I OSK 832/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 2 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1690/19 w sprawie ze skargi A. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz A. P. kwotę 257 (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1690/19, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu, w pkt 1. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, w pkt 2. zasądził od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz skarżącej A. P kwotę 497 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: A. P. w dniu 12 kwietnia 2019 r. zwróciła się do Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z wnioskiem o najem lokalu mieszkalnego. We wniosku podała, że do 2014 r. mieszkała (i była zameldowana) w lokalu socjalnym przy ul. [...] w Warszawie, którego najemcą była jej matka i od tego czasu nie posiada stałego miejsca zameldowania. W pkt 11 formularza wniosku wyjaśniła, że obecnie zamieszkuje w lokalu socjalnym, przydzielonym jej matce J. P., przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m. st. Warszawy. W uzasadnieniu wniosku (pkt 14 formularza) oświadczyła natomiast, że jest bezdomna, a u matki przebywa jedynie czasami, ponieważ matka jest uzależniona od alkoholu i stosuje wobec niej przemoc. Skarżąca dodała, że utrzymuje się z dochodu z tytułu wynagrodzenia za pracę. W toku postępowania skarżąca opisała swoją sytuację rodzinną i zdrowotną oraz wyjaśniła, że w 2006 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy orzekł jej eksmisję z lokalu socjalnego przy ul. [...] w Warszawie, z jednoczesnym przyznaniem prawa do lokalu socjalnego jedynie jej matce (w wykonaniu tego wyroku matce przyznano lokal przy ul. [...] w Warszawie). Wnioskodawczyni podała, że nie zrealizowała umowy w sprawie udzielenia ulgi w spłacie należności za lokal przy [...] (sąd ogłosił jej upadłość konsumencką) i w 2014 r. dobrowolnie wymeldowała się z tego lokalu. A. P. dodała, że w mieszkaniu matki znajdują się jej rzeczy osobiste i że utrzymuje to mieszkanie. Wyjaśniła, że gdy matka wyrzuca ją z mieszkania, wówczas mieszka na działce u znajomego. Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy podjął uchwałę nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. o odmowie zakwalifikowania i umieszczenia skarżącej na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, ze względu na niespełnienie określonych prawem wymagań do zawarcia umowy najmu takiego lokalu. W uzasadnieniu organ podał, że z przepisów § 22 ust. 2 pkt 1 i ust. 5 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego nr 132, poz. 3937 ze zm.) wynika, że organ może odmówić zakwalifikowania wniosku, jeżeli stwierdzi, że wnioskodawca nie przestrzegał warunków określonych w umowie najmu oraz nie wywiązywał się z obowiązków najemcy. Wskazano, że skarżąca nie wywiązała się z umowy dotyczącej spłaty zadłużenia z tytułu czynszu za lokal przy [...] w Warszawie, mimo że była współodpowiedzialna za powstałe zadłużenie, po drugie obecnie zamieszkuje w lokalu socjalnym, którego najemcą jest jej matka bez zgody właściciela lokalu (m.st. Warszawy). Zdaniem organu te okoliczności są dostateczną podstawą do odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego. A. P. w dniu 9 lipca 2019 r. zaskarżyła powyższą uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stwierdziła, że spełnia, określone prawem wymagania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z zasobów miasta. Skarżąca wskazała, że jest osobą bezdomną, gdyż z uwagi na alkoholizm jej matki nie mieszka z nią, ale na ogródkach działkowych. Organ pominął w sprawie, że Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy X Wydział Gospodarczy postanowieniem z 14 listopada 2018 r. X GU 1736/18 ogłosił jej upadłość. Z mocy prawa nie mogła więc wykonywać umowy, "której realizacji nie mogła świadczyć z powodu trudności finansowych". Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. skarżąca wyjaśniła m.in., że opiekuje się chorą matką, utrzymuje lokal socjalny przy ul. [...], aby zapewnić matce dach nad głową, ale nie zamieszkuje w tym lokalu. W związku z tym organ niezasadnie uznał, że zamieszkuje w tym lokalu bez zgody właściciela. Skarżąca dodała, że Sąd Rejonowy w Warszawie XVIII Wydział Gospodarczy postanowieniem z 31 lipca 2019r. sygn. akt XVIII GUp 597/19 umorzył jej zobowiązania, w tym te wynikające z umowy najmu lokalu socjalnego. Wniosła o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu. Sąd I instancji na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) dopuścił powyższy wniosek dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem z 5 grudnia 2019 r., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały oraz orzekł o kosztach postępowania. Sąd wskazał, że z przepisu § 4 pkt 1 i pkt 2 uchwały nr LXIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, wynika, że lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom: 1) które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych (za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego), a nadto 2) w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego. Zdaniem Sądu z powołanego przepisu § 4 pkt 1 uchwały wynika, że wymaganie bezdomności jest przesłanką alternatywną (alternatywna rozłączna) w stosunku do wymagania pozostawania w trudnych warunkach mieszkaniowych. Nie sposób bowiem uznać kogoś jednocześnie za bezdomnego i zamieszkującego w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej. Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie organ uznał, iż skarżąca nie jest osobą bezdomną, ponieważ zamieszkuje w lokalu socjalnym przydzielonym matce na podstawie wyroku orzekającego eksmisję. Skarżąca podnosiła natomiast, że od chwili złożenia wniosku o zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego była (i jest nadal) osobą bezdomną, a nie osobą pozostającą w trudnych warunkach mieszkaniowych. Mieszka bowiem na ogródkach działkowych. Natomiast u matki przebywa chwilowo z konieczności, wyłącznie ze względu na potrzebę udzielenia jej opieki. W ocenie Sądu organ nie zbadał tych okoliczności i nie odniósł się do wyjaśnień skarżącej. Sąd I instancji podał, że organ przy rozpatrywaniu tej sprawy powołał się na to, że skarżąca nie wywiązała się ze zobowiązań dotyczących spłaty zadłużenia za lokal socjalny przy ul. [...]. Nie rozważył jednak tej okoliczności w zestawieniu z postanowieniem o ogłoszeniu upadłości konsumenckiej skarżącej. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Prezydent m.st. Warszawy, zaskarżając go w całości. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W piśmie uzupełniającym skargę kasacyjną, zrzeczono się rozprawy. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu § 4 pkt 1) uchwały nr 1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy – poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca jest osobą bezdomną, 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. – poprzez nieuwzględnienie przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] okoliczności faktycznych i prawnych będących podstawą podjęcia uchwały. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że kryteria wskazane w § 4 pkt 1 uchwały winny być spełnione łącznie. Wskazano, że wniosek w niniejszej sprawie został rozstrzygnięty negatywnie ponieważ w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie brak jest zagęszczenia poniżej 6 m2 na osobę powierzchni mieszkalnej, skarżąca zajmuje w/w lokal bez zgody właściciela.tj. m.st. Warszawy. W ocenie skarżącego kasacyjnie organu nie ma też podstaw do przyjęcia, że skarżąca jest osobą bezdomną. Skarżąca dobrowolnie opuściła lokal przy Al. [...]. Wskazano, że wobec skarżącej nie było prowadzone postępowanie o eksmisję z lokalu przy ul. [...] mimo, iż ze zgromadzonych przez organ dowodów wynika jednoznacznie, że w tym lokalu są ewidentne ślady zamieszkiwania przez skarżącą. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można – w ocenie autora skargi kasacyjnej – przyjąć, że skarżąca nie ma możliwości zamieszkiwania w lokalu przy ulicy [...], a tym samym, nie można uznać skarżącej za osobę bezdomną. Skarżący kasacyjnie organ podkreślił, że z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie wynika, że skarżąca ma możliwość zamieszkiwania w lokalu, którego najemcą jest jej matka. Ponadto wskazano, że na długo przed wydaniem zaskarżonej uchwały ze skarżącą były zawierane porozumienia co do spłaty zadłużenia i umożliwienia uregulowania stanu prawnego lokalu przy Al. [...]