II OSK 2204/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 13 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 990/18 w sprawie ze skargi [...] z siedzibą w N. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 sierpnia 2018 r.nr WOA.7722.39.2018.AK w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 990/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] z siedzibą w N. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej także: "WWINB"’ z dnia 30 sierpnia 2018 r.nr WOA.7722.39.2018.AK w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] z siedzibą w N. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez bezpodstawne oddalenie skargi na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 sierpnia 2018 r., wskutek stwierdzenia przez Sąd, że nie zachodziły przesłanki do zastosowania przez ten organ art. 138 § 2 K.p.a., które to stwierdzenie Sąd oparł na błędnym założeniu, że wskazywane przez skarżące wady postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania dowodowego w zakresie ustalenia rodzaju i zakresu robót przeprowadzonych w przedmiotowym budynku nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż kontrolowane organy nadzoru budowlanego wyczerpująco wyjaśniły stan faktyczny i prawidłowo ustaliły, że w przedmiotowym budynku przeprowadzono prace wskazujące na jego nadbudowę i podwyższenie poddasza, podczas gdy bezpośrednio z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że na ten materiał dowodowy składają się zaledwie dwa, nieadekwatne do przedmiotu postępowania i nieprawidłowo przeprowadzone dowody tj. dowód z zeznań świadka oraz dowód z fotografii dostarczonej przez adwersarza skarżącego, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 79 § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka A. K. pod nieobecność pełnomocnika skarżącej spółki, zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 a § 2 pkt 2 w związku z art. 81 § 1 K.p.a. poprzez przerzucenie ciężaru dowodu na Skarżącą spółkę, polegające na przyjęciu, że to na Skarżącej spółce ciąży obowiązek wykazania, że "do nadbudowy rzeczywiście nie doszło" i konsekwencji na zaaprobowaniu niezastosowania przez organy nadzoru budowlanego art. 81a § 1 K.p.a. e) art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez brak oceny stanu faktycznego w sprawie, w szczególności brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do podnoszonej w skardze błędnej kwalifikacji prawnej robót wykonanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w P., przy ul. G. [...] . f) art. 134 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. polegający na nieuwzględnieniu przez Sąd z urzędu przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego, tj. przesłanki niewykonalności tychże postanowień, II. naruszenie przepisów prawa materialnego wskutek niewłaściwego zastosowania przepisu art. 48 ust. 2 w związku z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wyrażające się przyjęciem, że zmiana konstrukcji dachu kamienicy przy ul. G. [...] w P., bez podwyższenia ścianek kolankowych i bez podwyższenia ścian szczytowych oraz bez zmiany sposobu użytkowania poddasza i bez zwiększenia powierzchni użytkowej budynku, jest nadbudową – czyli robotą budowlaną opisaną w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca wniosła o: 1) na podstawie art. 106 § P.p.s.a o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załącznika do niniejszej skargi tj. zdjęć z serwisu internetowego Google Maps na okoliczność niewykonania nadbudowy budynku przy ul. G. [...] w ciągu ostatnich co najmniej ośmiu lat, powołując się na fakt, że przeprowadzenie tego dowodu nie spowoduje przedłużenia rozpatrywania sprawy, 2) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia 30 stycznia 2018 r., ewentualnie, 3) o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie 4) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 5) rozpoznanie sprawy na rozprawie, 6) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z dnia 25 stycznia 2022 r., wobec ograniczeń wynikających z ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), poinformowano, że skarżący kasacyjnie może zrzec się rozprawy i jeżeli pozostałe strony w terminie określonym w art. 182 § 2 P.p.s.a. nie zażądają rozprawy, to sąd taką skargę kasacyjna rozpozna na posiedzeniu niejawnym w składzie 3-osobowym. Wskazano przeprowadzenia rozprawy włącznie zdalnie. Poinformowano o możliwości przedstawienia na piśmie stanowiska w sprawie w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. Poinformowano, że na podstawie na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Pismem z dnia 8 kwietnia 2022 r. pełnomocnik wnoszącej kasacje Spółki adw. K. S. podtrzymał wszystkie wnioski zawarte w skardze z dnia 1 czerwca 2019 r., w tym wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Oświadczył, że posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie na odległość. Podał adres elektroniczny. Pismem z dnia 20 maja 2022 r. pełnomocnik skarżącego radca prawny M. S. podała, że podtrzymuje wszystkie wnioski zawarte w skardze z dnia 1 czerwca 2022 r., w tym w szczególności wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Oświadczyła, że posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie na odległość. Podała adres elektroniczny. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z dnia 8 lipca 2022 r., na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), skierowano sprawę na posiedzenie niejawne. W ocenie składu orzekającego, zachodziły przesłanki z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez brak oceny stanu faktycznego w sprawie, w szczególności brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do podnoszonej w skardze błędnej kwalifikacji prawnej robót wykonanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w P. przy ul. G. [...] . Sąd pierwszej instancji zajął stanowisko co do stanu faktycznego w zakresie wykonanych robót. Przedstawił swoje stanowisko na stronach: 14 i 15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Podał także, zgodnie z wymogiem dyspozycji art. 141 § 4 P.p.s.a., podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. Kwalifikacja robót jest zagadnieniem z dziedziny zastosowania prawa materialnego. Stanowiska Sądu pierwszej instancji w przedmiocie kwalifikacji robót budowalnych nie można zatem skutecznie podważyć z powołaniem się na art. 141 § 4 P.p.s.a. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż kontrolowane organy nadzoru budowlanego wyczerpująco wyjaśniły stan faktyczny i prawidłowo ustaliły, że w przedmiotowym budynku przeprowadzono prace wskazujące na jego nadbudowę i podwyższenie poddasza, podczas gdy bezpośrednio z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że na ten materiał dowodowy składają się zaledwie dwa, nieadekwatne do przedmiotu postępowania i nieprawidłowo przeprowadzone dowody tj. dowód z zeznań świadka oraz dowód z fotografii dostarczonej przez adwersarza skarżącego. Materiał dowodowy, którym dysponowały organy nadzoru budowlanego, jak odnotował Sąd pierwszej instancji, składał się z fotografii przedłożonych z notatką przez zarządcę nieruchomości, protokołu wyjaśnień złożonych przez A. K. oraz akt postępowania w sprawie przebudowy i remontu budynku mieszkalnego położonego przy ul. G. [...] w P. Materiał ten został oceniony przez PINB dla Miasta Poznania w sposób nienaruszający zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, sformułowanej w art. 80 K.p.a. Organy wskazały, że ustalenia wynikające z materiału przedłożonego przez zarządcę zostały potwierdzone przez A. K. Kontrola sądowa przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji potwierdziła zaś treść protokołu z jego wyjaśnień przedstawioną w uzasadnieniu postanowienia PINB. Protokół ten znajduje się w aktach sprawy. Organy odniosły się także do mocy dowodowej ekspertyz sporządzonych w maju i w grudniu 2017 r., w trakcie postępowania w sprawie przebudowy, przez mgr inż. M. G. Nie uznały ich jednak za dowody wiarygodne w zakresie tego, czy doszło do nadbudowy, wskazując przyczyny odmówienia tym ekspertyzom wiarygodności w tej mierze. Konieczne jest spostrzeżenie, że Sąd pierwszej instancji odniósł się do przedłożonych do skargi kserokopii strony tytułowej projektu architektoniczno-konstrukcyjnego z dnia 24 kwietnia 2017 r. wraz z przekrojem KK budynku oraz karty pomiaru wysokości z dnia 7 lutego 2018 r. Jak stwierdził Sąd pierwszej instancji, materiały te nie podważają ustaleń organu. Sąd uznał również, że gołosłowny jest zarzut zmontowania i podrobienia zdjęć przedłożonych przez zarządcę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, rezultat kontroli sądowej w zakresie prawidłowości postępowania wyjaśniającego nie narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Niezależnie od szczegółowego wywodu w tym zakresie zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dodać warto, że postępowanie w sprawie nadbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego na nieruchomości przy ul. G. [...] w P., zostało wszczęte zawiadomieniem z dnia 8 stycznia 2018 r. Jak wynika z zażalenia złożonego przez skarżącą, w dniu 9 stycznia 2018 r. "w dniu 9 stycznia 2018 r. do siedziby Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania został wysłany przedstawiciel firmy w celu złożenia stosownych wyjaśnień w sprawie". Wyjaśnienia te zostały utrwalone w protokole z dnia 9 stycznia 2018 r. i podpisane przez A. K. Nie ma zatem podstaw do