II SA/Ke 628/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 23 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. M. na decyzję PGE Dystrybucja Spółki Akcyjnej Oddział Skarżysko-Kamienna z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego samego organu; II. zasądza od PGE Dystrybucja Spółki Akcyjnej Oddział Skarżysko-Kamienna na rzecz R.M. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. UZASADNIENIE PGE Dystrybucja S.A. Oddział Skarżysko-Kamienna decyzją z [...] 2020 r., znak: [...], w związku z wnioskiem R.M. o ponowne rozpatrzenie sprawy o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przesłania załącznika zawierającego wykaz wyszczególnionych osób, stanowiącego część składową decyzji Urzędu Gminy z [...]1973 r., na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust 1, 2 oraz art. 5 ust 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429) oraz art. 104, 107 i 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję z [...]2019 r. o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji. W uzasadnieniu organ wskazał, że 4 grudnia 2019 r. do PGE Dystrybucja S.A. Oddział Skarżysko-Kamienna wpłynął wniosek R.M. o udzielenie informacji publicznej w zakresie: "przesłania załącznika zawierającego wykaz wyszczególnionych osób stanowiącego część składową decyzji Urzędu Gminy znak: [...]/73 z dnia [...]1973 r.". Decyzją z [...] 2019 r. PGE Dystrybucja S.A. odmówiła udostępnienia żądanych informacji publicznych ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa oraz przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych (RODO). Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ podniósł, że brak jest podstaw dla udostępnienia wnioskowanych informacji w zakresie innym niż decyzje administracyjne z uwagi na to, że informacje w tym przedmiocie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, która jest z mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłączona od obowiązku udostępnienia. W myśl art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w poufności, co dotyczy żądanych informacji w sprawie w zakresie innym niż decyzje administracyjne. Żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa energetycznego. Zgodnie z zarządzeniem nr 26/15 Prezesa Zarządu PGE Dystrybucja S.A. z dnia 15 października 2015 r. ws. wprowadzenia do stosowania procedury ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, PGE Dystrybucja w stosunku do żądanych dokumentów i informacji Spółka uznaje je za tajemnicę przedsiębiorstwa i podejmuje określone czynności wewnętrzne oraz organizacyjne w celu ich ochrony przed udostępnianiem osobom trzecim. Stąd należy uznać, że została zamanifestowana wola przedsiębiorcy PGE Dystrybucja S.A. do utajnienia danych informacji. Organ dodał, że żądane dokumenty, są przechowywane w archiwach Spółki, z ograniczonym do nich dostępem wąskiego grona uprawnionych pracowników Spółki. Dlatego należy uznać, że żądane informacje mają wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, która w doktrynie utożsamiana jest nie z subiektywnym przekonaniem przedsiębiorcy o wartości posiadanej informacji, lecz z możliwością wykorzystania danej informacji przez innego przedsiębiorcę. Nadto tajemnica wynika z faktu, że materiały dotyczą sieci elektroenergetycznej, w przedmiocie której realizowane są zadania przedsiębiorstwa w zakresie funkcjonowania systemu elektroenergetycznego i bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej o istotnym znaczeniu dla wykonywania zadań operatora sytemu dystrybucyjnego. Tajemnica wynika również ze względu na znaczenia materiałów dla prawidłowości funkcjonowania sieci także dla wnioskodawcy, tj. wobec okoliczności, że PGE Dystrybucja S.A. objęta jest (cz. II załącznika, poz. 1) treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (Dz. U.2015.1871 ze zm.). Względy te potwierdzają tajemnicę oraz konieczność ochrony tej tajemnicy Spółki. Organ dalej wskazał, że żądane dokumenty stanowią tzw. informacje prywatne i podlegają ochronie ze względu na prywatność osób w nich wymienionych, które to informacje są z mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłączone od obowiązku udostępnienia. Skargę na powyższą decyzję wniósł R.M., który domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji ją poprzedzającej zarzucił naruszenie art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt. 4 lit. a oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym uznaniu, że dane osób wyszczególnionych w wykazie stanowiącym część składową decyzji Naczelnika Gminy z [...] 