I SA/Ol 790/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku E.G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE W skardze z dnia 11 października 2010 r., na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie określenia należności podatkowych w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego, skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, iż prowadzi przedsiębiorstwo niewielkich rozmiarów. Organy celne wszczęły w związku z tą działalnością szereg postępowań w przedmiocie określenia należności publicznoprawnych, przy czym Dyrektor Izby Celnej wydał już wiele decyzji utrzymujących w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje pogorszenie już i tak trudnej sytuacji finansowej wnioskodawcy. W konsekwencji grozi mu znaczna szkoda majątkowa i trudności w prowadzeniu firmy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając wniosek zważył, co nastepuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 par.1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została przynajmniej jedna z określonych powyżej przesłanek. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący powołując się ogólnie na trudną sytuację finansową, zaistnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z jego punktu widzenia rozstrzygnięcia, nie wykazał. Podnosząc, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje pogorszenie jego trudnej sytuacji finansowej – w sytuacji, gdy Dyrektor Izby Celnej wydał już wiele decyzji utrzymujących w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji – żadnych argumentów, które miałyby potwierdzić niebezpieczeństwo wystąpienia w związku z tym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jednak nie przywołał. Tymczasem, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia Sądowi dokonanie bezsprzecznej oceny, czy ewentualne wszczęcie egzekucji administracyjnej spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Z akt sprawy nie wynika, by w sprawie zaistniała przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności podana wartość przedmiotu sporu - 1.110 zł, bez wskazania ogólnego obciążenia, wynikającego z innych decyzji tego samego rodzaju nie daje podstawy do przyjęcia, że istnieje takie ryzyko. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.