tego aby kwestionować niezachowanie wymogów formalnych w zakresie odebrania tych wyjaśnień przez organ. Z uwagi na wszczęcie postępowania oraz wysłanie przez skarżącą przedstawiciela, nie było przeszkód do reprezentowania skarżącej przez pełnomocnika oraz przedłożenia materiałów dowodowych do czasu zakończenia postępowania. Powyższe stanowisko wskazuje na to, że bezzasadny jest także naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 79 § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka A. K. pod nieobecność pełnomocnika skarżącej spółki, zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Do tych uwag dodać można, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo określił czynność procesową z udziałem A. K. jako wyjaśnienia. Błędne jest traktowanie tej czynności przez skarżącą jako zeznania świadka. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w zw. z art. 77 § 1 i art. 81a § 2 pkt 2 w związku z art. 81 § 1 K.p.a. poprzez przerzucenie ciężaru dowodu na skarżącą spółkę, polegające na przyjęciu, że to na skarżącej spółce ciąży obowiązek wykazania, że "do nadbudowy rzeczywiście nie doszło" i konsekwencji na zaaprobowaniu niezastosowania przez organy nadzoru budowlanego art. 81a § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 81a § 1 K.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Zasada ta ma zastosowanie, gdy na podstawie materiału dowodowego, po przeprowadzeniu prawidłowo postępowania dowodowego, nie można przyjąć, że dana okoliczność nie została jednoznacznie wyjaśniona. Reguła z art. 81a K.p.a. uzupełnia zasadę prawdy obiektywnej, która zobowiązuje organ do ustalenia wszelkich okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia prawa materialnego Oznacza to, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 K.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 25 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3031/19; Elżbieta Kremer "Rozstrzyganie wątpliwości prawnych i faktycznych na korzyść strony", Materiał na Konferencję Sędziów Izby Ogólnoadministracyjnej NSA, 21-23 maja 2018 r.; Joanna Smarż "Zasada in dubio pro libertate w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego" St.Prawn. 2017/4/57-74). W kontrolowanej sprawie nie ma mowy o niedających się usunąć wątpliwościach co do stanu faktycznego w zakresie wykonania nadbudowy budynku położonego przy ul. G. [...] w P. Nie znajduje uzasadnienia, w świetle treści postanowień organów, zarzut naruszenia art. 134 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. polegający na nieuwzględnieniu przez Sąd przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego, tj. przesłanki niewykonalności tych postanowień. W opisie naruszenia nie wskazano, na czym niewykonalność polega. W uzasadnieniu zarzutu skarżąca podniosła, że organy nie określiły, która część budynku została nadbudowana. Abstrahując na razie od zasadności tej tezy, stwierdzić najpierw należy, że brak precyzji rozstrzygnięcia nakładającego określony obowiązek stanowi co do zasady uchybienie o charakterze procesowym, możliwym do usunięcia. Nie jest to niewykonalność o charakterze trwałym. Postanowienie PINB z dnia 30 stycznia 2018 r. zawiera rozstrzygnięcie, które zawiera nakaz wstrzymania robót budowlanych oraz nakłada obowiązek przedłożenia określonych dokumentów. Nakaz wstrzymania robót budowlanych, w razie zaistnienia przesłanek z art. 48 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego powinien być wydany niezależnie od tego, czy roboty są prowadzone. Jak zauważono w piśmiennictwie, wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych ma dwojakie znaczenie. Po pierwsze, wstrzymuje roboty budowlane, jeżeli są one prowadzone, a po drugie, stanowi zakaz prowadzenia takich robót na przyszłość, do zakończenia postępowania, z konsekwencjami wynikającymi z art. 50a pkt 1 (patrz: A. Gliniecki "Prawo budowlane. Komentarz", WK 2016, pkt 19 do art. 48). Dokumenty, do których przedłożenia zobowiązano skarżącą zostały jasno określone. Czym innym jest zakres robót, jakie należy ująć w projekcie architektoniczno-budowlanym. Zakres ten wynika z uwarunkowań prawnych i faktycznych. W myśl art. 48 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Przepis art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi zaś, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Odczytanie treści tego przepisu jest możliwe z uwzględnieniem m.in. hipotezy art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze Prawa budowlanego, stanowiącego, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Skoro w sentencji postanowienia z dnia 30 stycznia 2018 r. PINB sprecyzował, że projekt ma obejmować nadbudowę wymienionego wyżej budynku, tj. budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. G. [...] w