przyjęcie, że wpis w księdze wieczystej nr [...], stwierdzający prawo zarządu [...] "[...]" ([...]) w L. nie stanowi podstawy do wykazania zarządu o którym mowa w art. 200 ugn, w odniesieniu do spornych nieruchomości, co skutkowało naruszeniem art. 3 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, 1.3 art. 38 ustawy 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach oraz art. 87 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że grunty państwowe będące w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przeszły z mocy prawa w użytkowanie, a następnie w zarząd tych jednostek, w sytuacji gdy właściwe zastosowanie tego przepisu prowadziłoby do stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego spornych gruntów. 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 2.1 art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 75 § 1 kpa, w szczególności poprzez dokonanie wybiórczej, dowolnej oceny materiału dowodowego oraz nie podjęcie wszystkich niezbędnych czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy i zebrania całego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 2.1.1 dowolne przyjęcie, że pismo Starosty [...] z 22 kwietnia 2021 r. może stanowić dowód wskazujący na wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego [...] "[...]", w sytuacji gdy wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego powinno być stwierdzone decyzją administracyjną, 2.1.2 brak podjęcia działań zmierzających do zebrania w całości materiału dowodowego i poprzestanie jedynie na twierdzeniu, że brak jest dokumentów znajdujących się w urzędzie Starosty, które wskazywałyby na istnienie zarządu [...] "[...]" 5 grudnia 1990 r. względem spornych nieruchomości, 2.1.3 brak podjęcia działań zmierzających do uzyskania z właściwego archiwum dokumentów potwierdzających prawo zarządu [...] "[...]" 5 grudnia 1990 r. względem spornych nieruchomości, 2.2. art. 107 § 3 kpa, poprzez niewskazanie w sposób wyczerpujący przyczyn z powodu których odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej dowodom zaoferowanym przez skarżącą i niewskazanie faktów pozwalających na przyjęcie odmiennego stanowiska niż to, które powołuje skarżąca. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody Śląskiego i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 200 ust. 1 pkt 1 ugn. Zgodnie z jego treścią w sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. poz. 464, z późn. zm.), z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się następujące zasady: nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych osób lub ich poprzedników prawnych. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. Nie narusza to praw osób trzecich. Jak wynika z powyższych przepisów istotnym dla podjęcia na podstawie art. 200 ugn decyzji było ustalenie, czy podmiot będący poprzednikiem prawnym skarżącej Spółki legitymował się 5 grudnia 1990 r. prawem zarządu do przedmiotowego gruntu. Zarząd zaś (obecnie trwały zarząd) był prawną formą władania. Sam więc fakt korzystania przez państwową osobę prawną z nieruchomości tego prawa nie kreuje. Decydujące znaczenie mają bowiem w tej kwestii: dzień wejścia w życie ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, tj. 5 grudnia 1990 r. oraz obowiązujące wówczas przepisy pozwalające stwierdzić, że w tym dniu określone mienie należało do przedsiębiorstw państwowych. Obowiązująca natomiast w owym czasie ustawa z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Tak więc stosownie do art. 38 ust. 2 tej ustawy dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: decyzja terenowego organu administracji państwowej o oddaniu w zarząd, zawarta za zezwoleniem tego organu umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, bądź umowa o nabyciu nieruchomości. W konsekwencji powyższego, istnienia prawa zarządu, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, nie można domniemywać. W sprawie pozostaje bezsporne, że według stanu na 5 grudnia 1990 r. przedmiotowy grunt stanowił własność Skarbu Państwa. Spór dotyczy natomiast tego, czy dokument przedłożony przez skarżącą Spółkę, tj. odpis z księgi wieczystej potwierdza spełnienie przez jej poprzednika prawnego posiadania prawa zarządu do tego gruntu w dniu 5 grudnia 1990 r. W kwestii sposobu dokumentowania tego prawa zasadnicze znaczenie mają przepisy rozporządzenia z 10 lutego 1998 r., w tym jego § 4 ust. 1, gdzie wymienione zostały dokumenty wskazujące na istnienie prawa zarządu. Stosownie do § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia dokumentem takim jest odpis z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości. Zgodnie natomiast z § 4 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których mowa w ust. 1, może wezwać państwowe i komunalne osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie. Prawidłowo wskazały organy obydwu instancji, że dowodu na istnienie prawa zarządu do wnioskowanych nieruchomości nie stanowi wpis w księdze wieczystej, w której w dziale II wpisano: własność państwowa pod zarządem i w użytkowaniu Kopalni [...] "[...]" w L. Podstawą wpisu były decyzje wywłaszczeniowe i odszkodowawcze z lat 1968 - 1971. Organy trafnie uznały, że wpisy te, stosownie do § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia nie są wystarczające do wykazania prawa zarządu. Wprawdzie odpis z księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości może stanowić dowód na istnienie prawa zarządu, jednakże koniecznym jest ustalenie na jakiej podstawie wpis omawianego prawa został dokonany. Jak wyżej zaznaczono wpis w dziale II księgi wieczystej został dokonany na