III SA/Kr 743/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie: WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji UZASADNIENIE Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 3, art. 17, art. 24, art. 32 ustawy o świadczeniach rodzinnych, oraz art. 104, art. 107, art. 127a K.p.a odmówił przyznania R. B. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad żoną M. B. – B. W uzasadnieniu organ przywołał przepisy prawa materialnego- art. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych określających w jakich sytuacjach świadczenie pielęgnacyjnego nie przysługuje. Wskazał, że R. B. pobierał specjalny zasiłek opiekuńczy przyznany decyzja [...] z dnia 16 lipca 2019 r. w okresie od 1 lipca do 31 października 2019 r. w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawną żoną M. B. – B. Stwierdzono, że M. B. – B. jest osobą faktycznie wymagają opieki i pomocy w codziennym funkcjonowaniu, a taką opiekę świadczy R. B. M. B. – B. ma dwoje dzieci i brata. Młodszy syn przebywa w rodzinie zastępczej, starszy syn K. mieszka w skromnych warunków, nie utrzymuje żadnego kontaktu ze swoją matką i nie zobowiązał się do świadczenia pomocy na jej rzecz. Brata przebywa w Anglii. Adresu nie udało się ustalić. Organ przywołał treść art. 129 § 1 k.r.o. i stwierdził że z uwagi na istnienie osób, które w pierwszej kolejności zobowiązane są do alimentacji wobec M. B. – B. – nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organ wskazał treść art. 23 i art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, których to wynika, że wśród obowiązków małżeńskich jest również obowiązek opieki nad chorym, niepełnosprawnym małżonkiem. Stwierdził nadto, że Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie przewiduje obowiązku alimentacyjnego ciążącego na współmałżonkach. Organ powołał się również na treść art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który w przypadku specjalnego zasiłku opiekuńczego obok osób na których ciąży obowiązek alimentacyjny wymienia również małżonka jako osobę dodatkowo uprawnioną do utrzymania pomocy z tytułu specjalnego zasiłku opiekuńczego. Organ stwierdził także, że R. B. bywa osobą aktywny zawodowo, a ustanie zatrudnia nie ma związku z przymusem opieki na niepełnosprawną żoną, a jedynie w związku z likwidacją stanowiska. Konkludując organ I instancji, stwierdził brak spełnienia przesłanek art. 17 ust.5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, co obligowało organ do wydania decyzji odmownej. R. B.od powyższej decyzji wniósł odwołanie podnosząc, że literalne podejście do przepisów i stosowanie jedynie wykładni językowej przepisów stoi sprzeczności z wartościami konstytucyjnymi, takimi jak ochrona małżeństwa i dobra rodziny oraz równości wobec prawa. Odnosząc się do przesłanki rezygnacji (niepodejmowania) zatrudnienia R. B. wskazał, że formalnie zaprzestał pracy w związku z wypowiedzeniem umowy o pracę, ale nie podejmuje zatrudnienia wobec trudnej sytuacji osobistej związane z koniecznością opieki na chorą żoną. Wskazał również, że w postępowaniu sygnalizował swoje stanowisko w kwestii ewentualnego wyboru świadczenia, a nawet proponował MOPS złożenie stosownego oświadczenia w tej kwestii, co zostało dokonane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia 28 kwietnia 2020 r. utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych i treść art. 128 i art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Kolegium stwierdziło, że z przywołanych przepisów wynika, że obowiązek alimentacyjny dotyczy R. B. względem jego żony M. B. - B., tym samym R. B. znajduje się w kręgu podmiotów uprawnionych do ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Jednak na skutek decyzji Burmistrza Miasta orzekającej o przyznaniu R. B. w związku z opieką nad M. B. - B. specjalnego zasiłku opiekuńczego w wysokości 620 zł miesięcznie na okres od 1 lipca do 31pazdziernika 2019 r. (specjalny zasiłek opiekuńczy był i jest pobierany), w związku z tym wobec uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. R. B. na powyższą decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych i przyjęciu, że okoliczność pobierania przez skarżącego specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi negatywne przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Konsekwencją błędnej wykładni organ II instancji uznał wadliwie, że sam fakt uzyskania i pobierania przez skarżącego specjalnego zasiłku opiekuńczego ma przesądzające znaczenie dla oceny wniosku skrzącego o przyznaje prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oraz zaniechanie w związku zpowyższym naruszeniem o którym mowa w pkt 1 prawidłowej wykładni art. 27 ust. 5 u.o.