. Skarżąca nie wywiązała się z tych porozumień i dobrowolnie opuściła lokal, który został przekazany organowi jako pustostan. W ocenie organu ogłoszenie wobec skarżącej upadłości nie ma w niniejszej sprawie o tyle znaczenia, że nie podjęła ona żadnych prób renegocjacji zawartego porozumienia i ustalenia nowych warunków, które uwzględniałyby okoliczność ogłoszenia upadłości. Nie można bowiem przyjąć, że inicjatywa w tej sprawie leżała po stronie organu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, skarżąca A. P., reprezentowana przez radcę prawnego, podzielając stanowisko Sądu, wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach, o których mowa w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Na podstawie określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono wyłącznie naruszenie art.134 p.p.s.a., nie rozwijając jednak tego zarzutu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Wskazany, jako naruszony art.134 p.p.s.a. stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. O naruszeniu normy wynikającej z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku, nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącą, a które sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Granice sprawy zakreśla przedmiot zaskarżenia, którym jest konkretny akt kwestionowany w skardze. Uchybienie temu przepisowi polega bowiem na tym, że sąd poprzestał na rozważeniu zarzutów, podczas gdy powinien przeprowadzić kontrolę w pełnym zakresie. Takiego naruszenia nie można jednak w niniejszej sprawie zarzucić Sądowi I instancji. Sąd ten przeprowadził bowiem kontrolę zaskarżonej uchwały w pełnym zakresie, a także odniósł się do zarzutów skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wprawdzie nie rozwinął zarzutu naruszenia wskazanego przepisu, lecz uzasadnienie to stanowi polemikę ze stanowiskiem Sadu I instancji co do ustaleń stanu faktycznego. Tymczasem zgodnie z utrwaloną już linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. To bowiem, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z oceną materiału dowodowego i oceną okoliczności sprawy dokonaną przez Sąd nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zarzut ten jest zatem nieuzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zasadności zarzutu naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego. W niniejszej sprawie Sąd I instancji stwierdził nieważność uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. Wskazać w tym miejscu należy, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały, o czym mówi art. 147 § 1 p.p.s.a., stanowią tylko takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii naruszeń "istotnych", w szczególności polegające na podjęciu uchwały przez organ niewłaściwy, braku lub przekroczeniu podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, tudzież naruszeniu procedury jej uchwalania. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uznał, że organ przekroczył podstawę prawną określoną w § 4 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy i ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. Należy przypomnieć, że zgodnie z § 4 pkt 1 powołanej uchwały, lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Sąd I instancji trafnie wywiódł, że z powołanego przepisu § 4 pkt 1 uchwały wynika, iż wymaganie bezdomności jest przesłanką alternatywną (alternatywna rozłączna) w stosunku do wymagania pozostawania w trudnych warunkach mieszkaniowych. W tej kwestii skarżący kasacyjnie błędnie twierdzi, że kryteria określone w § 4 pkt 1 uchwały powinny być spełnione łącznie. Ponadto w skardze kasacyjnej zarzucając naruszenie § 4 pkt 1) uchwały nr 1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy wskazano, że naruszenie tego przepisu polega na błędnym przyjęciu, że skarżąca jest osobą bezdomną. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji nie stwierdził, że skarżąca jest osobą bezdomną, lecz wytknął organowi, że nie zbadał wszystkich okoliczności sprawy i nie odniósł się do wyjaśnień skarżącej. Zgodnie z § 1 pkt 30 uchwały Rady m.st. Warszawy z 2009 r., przez osobę bezdomną należy rozumieć osobę określoną w przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2019 r., poz. 1507). Zgodnie zaś z art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej, osoba bezdomna to osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowana na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym i zameldowana na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Powyższy przepis przewiduje dwa odrębne stany faktyczne pozwalające na uznanie danej osoby za bezdomną. Pierwszy odnosi się do osoby, która nie mieszka w lokalu mieszkalnym i jednocześnie nie ma stałego zameldowania, drugi zaś dotyczy osoby niezamieszkującej w lokalu mieszkalnym, ale posiadającej stale zameldowanie w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. W przypadku każdego z tych stanów przewidziane w ustawie przesłanki muszą występować kumulatywnie. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 611) stanowi zaś, że ilekroć w ustawie jest mowa o lokalu, należy przez to rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki; nie jest w rozumieniu ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Wszystkie pomieszczenia przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, nawet te, które w ustawie nie zostały wprost wymienione, nie stanowią lokali mieszkalnych w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej. Z kolei § 22 powołanej uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. reguluje kwestię właściwości dzielnic do załatwiania wniosku o najem lokali, a także przesłanki, jakimi należy się kierować przy rozpatrywaniu tych wniosków. Zaś ust. 2 tego paragrafu nakazuje poddanie wnikliwej analizie sytuację osoby występującej z wnioskiem. W niniejszej sprawie jej istota sprowadza się do wyjaśnienia kwestii, czy istotnie wobec skarżącej poddano wnikliwej analizie spełnianie przez nią przesłanek z § 4 pkt 1 – wskazanych w powołanej uchwale. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, z zaświadczenia z dnia 4 kwietnia 2019 r. Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] m. st. Warszawy, A. P. jest objęta wsparciem psychologicznym dla osób z rodzin z problemem alkoholowym. Z zaświadczenia lekarskiego z 5 marca 2019r. wynika, że od 6 kwietnia 2018 r. leczy się w poradni zdrowia psychicznego z powodu depresji. Wynika także, iż od 2014 r. nie ma meldunku stałego i czasowego (k-3 akt adm). I choć w przedmiotowym wniosku o najem lokalu mieszkalnego z dnia 12 kwietnia 2019 r. w rubryce "miejsce zamieszkania (pobytu) wnioskodawcy", podała ul. [...], to już w uzasadnieniu tego wniosku wskazała, że jest osobą bezdomną i tylko czasem przebywa u matki w lokalu przy ul. [...]. Dalej wskazała, że jej matka jest uzależniona od alkoholu oraz stosowała i stosuje wobec niej przemoc, wskutek czego była zmuszona opuścić przedmiotowy lokal, który na podstawie umowy wynajmuje matka. Wskazała, że pracuje na umowę o pracę z najniższym wynagrodzeniem – netto 1554 zł miesięcznie oraz, że leczy się u psychiatry. Podała, że leczy się z powodu traumy rodzinnej, jej brat i ojciec zmarli od alkoholu. Wskazała, że nie ma znikąd pomocy i nie ma gdzie mieszkać. Z kolei w protokole z przesłuchania z dnia 16 maja 2019 r. oświadczyła, że cała jej rodzina jest uzależniona od alkoholu. Wskazała, że gdy mieszkali w lokalu położonym przy Al. [...], tylko ona, od 17 roku życia, była osobą pracującą. Podała, że miała z Miastem podpisane porozumienie o spłatę zadłużenia tego lokalu, spłacała po 300 zł, ale nie dała rady. Założyła sprawę o upadłość, po ogłoszeniu której jej matka dostała właśnie w/w lokal na ul. [...] Nie zaprzecza, że się wprowadziła tam razem z matką, stąd są tam jej rzeczy. Wskazała, że to ona opłacała to mieszkanie, bo emerytura matki obciążona jest zajęciem komorniczym. Jednak alkoholizm i tryb życia matki (pije i dużo pali) uniemożliwiły jej wspólne mieszkanie z matką, która tak często wyrzucała ją z domu, że w końcu znajomy udostępnił jej działkę rekreacyjną przy ul. [...] – altanę działkową bez prądu, bez wody. Samo łóżko, ogrzewanie z butli gazowej, którą dostała. Podała, że odmroziła sobie ręce. Dalej, w w/w protokole oświadczyła, że gdy nie jest na działce, to bywa u matki. Wskazała, że wcześniej, gdy nie miała możliwości spania na działce, to nocowała czasem u koleżanki z pracy. Wobec powyższych okoliczności należy stwierdzić, że zasadnie Sąd I instancji uznał, że organ nie rozpoznał sprawy wnikliwie w kontekście treści art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej, przy uwzględnieniu art. 25 Kodeksu cywilnego. Wprawdzie skarżąca przebywa sporadycznie u matki, to jednak organ w żaden sposób nie wykazał, że "miejsce zamieszkiwania" jest związane z przebywaniem w nim z zamiarem stałego pobytu. Wobec tego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd I instancji § 4 pkt 1 zaskarżonej uchwały. Zasadnie bowiem Sąd uznał, że w świetle art. 147 § 1 p.p.s.a., naruszenie § 4 pkt 1 powołanej uchwały, skutkuje jej nieważnością. Uznać zatem należy, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z §14 ust.1 pkt 2b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. 2018, poz. 265). Na koszty w kwocie 257 zł składają się wynagrodzenie radcy prawnego ( 240 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa ( 17 zł).