I OSK 2649/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu dnia 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. K., J. S., J. R., M. J., R. L., P. L., M. K., I. S., M. D., I. D. oraz G. w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 725/17 o odrzuceniu skargi M. J., R. L., P. L., M. K., I. S., A. B., H. K., J. S., E. S., J. R., H. G., M. D., I. D. oraz G. w L. na uchwałę Rady Miejskiej w Leżajsku z dnia 27 marca 2017 r. Nr XXX/192/17 w przedmiocie przyjęcia Gminnego Programu Rewitalizacji Miasta Leżajsk na lata 2016 - 2023 postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargi M. J., R. L., P. L., M. K., I. S., A. B., H. K., J. S., E. S., J. R., H. G., M. D., I. D. oraz G. w L. na Uchwałę Rady Miejskiej w Leżajsku z dnia 27 marca 2017 r. Nr XXX/192/17 w przedmiocie Gminnego Programu Rewitalizacji Miasta Leżajsk na lata 2016–2023. W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd, po stwierdzeniu, iż skarga została wniesiona w sprawie z zakresu administracji publicznej, po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i w terminie, podkreślił, iż kolejną kwestią dopuszczalności skargi jest legitymacja do jej złożenia. Sąd wyjaśnił, iż w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie przepisów procedury administracyjnej, w którym stroną jest każdy czyjego interesu postępowanie dotyczy, to w postępowaniu toczącym się na art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi podstawę wniesienia skargi, konieczne jest aby interes prawny został naruszony. Sąd wskazał: Skarga, stosownie do ww. przepisu, przysługuje, gdy zaskarżona uchwała godzi w prawa skarżącego, wyprowadzone z przepisów materialnych. Zaskarżona Uchwała, podjęta na podstawie przepisów ustawy o rewitalizacji, jest dokumentem operacyjnym, wskazującym na potrzebę realizacji działań w gminie Leżajsk w sferze społecznej, przestrzenno-funkcjonalnej i gospodarczej w celu niwelowania zjawisk kryzysowych oraz wykorzystania potencjałów w obszarze rewitalizacji. Skarżący nie zgadzają się z Uchwałą w części, w jakiej przewiduje przebudowę rynku, polegającą na likwidacji ciągu komunikacyjnego i zmianę lokalizacji miejsc parkingowych, jednak wobec bardzo ogólnego, kierunkowego charakteru Uchwała nie wpływa na prawa własności nieruchomości ani prawa do prowadzenia działalności gospodarczej, zatem nie narusza praw ani uprawnień skarżących. Skarżący nie wykazali bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a indywidualną sytuacją prawną. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wnieśli H. K., J. S., J. R., M. J., R. L., P. L., M. K., I. S., M. D., I. D. oraz G. w L., domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów, zarzucając orzeczeniu: – w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik postępowania: art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., poprzez niezasadne odrzucenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż zaskarżona uchwała rady gminy narusza interes prawny skarżącego, inicjując w sposób bezprawny następujący po sobie ciąg zdarzeń wymierzonych w sytuacje prawną i materialną skarżących, będąc warunkiem sine qua non tego ciągu zdarzeń. Odpowiadając na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw. W podstawach skargi kasacyjnej, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany z mocy art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), "p.p.s.a.", przytoczony został art. 58 § 1 pkt 5a bez wskazania aktu prawnego w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 "PostAdmU". Z tak sformułowanej podstawy skargi kasacyjnej należy się domyślać, choć nie jest to rolą i zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż jak powiedziano wyżej, zarzutami skargi jest związany, że chodzi o p.p.s.a., że tak należy rozumieć użyty skrót "PostAdmU". Przepis art. 174 p.p.s.a. wymaga, aby w podstawie skargi kasacyjnej został przytoczony nie tylko konkretny przepis, ale także konkretny akt prawny (data, tytuł, publikacja) i charakter naruszenia. Po to właśnie, aby uczynić zadość tym wymogom art. 175 § 1 p.p.s.a. obliguje aby skarga kasacyjna była sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, ma to zapobiec takiemu niefrasobliwemu, nieprofesjonalnemu przytaczaniu podstaw skargi kasacyjnej, jak to ma miejsce w niniejszej skardze. Artykułu 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd nie naruszył. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę w sprawach ze skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i inne aniżeli akty prawa miejscowego i w takim przedmiocie Sąd orzekał, bowiem ze skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Leżajsku nie będącej aktem prawa miejscowego. Z kolei art. 55 § 1 p.p.s.a. wymienia przypadki kiedy sąd odrzuca skargę, a wśród nich wskazany w pkt 5a jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.), "ustawa". Ten przepis bowiem przewiduje właśnie, że skargę wnosi się gdy uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie podmiotu ją składającego. Art. 101 ust. 1 ustawy został przywołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zatem Naczelny Sąd mógł się do niego również odnieść, mając na uwadze, że z mocy art. 176 p.p.s.a. elementem skargi kasacyjnej, który ma być traktowany łącznie jest przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie. Zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że naruszenie interesu prawnego to taka ingerencja w sferę prawną skarżącego, która wywołuje negatywne następstwa w jego uprawnieniach. Naruszenie to musi być zatem bezpośrednim skutkiem podjętego przez jednostkę samorządu terytorialnego aktu. Zaskarżona Uchwała Rady Miejskiej w Leżajsku dotyczyła przyjęcia Gminnego Projektu Rewitalizacji Miasta. Zasadnie Wojewódzki Sąd podkreślił, że jest to dokument wskazujący na potrzeby realizacji działań głównie w sferze społecznej oraz przestrzenno-funkcjonalnej i gospodarczej, jak to zresztą w dokumencie tym wskazano. Program Rewitalizacji diagnozując czynniki i zjawiska kryzysowe w mieście Leżajsk nakreśla kierunki działania celem niwelowania zjawisk kryzysowych i wyprowadzenia obszarów w mieście z tych stanów. Jest to dokument o takim stopniu ogólności, że w sferę uprawnień i obowiązków mieszkańców nie wkracza. Skarżący uważają, że Uchwała w sprawie Przeprowadzenia Rewitalizacji uniemożliwi im prowadzenie działalności gospodarczej z uwagi na ograniczenia komunikacyjne nią przewidziane w centrum miasta. Jednak nie można zgodzić się z takim stwierdzeniem. Uchwała nakreśla kierunki, jej stopień ogólności nie narusza prawa własności ani nie ingeruje w swobodę prowadzenia działalności gospodarczej. Nie ingeruje zatem zaskarżona uchwała bezpośrednio w interes prawny ani uprawnienia skarżących. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd uznał, iż nie została spełniona przesłanka art. 101 ust. 1 ustawy – naruszenia interesu prawnego skarżących, zatem że skarga jest niedopuszczalna. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.