ś.r., która wywieść musi wniosek, że w sytuacji skarżącego doszło do zbiegu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, co z kolei skutkuje uprawnieniem skarżącego dokonania wyboru jednego ze świadczeń opiekuńczych. Skarżący wskazał, że organy zignorował dokonany kilkukrotnie w toku postępowania przez skarżącego wybór jednego ze świadczeń opiekuńczych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i spowodowanie orzeczenie, co istoty sprawy i przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem działań organu doprowadziła Sąd do uznania zasadności wniesionej skargi. Na wstępie należy stwierdzić, że sformułowane w skardze żądanie o przyznanie przez Sąd świadczenia pielęgnacyjnego nie może być ono uwzględnione. Kontrola sądu administracyjnego sprowadza się bowiem do badania sposobu działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie zastępuje go w czynnościach ustawowo mu przypisanych. Zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Podstawę materialnoprawną wydania tej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych – dalej "ustawa" lub "u.o.ś.r.". Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W myśl art. 17 ust. 1b ustawy świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Przepis art. 27 ust. 5 ustawy stanowi, że w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów-przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący sprawuje opiekę nad niepełnosprawną żoną M. B. – B., która orzeczeniem z dnia 3 grudnia 2019 r. Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności od 11 września 2016 r., a niepełnosprawna wymaga stałej opieki z powodu niezdolności do samodzielnej egzystencji. Wcześniej orzeczeniem z dnia 23 listopada 2016 r. Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności do 30 listopada 2019 r. Bezspornym także jest, że skarżący – mąż niepełnosprawnej M. B. – B., jest osobą, która z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad żoną, nie jest zatrudniony ani nie wykonuje innej pracy zarobkowej. W świetle przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, obowiązek alimentacyjny małżonka (w stosunku do współmałżonka) wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych i innych, o których mowa w Tytule II "Pokrewieństwo i powinowactwo", co wynika nie tylko z usytuowania przepisów, ale z ich treści, przy czym obowiązek alimentacyjny małżonka wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych nawet w sytuacji, gdy małżonkowie są w separacji lub po rozwodzie (zob. art. 130, art. 60 § 1-3, art. 23 i art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Małżonkowie są rodziną i łączą ich więzy wynikające z zawarcia związku małżeńskiego polegające na wzajemnym wsparciu, wspólnym zaspokajaniu różnorodnych potrzeb, wzajemnej opiece. Małżeństwo jest zatem podstawową komórką społeczną, która staje się "rodziną" bliższą niż krewni związani węzłami krwi. Świadczą o tym choćby wskazane wyżej uregulowania dotyczące alimentów. Pozbawianie w tej sytuacji małżonka realnej możliwości sprawowania opieki nad niepełnosprawnym współmałżonkiem, przez interpretację norm prawnych dopuszczającą wykluczenie go z grona osób uprawnionych do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, w sytuacji gdy żyją bliscy krewni niepełnosprawnego współmałżonka, byłoby działaniem na szkodę rodziny jaką tworzą małżonkowie czego nie da się zaakceptować w świetle norm konstytucyjnych. Tym samym organ II instancji uznał, iż Skarżący znajduje się w kręgu podmiotów uprawnych do ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytuły rezygnacji zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną żoną, wbrew nieprawidłowemu stanowisku organu I instancji wyrażonego w jego decyzji. Skarżący tym samym spełnia przesłanki warunkujące prawo do przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego określone art. 17 ust. 1 u.o.