1973 r. (a więc uczestników postępowania w sprawie jej wydania oraz adresatów decyzji) stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa PGE Dystrybucja S.A. Oddział Skarżysko-Kamienna, która w związku z tym jest wyłączona od obowiązku udostępnienia, a ponadto, że dane z wykazu stanowią tzw. informacje prywatne i podlegają ochronie ze względu na prywatność osób w nim wymienionych - podczas gdy dane te stanowią integralną część składową decyzji i podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że decyzja Naczelnika Gminy z [...] 1973 r. zezwala Fabryce Domów Przedsiębiorstwo w Budowie w h(...) na budowę linii 15 KV (...) na nieruchomościach położonych w B., Morawicy, Brzezinach gm. Morawica pow. Kielce (...) pozostających w posiadaniu osób wyszczególnionych w wykazie stanowiącym część składową decyzji. Omawianą decyzję powinien otrzymać do wiadomości wnioskodawca (Fabryka Domów) i posiadacze gruntów, przez które przebiegać ma sieć elektroenergetyczna. Decyzja ta jest więc dokumentem urzędowym, a jej treść - jako aktu administracyjnego - stanowi informację publiczną na podstawie art. 6 ust. 1 pkt. 4 lit. a. Częścią składową decyzji jest - zgodnie z jej treścią - wykaz osób, przez których nieruchomości miała być poprowadzona linia 15 KV. Część ta (jako integralnie związana z decyzją) również stanowi więc informację publiczną. Odnosząc się do stanowiska, że wnioskowana informacja stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa PGE wnoszący skargę zauważył, że skarżący jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości składającej się z działki nr [...]/1 położonej w K. przy ul. Ś., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Nad granicami tej nieruchomości przebiega linia 15 KV, co do której PGE swój tytuł prawny do jej umieszczenia wywodzi z treści powyższej decyzji, odmawiając skarżącemu z tego powodu usunięcia linii. Skarżący zwrócił uwagę, że sama sentencja decyzji — bez wykazu osób, których nieruchomości dotyczy — nie pozwala mu na ustalenie, czy PGE, rzeczywiście dysponuje tytułem prawnym do jego nieruchomości. Bez znaczenia pozostają przy tym przytaczane przez PGE okoliczności takie, jak: samodzielne uznanie tych danych za tajemnicę przedsiębiorstwa, przechowywanie dokumentu w archiwum PGE, czy też objęcie PGE treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym. PGE zapomina bowiem, że adresatem tej decyzji są posiadacze nieruchomości, tj. osoby wyszczególnione w wykazie stanowiącym część składową decyzji, a nie PGE. Ponadto żądany dokument nie może być traktowany jako zawierający informacje prywatne, podlegające ochronie. Treść decyzji administracyjnej ze swojej natury zawiera bowiem oznaczenie stron i jej adresatów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że interpretując art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji należy uznać, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. Michalak, "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.). A. Michalak. M. Mioduszewski, J. Raglewski. J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński. M. Szydło Marek. M. Wyrwiński, "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). Zdaniem organu informacja wnioskowana przez skarżącego spełnia wszystkie powyższe przesłanki. Informacja ta była bowiem informacją poufną, nie była ujawniona i została odpowiednio zabezpieczona poprzez stosowne procedury wewnętrzne i przewidziany w nich obowiązek przestrzegania poufności. Ponadto zakres wnioskowanej informacji doprowadziłby przy jej ujawnieniu dodatkowo do narażenia tajemnicy przedsiębiorstwa w aspekcie technicznym i technologicznym, zaś dla PGE Dystrybucja S.A. jako Przedsiębiorstwa Energetycznego zajmującego się dystrybucją energii elektrycznej i pełniącym jednocześnie funkcję operatora elektro-energetycznego systemu dystrybucyjnego, jest szczególnie istotne, aby wiedzę techniczną i technologiczną z zakresu tajemnicy przedsiębiorstwa chronić w sposób szczególny. Z uwagi na powyższe uzasadnione jest również stanowisko, że informacja o treści przedmiotowej umowy ma dla PGE Dystrybucja S.A. wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i z uwagi na tę wartość mogła zostać objęta tajemnicą przedsiębiorstwa. Organ także podniósł, że ujawnienie pełnej decyzji z [...] 