P. (działka nr [...], arkusz [...], obręb P.), to wyraźnie wyodrębnił roboty polegające na nadbudowie od przebudowy obiektu. Zakres robót polegających na nadbudowie jest inwestorowi znany. To, czy w projekcie inwestor przedstawi rzeczywisty zakres robót jest zagadnieniem wiarygodności projektu architektoniczno-budowlanego podlegającego weryfikacji w procesie legalizacji robót, a nie zagadnieniem z zakresu niewykonalności obowiązku polegającego na przedłożeniu projektu. Niezależnie od tego można odnotować, że zakres wykonanych robót budowlanych, wyczerpujących pojęcie nadbudowy budynku, został określony w uzasadnieniu postanowienia PINB z dnia 30 stycznia 2018 r. Na stronie 2 organ podał ustalenia wynikające z pisma zarządcy oraz przedłożonych fotografii, a także wyjaśnień A. K. Skoro nie są zasadne zarzuty procesowe skargi kasacyjnej, dotyczące wykonanych przez skarżącą robót, bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 2 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w opisie naruszenia, wykonane roboty polegały nie tylko na zmianie konstrukcji dachu kamienicy. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, z uwagi na podwyższenie poddasza, wykonane roboty należało zakwalifikować jako nadbudowę (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego), a nie przebudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego). W konsekwencji organ zażaleniowy miał podstawy do zastosowania postanowienia przewidzianego w art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., a co za tym idzie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., nie jest skuteczny. Celem postępowania sadowego nie jest dokonywanie ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Dowody przeprowadzone w warunkach art. 106 § 3 P.p.s.a. są jednym z instrumentów umożliwiających ocenę, czy organy administracji państwowej ustaliły stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym, i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom (patrz: Hanna Knysiak-Sudyka [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", pod red. T. Wosia, WK 2016, pkt 6 do art. 106; wyrok NSA z dnia 14 lutego 1984 r., sygn. akt SA/Wr 765/83, ONSA 1984/1/14). Dowody przedłożone w postępowaniu kasacyjnym, tzn. wydruki zdjęć z serwisu internetowego nie podważają wiarygodności materiału dowodowego zebranego przez organy nadzoru budowlanego. Ich ewentualna przydatność mogła być oceniona w ramach postępowania administracyjnego. Przedłożenie ich na etapie postępowania sądowego, w fazie kasacyjnej, nie jest skuteczne. Niezależnie od sporu dotyczącego możliwości zakwalifikowania okoliczności, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., jako wady skutkującej podstawę wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. (patrz: A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX/el 2021, pkt 8 do art. 145), wskazać należy, że samo przedłożenie, w trakcie postępowania sądowego, dokumentu w postaci fotografii przedstawiających fragmenty budynku, nie wyczerpuje przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., skutkującej uwzględnieniem skargi. O ile zaistnienie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1-4 oraz 6-8 K.p.a. najczęściej polega na odnotowaniu określonego faktu lub zdarzenia prawnego, o tyle ustalenie, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (hipoteza art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.), a nieuwzględnienie tych dowodów stanowiło naruszenie prawa (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), poza przypadkami oczywistymi, przekracza ramy postępowania wyjaśniającego przewidzianego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Powyższa ocena tym bardziej odnosi się do postępowania kasacyjnego. Skoro przedłożenie w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dowodu, którego treść wymaga ustalenia w procesie oceny materiału dowodowego, w tym skonfrontowania z zebranym dotychczas w postępowaniu administracyjnym materiałem dowodowym jest bezskuteczne, to nie ma podstaw do przeprowadzenia dowodu z tego dokumentu w postępowaniu kasacyjnym. Niezależnie od tego wskazać można, że wyrażenie powyższego stanowiska było możliwe po zapoznaniu się Naczelnego Sądu Administracyjnego z załącznikami przedłożonymi wraz ze skargą kasacyjną, w tym także z wersją kolorową przedłożoną z pismem z dnia 28 września 2022 r. Wniosek o przeprowadzenie dowodu w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. (we wniosku w skardze kasacyjnej nie wskazano paragrafu) nie został zatem formalnie uwzględniony, ale skład orzekający zapoznał się z wnioskowanymi zdjęciami i ich opisem. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.