ś.r. Niespornym jest że 4 września 2019 r. do organu I instancji wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad żoną. Jednocześnie pismem z dnia 9 kwietnia 2019 r. skarżący zwrócił uwagę, że fakt pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego nie wyklucza uprawnienia do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a warunkiem powyższego jest dokonanie wyboru świadczenia. Jednocześnie skarżący wskazał, iż w jego przypadku wybór padanie na skorzystanie ze świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżący w piśmie tym zwrócił również uwagę na okoliczność, że postępowanie administracyjne w kierunku uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego może przedłużać się w czasie w sposób trudny do określania, dlatego w jego ocenie organ pomocy społecznej winien zapewnić mu możliwość otrzymywania dotychczasowego świadczenia, aż do momentu rozstrzygnięcia sprawy. W przeciwnym wypadku, w ocenie skarżącego odebranie (zatrzymanie) mu aktualnie pobieranego świadczenia na czas oczekiwania na przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, nawet pomimo ewentualnego, późniejszego wyrównania przerzuca w dużym stopniu na jego rodzinę ciężar ponoszenia kosztów postępowania administracyjnego i jest sprzeczne z zasadami gwarancji państwa zapewnienia pomocy społecznej osoby, które tego wymagają. Jednocześnie w odwołaniu z dnia 20 września 2019 r. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2019 r sygnalizował swoje stanowisko w kwestii ewentualnego wyboru świadczenia, a nawet proponował w MOPS złożenie stosownego oświadczenia w tej kwestii. Pracownik merytoryczny MOPS – odmówił przyjęcia takiego oświadczenia (pismo z dnia 9 kwietnia 2019 r.) Organ II instancji, w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] 2019 r., orzekającej o przyznaniu skarżącemu w związku z opieką nad M. B. – B. specjalnego zasiłku opiekuńczego w wysokości 620 zł miesięcznie na okres od 1 grudnia 2019 r. do 31 października 2020 r. oraz informacji MOPS z dnia 31 marca 2020 r., z której wynika, że R. B. pobierał i pobiera specjalny zasiłek opiekuńczy, uznał że świadczenie pielęgnacyjne skarżącemu nie przysługuje. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy jak i organ I instancji pominęły znaczenie istotnej dla rozstrzygnięcia spornego zagadnienia okoliczności, że skarżący już w dacie złożenia wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, mając świadomość niedopuszczalnego, a występującego w sprawie zbiegu uprawnienia do specjalnego zasiłku opiekuńczego i świadczenia pielęgnacyjnego, wyraził gotowość złożenia oświadczenia o rezygnacji z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego od daty przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, ukształtowanym na tle przepisów dotyczących zbiegu uprawnień do świadczeń rodzinnych, wskazuje się, że w celu zagwarantowania stronie wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 ustawy, przyjmuje się, że skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego, a przeciwnie powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z prawa wyboru skorzystać (por.: wyroki NSA z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. I OSK 1175/18, z dnia 13 lipca 2018 r. sygn. I OSK 235/18). Sąd podziela zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny pogląd, że na organie spoczywa główny ciężar znalezienia takiego rozwiązania procesowego, które gwarantowałoby skarżącemu realizację żądania nie tylko w zakresie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ale także do przyznania tego prawa na taki okres, jaki wynika z art. 24 ust. 2 ustawy tj. począwszy od miesiąca złożenia wniosku o przyznanie prawa z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. W zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. zawiera się bowiem obowiązek organu administracji publicznej załatwiania spraw z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Godzi bowiem w interes społeczny i słuszny interes obywatela odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego, w przypadku świadomości Skarżącego o konieczność rezygnacji z pobierania zasiłku opiekuńczego. Jednocześnie zgodnie z art. 24 ust. 2 u.o.