1973 r. doprowadziłoby do masowego naruszenia danych osobowych osób wymienionych w tej decyzji. Wobec braku wykazania przesłanki interesu publicznego przez wnioskodawcę, nie można w niniejszej sprawie celowi przejrzystości przyznać automatycznego pierwszeństwa przed prawem do ochrony danych osobowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym - w świetle art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a.") - kontrola ta odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku ze złożeniem przez obie strony zgodnego wniosku o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (k. 39 i 41), Sąd rozpoznał w sprawie w takim właśnie trybie na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 i 2 u.d.i.p.). Ustawa ta jest zarazem rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, wyrażonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Co do zasady, warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest - jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. - wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na decyzję organu, o której mowa w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Jednakże w przypadku skargi na decyzję podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji publicznej, niebędącego organem władzy publicznej, zgodnie z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. tryb ten uznaje się za wyczerpany w razie wystąpienia przez wnioskodawcę do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Poza tymi regułami należy odnotować, że zgodnie z aktualnie obowiązującym brzmieniem art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Biorąc powyższe pod uwagę nie może być wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarga była dopuszczalna, skoro została wniesiona w ustawowym terminie 30 dni (art. 53 § 1 p.p.s.a.) od dnia doręczenia skarżącemu decyzji z dnia 21 stycznia 2020 r., wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Następnie należy zauważyć, że rozpoznając skargę na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej, sąd w pierwszej kolejności musi rozważyć, czy zaistniały przesłanki podmiotowe i przedmiotowe pozwalające na stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udostępnienie informacji objętej wnioskiem może bowiem nastąpić jedynie wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., oraz gdy stwierdzone zostanie, że żądana informacja stanowi informację o charakterze publicznym w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p. Wymienione wyżej przepisy wskazują na bardzo szeroki katalog podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, który nie jest katalogiem zamkniętym. Przepis ten jest konsekwencją przyjętego w ustawie rozwiązania - ustawowego nakazu udostępnienia wszystkich tych informacji publicznych, które pozostają w posiadaniu zobligowanego podmiotu, a których ujawnienia nie zabraniają odrębne przepisy prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 106/2008). Zaznaczyć należy także, że katalog informacji publicznej podlegającej udostępnieniu zawarty w art. 6 ustawy nie jest katalogiem zamkniętym. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 25 § 1 p.p.s.a. Pojęcie "jednostki organizacyjnej", o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie jest tożsame z tym pojęciem użytym w k.p.a., czy w p.p.s.a. Przyjąć zatem trzeba, iż w rozumieniu powołanego przepisu jest to każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet gdy stanowi część Spółki powołaną w celu świadczenia usług na określonym terenie. Stąd też należy uznać, iż jednostką zobowiązaną w niniejszej sprawie do udzielenia informacji publicznej jest PGE Dystrybucja Spółka Akcyjna Oddział Skarżysko-Kamienna. Co do tego natomiast, że PGE Dystrybucja Spółka Akcyjna w Lublinie, (której jednostką organizacyjną jest PGE Dystrybucja Spółka Akcyjna Oddział