podstawie decyzji wywłaszczeniowych i odszkodowawczych z lat 1968-1971. Należy zauważyć, że w okresie tym obowiązywał system jednolitej własności państwowej. Ujawnienie w takich uwarunkowaniach prawnych w księdze wieczystej obok Skarbu Państwa wpisu o zarządzie i użytkowaniu mienia państwowego wywłaszczonego na wniosek określonej jednostki, podyktowany był potrzebą zabezpieczenia interesów osób trzecich, które dzięki temu miały wiedzę przeciwko jakiej jednostce kierować swe ewentualne roszczenia związane z owym państwowym mieniem. Nie miał zatem na celu potwierdzania określonej publicznoprawnej formy władania mieniem (zarządu), której sprawowanie w dacie 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe jest warunkiem jego uwłaszczenia. Jak wynika z postanowienia Sądu Najwyższego z 14 czerwca 1963 r., sygn. akt I CR 336/63 - wpis taki ujawniał, kto jest uprawniony do wykonywania w imieniu własnym własności państwowej. Sam natomiast akt wywłaszczenia - niezależnie od tego czy przybierał formę decyzji administracyjnej, czy umowy cywilnoprawnej tego prawa nie kreował. Stanowił jedynie podstawę do zmiany istniejących na danej nieruchomości stosunków własnościowych. Stąd, aby wpis w księdze wieczystej mógł być uznany za dowód na istnienia w ww. dacie zarządu musiał być oparty na akcie owo prawo kreującym, do którego w treści księgi by nawiązywano. Tak też należy interpretować przyjętą w § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia regulację, że podstawą stwierdzenia przez organ prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych na dzień 5 grudnia 1990 r. jest odpis z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości. W sytuacji więc, gdy z treści księgi wieczystej nie wynikało aby ujawnienie w dziale II zarządu znajdowało oparcie w indywidualnym akcie prawo zarządu kreującym i takiego aktu skarżąca Spółka w toku postępowania nie przedstawiła, zasadnie organy obu instancji uznały sam wpis w księdze za niewystarczający dla stwierdzenia istnienia tego prawa w kluczowej dla uwłaszczenia dacie. Pogląd o niewystarczającym samym wpisie zarządu w księdze wieczystej, jako dowodu dla stwierdzenia jego istnienia, potwierdził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2943/19. Skoro zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził aby, w dacie istotnej dla uwłaszczenia, Kopalnia dysponowała indywidualnym aktem dotyczącym przedmiotowych nieruchomości, czy to w formie decyzji, umowy, czy też protokołu zdawczo - odbiorczego, który ustanowiłby na jej rzecz zarząd bądź użytkowanie i na taki akt nie powołuje się także skarżąca Spółka, to odmowa potwierdzenia uwłaszczenia na tych nieruchomościach poprzednika prawnego skarżącej odpowiada prawu. Z powyższych przyczyn niezasadny jest zarzut naruszenia art. 200 ust. 1 ugn w zw. z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia oraz art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Prawidłowo także wskazały organy na art. 38 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz przepisy ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, trafnie wywodząc, że prawo zarządu nie mogło powstać w sposób dorozumiany. Nie doszło więc do naruszenia tych przepisów. Zważyć należy, że 5 grudnia 1990 r. przedmiotowe działki nie były w użytkowaniu poprzednika prawnego skarżącej. Jak wynika bowiem z załączonej do pisma Starosty [...] z 22 kwietnia 2021 r. decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w T. z 27 listopada 1984 r., nr [...] wygaszono prawo użytkowania Kopalni [...] "[...]" w L. do tych działek. Następnie protokołem zdawczo-odbiorczym z 14 grudnia 1984 r. przekazano je Skarbowi Państwa. Wobec tego grunty te nie przeszły w zarząd Kopalni na podstawie art. 87 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Postępowanie dowodowe nie wykazało, aby Kopalni przysługiwało prawo zarządu do spornych działek. Skarżąca wezwana przez Wojewodę do przedłożenia dokumentu wskazanego w § 4 rozporządzenia potwierdzającego prawo zarządu, nie przedstawiła go. Wbrew zarzutom skargi stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy. Dowody na podstawie których był on ustalony zostały przez organy ocenione w sposób niewykraczający poza granice wyznaczone treścią art. 80 kpa. Stąd także zarzut naruszenia tego przepisu oraz przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa jest niezasadny. Skarżąca poza polemiką ze stanowiskiem organu nie wskazała żadnych innych dowodów, których ewentualne przeprowadzanie prowadziłoby lub mogło prowadzić do odmiennych konkluzji, niż poczynione przez organ. Stąd także zarzut naruszenia art. 75 § 1 kpa jest chybiony. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 kpa. Zważyć należy, że wprawdzie organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i 77 § 1 kpa), a następnie jego oceny z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), to jednakże nie oznacza, że Spółka, miała w tym postępowaniu pozostawać bierna. Z przepisów kpa normujących postępowanie dowodowe nie można zatem wywodzić, że organy zobowiązane są do nieograniczonego poszukiwania dowodów służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy strona pomimo wezwania, ich nie przedstawia. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonych okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (por. wyroki NSA z: 20 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 3719/17, 21 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2943/19). Wobec tego zarzut naruszenia przez organy przepisów procedury administracyjnej jest niezasadny. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.