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został także pogląd, również podzielany przez skład rozpoznający niniejszą sprawę, że jest możliwe rozliczenie obu świadczeń przyznanych na ten sam okres, z których jedno zostało wcześniej wypłacone poprzez skompensowanie świadczeń i wypłatę nowego świadczenia za okres pokrywających się uprawnień w wysokości różnicy pomiędzy kwotą świadczenia pielęgnacyjnego a kwotą wypłaconego specjalnego zasiłku opiekuńczego (por.: wyrok WSA w Opolu z dnia 20 września 2018 r. sygn. II SA/Op 302/18, WSA w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2019 r. sygn. II SA/Po 158/19 i WSA we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. IV SA/Wr 360/19). Analiza akt administracyjnych sprawy wskazuje, że zarówno organ odwoławczy jak i organ I instancji zaniechały podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwianie sprawy, nie informując Skarżącego o okolicznościach fatycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków (czego Skarżący miał świadomość podejmując próby złożenia stosownego oświadczenia) Sąd podziela pogląd zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 48/20, wskazującym, że przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy nie powinien być interpretowany w oderwaniu od treści art. 27 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym w przypadku zbiegu uprawnień do kilku świadczeń rodzinnych, przysługuje jedno, wybrane przez osobę uprawnioną oraz od treści art. 24 ust. 2 ustawy, wprowadzający zasadę ustalania prawa do świadczeń rodzinnych począwszy od miesiąca wpływu wniosku z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Konflikt między wymienionymi wyżej zasadami wynikającymi z kilku przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych należy rozstrzygnąć zgodnie z regułą proporcjonalności, wypełnioną na etapie wykonania decyzji o przyznaniu uprawnienia do korzystniejszego świadczenia. Należy ponownie podkreślić, że skarżący podejmował próby dokonania wyboru świadczenia pielęgnacyjnego ignorowane przez organ I instancji, wyrażając zamiar zachowania ciągłości pobieranego świadczenia z tytułu sprawowania koniecznej opieki nad niepełnosprawną żoną, a w konsekwencji nie powinien był zostać pozbawiony prawa do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca złożenia wniosku. Jak trafnie zauważono w przywoływanym już wyroku WSA w Opolu z 20 września 2018 r. sygn. II SA/Op 302/18, nie jest do przyjęcia w państwie prawa sytuacja, w której osoba spełniająca warunki do uzyskania jednocześnie kilku różnych świadczeń z pomocy społecznej, otrzymuje świadczenie mniej korzystne gdy tak jak w niniejszej sprawie, strona mogła dokonać wyboru i wyraźnie podejmowała próby złożenia oświadczenia, że wybiera świadczenie bardziej korzystne. Fakt zatem pobierania przez skarżącego specjalnego zasiłku opiekuńczego w świetle prób złożenia oświadczenia strony o wyborze świadczenia pielęgnacyjnego w miejsce z specjalnego zasiłku opiekuńczego, nie mógł stanowić w niespornych okolicznościach rozpoznawanej sprawy przeszkody do przyznania korzystniejszego świadczenia od początku miesiąca w którym doszło do złożenia wniosku. Co więcej, skarżący miał prawo oczekiwać od organu podjęcia działań zamierzających do odebrania od niego oświadczenia o wyborze świadczenia dla niego korzystniejszego, a w konsekwencji również uchylenie decyzji o przyznaniu prawa do świadczenia mniej korzystnego ponieważ z art. 32 u.o.ś.r wynika, że organ prowadzący postępowanie jest uprawniony od podejmowania również z urzędu działań w celu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji w sytuacji, gdy uległa zmianie sytuacja strony mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych. Zatem przy wystąpieniu zbiegu uprawnień oraz dokonania przez osobę uprawnioną wyboru korzystniejszego finansowo świadczenia (w niniejszej sprawie próby złożenia oświadczenia, ignorowane przez organy I i II instancji), celem działań organu powinno być wyeliminowanie z obiegu prawnego rozstrzygnięcia przyznającego na ten sam okres innego świadczenia, a następnie przyznanie świadczenia wybranego przez stronę (tu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego) z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej zgodnie ze złożonym wnioskiem z uwzględnieniem daty złożenia żądania i brzmieniem art. 24 ust. 2 u.o.ś.r. Ponownie rozpatrując sprawę, organ ma obowiązek uwzględnić przedstawione przez Sąd wywody prawne oraz ww. wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego z wniosku skarżącego. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. oraz prawa materialnego art. 17 ust. 5 i art. 27 ust. 5 u.o.ś.r. Mając na uwadze zakres i wagę dostrzeżonych naruszeń prawa, dla końcowego wyniku sprawy administracyjnej Sąd uznał za konieczne uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji, ale także bezpośrednio ją poprzedzającej decyzji organu I instancji. W konsekwencji Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.