Skarżysko-Kamienna, który wydał zaskarżoną decyzję), jako spółka prawa handlowego wykonująca zadania publiczne polegające na wykonywaniu funkcji operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, tj. istotne z punktu widzenia celów państwa zadania mające na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli - jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie ma obecnie wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2013 r., I OSK 1988/13, wyrok NSA z 27 sierpnia 2014 r., I OSK 169/14, wyrok NSA z 6 września 2016 r., I OSK 700/16). Kwestia ta nie była również sporna w niniejszej sprawie. Nie było też sporne, że przedmiot wniosku o udostępnienie, tj. stanowiący część składową decyzji administracyjnej z [...] 1973 r. wykaz nieruchomości pozostających w posiadaniu osób wyszczególnionych w tym wykazie, na których zezwolono budowę linii 15 kV Morawica – Dyminy, pozostającą w dyspozycji PGE Dystrybucja Spółka Akcyjna, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem bowiem, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych, do których niewątpliwie zalicza się decyzje administracyjne. Taka kwalifikacja decyzji tego typu, co przedmiotowa, wynika też z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych (wyrok NSA z 27 sierpnia 2014 r., I OSK 169/14). Spór w niniejszej sprawie dotyczył natomiast tego, czy zasadne było ograniczenie przez organ prawa do informacji publicznej w postaci wspomnianego wykazu, ze względu na prywatność osób fizycznych ujawnionych w tym wykazie, a także ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Na te dwie okoliczności bowiem powołał się organ w wydanych w sprawie decyzjach. Odnosząc się do drugiej z nich Sąd w niniejszym składzie podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd (wyrok NSA z 6 września 2016 r., I OSK 700/16), że decyzje stanowiące podstawę do budowy, przebudowy lub remontu obiektów należących do infrastruktury elektroenergetycznej ze swej istoty nie stanowią tajemnicy przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U.2019.1010 ze zm.), dalej u.z.n.k. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej (patrz: wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13, niepublikowany, treść (w:) CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Informacja publiczna odnosząca się do danych będących w posiadaniu przedsiębiorcy podlega zatem udostępnieniu tylko w sytuacji, gdy nie jest objęta ochroną wynikającą z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Każda więc nieujawniona do wiadomości publicznej informacja techniczna, technologiczna, organizacyjna przedsiębiorstwa lub inna informacja posiadająca wartość gospodarczą, co do której przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności, powinna być przed jej udostępnieniem w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, indywidualnie oceniona pod kątem zakwalifikowania jej jako tajemnicy przedsiębiorcy. Decyzje stanowiące podstawę do budowy, przebudowy lub remontu obiektów należących do infrastruktury elektroenergetycznej, ze swej istoty nie stanowią tajemnicy przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Akty administracyjne nie należą do żadnej z grup informacji wskazanych w art. 11 ust. 4 (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1482/13). Nie są to bowiem informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą. Wysoki poziom skomplikowania materii dotyczącej tajemnicy przedsiębiorstwa, wymaga ponadto dołożenia należytej staranności przy ocenie, czy w danej sprawie można zastosować procedurę odmowy udostępnienia informacji z uwagi na ochronę przedmiotowej tajemnicy. Nie wystarczy ogólnikowe wskazanie, iż dane zawarte w ofertach zawierają tajemnicę przedsiębiorcy. W okolicznościach sprawy do wykazania tej okoliczności nie doszło. Organ powołał się bowiem na zarządzenie Prezesa Zarządu PGE Dystrybucja S.A. z 15 października 2015 r. ws. wprowadzenia do stosowania procedury ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa PGE Dystrybucja oraz na fakt, że żądane w sprawie dokumenty są przechowywane w archiwach Spółki, z ograniczonym do nich dostępem wąskiego grona uprawnionych pracowników. Ponadto tajemnica ma wynikać z faktu, że materiały te dotyczą