II OSK 3232/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.), Sędzia WSA (del.) Piotr Broda, , po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 1330/17 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2018 r. oddalił skargę A. B. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej MPWIS) z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: MPWIS decyzją z dnia [...] września 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. (dalej PPIS) z dnia [...] lipca 2017 r., w sprawie: 1. wymierzenia A. B. kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł w związku ze stwierdzonym wprowadzaniem do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu posiadającego w swoim składzie 4-chloroetkatynon (4-CEC) substancję wyczerpującą pojęcie środka zastępczego w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.; dalej u.p.n.); 2. na podstawie art. 52a ust. 2 u.p.n. nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. decyzji zarzucił naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257; dalej k.p.a.) w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., a także art. 4 pkt 34 oraz art. 44b ust. 1, art. 44c ust.4 i art. 44c ust. 5 u.p.n. i art.52a ust. 1 u.p.n. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. Sąd uznał za bezsporne, że znaleziona u skarżącego substancja spełniała przesłanki do uznania jej za substancję podlegającą kontroli na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Okoliczność ta wynikała z badania testerem użytym podczas kontroli w dniu [...] listopada 2016 r. oraz z opinii toksykologicznej laboratorium T. Sp. z o.o. w K. z dnia [...] stycznia 2017 r. Sąd zaznaczył, że skarżący przeczył, by posiadany w dniu zatrzymania proszek był przeznaczony do dalszej odsprzedaży i stwierdził, że woreczek foliowy z substancją w postaci kryształków dał D. S. tylko w celu czasowego przechowania przed zbliżającymi się policjantami. Skarżący nie stracił władztwa nad tą substancją i nie przekazał jej D. S. do rozporządzania nią, czy to dla siebie, czy dla dalszego przekazania, czy udzielenia. Zdaniem organów, przekazanie przez skarżącego woreczka D. S., stanowiło wprowadzenie do obrotu środka zastępczego. W ocenie Sądu, przedstawiona przez skarżącego wersja nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym i stanowi wyłącznie przyjętą linię obrony. Zasady wiedzy, doświadczenia i logicznego rozumowania, w ocenie Sądu, nakazują zgodzić się z organami, że ilość, zawartość i sposób przechowywania przedmiotowej substancji, wskazują na przeznaczenie do dalszej odsprzedaży. Sąd zaznaczył, że skarżący był w posiadaniu ok. 99 gramów substancji, która, zgodnie z opinią toksykologiczną, sporządzoną w dniu [...] stycznia 2017 r. przez T. sp. z o.o. z siedzibą w K., zawierała 4-chloroetkatynon (4-CEC), będący środkiem zastępczym w rozumieniu art. 4 pkt 27 u.p.n. Taka ilość środka zastępczego była wystarczająca do przygotowania ponad 100 porcji dilerskich (tzw. "działek dilerskich"). Podczas przesłuchania w dniu [...] listopada 2016 r. w Komendzie Powiatowej Policji w W. skarżący przyznał się do sprzedawania narkotyków, zaznaczając równocześnie, że sam ich nie zażywa, a jedynie sporadycznie pali marihuanę. Trudno, zdaniem Sądu, dać wiarę wyjaśnieniom skarżącego złożonym w tym samym dniu oraz podczas przesłuchania w dniu [...] kwietnia 2017 r. w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w W., że substancję tą nabył na własny użytek. W ocenie Sądu, ilość znalezionej u skarżącego substancji oraz puste woreczki strunowe wskazują, że była ona przeznaczona na sprzedaż, przy czym osoba niezażywająca narkotyków nie nabywa na własny użytek nieznaną sobie substancję, której ilość wystarczy na ponad 100 działek dilerskich. Sąd zgodził się z organem II instancji, że zeznania skarżącego są niespójne i rozbieżne, bowiem w zeznaniu złożonym w Komendzie Powiatowej Policji w W. twierdził on, że zakupił sporną substancję po raz pierwszy, a podczas przeszukania mieszkania także została znaleziona ta sama substancja. Zasadnie zatem organ nie dał wiary składanym zeznaniom. Za przyjęciem, że skarżący wprowadzał do obrotu środek zastępczy przemawiały, w ocenie Sądu, wszystkie okoliczności sprawy, a nie tylko fakt, że przekazał woreczek ze środkiem zastępczym D. S. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. Organy administracyjne dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz w sposób spójny i logiczny dokonały jego oceny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 52a ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 34 u.p.n. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie, przejawiające się w uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie doszło do wprowadzenia do obrotu środka zastępczego przez A. B., w sytuacji, gdy przekazał on środek zastępczy innej osobie w celu chwilowego "przechowania", a nie w celu rozporządzania czy odpłatnie czy nieodpłatnie – co stanowi przesłankę wniesienia skargi kasacyjnej określoną przepisem art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do art. 52a ust. 1 u.p.n., kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy lub nową substancję psychoaktywną, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł. W myśl art. 4 pkt 34 u.p.n., użyte w tej ustawie określenie "wprowadzanie do obrotu" oznacza udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że pojęcie "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych (tzw. "dopalaczy"), o którym mowa w art. 4 pkt 34 u.p.n., oznacza udostępnienie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim zarówno niebędącymi ich konsumentami, jak i będącymi ich konsumentami, tj. nabywającymi je w celu własnego spożycia. W konsekwencji prowadząc postępowanie organ inspekcji sanitarnej ustala i ocenia, czy doszło do "wprowadzania do obrotu", czyli do udostępnienia w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek celu, osobie trzeciej odpłatnie lub nieodpłatnie, środka zastępczego (wyroki NSA z 15 lutego 2019 r., II OSK 768/17, LEX nr 2629569; z 26 stycznia 2017 r., II OSK 996/15, LEX nr 2288767; z 24 listopada 2015 r., II OSK 703/14, LEX nr 2002227). W pełni podzielając przedstawioną wyżej wykładnię pojęcia "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 u.p.n., za chybiony uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 52a ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 34 u.p.n., przez błędną wykładnię tych przepisów, a w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie. Sąd I instancji – wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie – dokonał prawidłowej wykładni wskazanych wyżej przepisów i w konsekwencji zastosował jej właściwie. W rozpatrywanej sprawie doszło do udostępnienia środka zastępczego osobie trzeciej, gdyż środek ten został przekazany, a więc udostępniony przez skarżącego innej osobie, przy czym – jak słusznie podkreślano w orzecznictwie NSA – nie ma w takiej sytuacji istotnego znaczenia forma i cel tego udostępnienia. Ponadto w toku postępowania administracyjnego prawidłowo rozważono wszystkie okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy, z powodu których nie dano wiary twierdzeniom skarżącego, że nie wprowadził on do obrotu przedmiotowego środka zastępczego, a Sąd I instancji słusznie stanowisko to zaakceptował. W sprawie tej zostały zatem spełnione przesłanki do zastosowania art. 52a ust. 1 u.p.n. W tym stanie rzeczy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego nie znalazł usprawiedliwionych podstaw. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.