sieci elektroenergetycznej, w przedmiocie której są realizowane zadania przedsiębiorstwa w zakresie funkcjonowania systemu elektroenergetycznego i bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej o istotnym znaczeniu dla wykonywania zadań operatora systemu dystrybucyjnego. Organ powołała się też na objęcie PGE Dystrybucja S.A. treścią rozporządzenia Rady Ministrów z 3 listopada 2015 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym. Nie kwestionując szczególnego statusu PGE Dystrybucja S.A. wynikającego z przywołanego rozporządzenia oraz faktu, że niewątpliwie wiele informacji publicznych, którymi dysponuje ma charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, należy uznać, że informacja wnioskowana do udostępnienia przez skarżącego do nich nie należy, a z pewnością, wbrew obciążającemu organ obowiązkowi, nie zostało to wykazane. Sam organ zdaje się przyznawać, że treść decyzji administracyjnej co do zasady nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa skoro stwierdza w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "w myśl art. 11 ust. 4 (w rzeczywistości chodzi o art. 11 ust. 2) ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w poufności co dotyczy żądanych informacji w sprawie w zakresie innym niż decyzje administracyjne". Organ zdaje się uważać jednak, że przedmiotowy wykaz nie stanowi części decyzji administracyjnej i dlatego nie może być ujawniony. Z takim poglądem jednak nie można się zgodzić. Skoro bowiem z treści tej decyzji wynika, że dotyczy ona zezwolenia na budowę linii 15 kV Morawica – Dyminy na nieruchomościach pozostających w posiadaniu osób wyszczególnionych w wykazie stanowiącym część składową niniejszej decyzji, to nie może być wątpliwości, że wspomniany wykaz jako załącznik do tej decyzji stanowi jej nierozerwalną część, która nie może być traktowana odmiennie, niż sama decyzja. Należy też zauważyć, że wnioskowana do udostępnienia informacji, zwłaszcza ograniczona do danych o jednej tylko, należącej do skarżącego nieruchomości i jej byłych właścicielach, mogła się znaleźć w samej treści decyzji, a nie w stanowiącym załącznik do niej wykazie. Ze stanowiska organu wynika, że w takiej sytuacji nie traktowałby takiej informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa. Ponieważ kwalifikacja danej informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa lub nie - nie może zależeć od umiejscowienia takiej informacji w treści samej decyzji, czy też w załączniku do niej, lecz od jej cech i od podjęcia przez przedsiębiorcę odpowiednich działań w celu utrzymania ich poufności (art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji), nie można zgodzić się z poglądem organu wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie wyjaśnił również, z jakiego powodu uważa, że informacja dotycząca nieruchomości przez którą przebiega linia energetyczna 15 kV, a także osoba jej właściciela w dacie sporządzenia tego aktu, a więc w 1973 r., w sytuacji gdy nieruchomość ta była później przedmiotem obrotu, co wynika z wniosku strony, miałaby stanowić tego rodzaju informację, która zasługuje na jej ochronę jako tajemnica przedsiębiorstwa. Nie wyjaśnił w szczególności, dlaczego uważa, że informacje te mają wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Należy w tym miejscu zauważyć, że organ przeoczył modyfikację zakresu żądania strony, jaka nastąpiła we wniosku z dnia 3 stycznia 2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z jego treści wynika bowiem, że R.M. zwrócił się ostatecznie z prośbą o przesłanie przedmiotowego wykazu wyszczególnionych osób stanowiącego integralną część decyzji z [...] 1973 r., z wykreśleniem danych podlegających ochronie z uwagi na przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu danych [...], z wyszczególnieniem nieruchomości mieszczącej się przy ulicy Ś. na terenie działki nr [...]/1, która jest w jego użytkowaniu. Taki wniosek oznacza, że skarżący zrezygnował z pierwotnego żądania udostępnienia całego wykazu wyszczególnionych osób stanowiącego integralną część przesłanej skarżącemu decyzji z [...] 1973 r. i domagał się jedynie informacji na temat nieruchomości, której jest wieczystym współużytkownikiem. Również drugi z podanych przez organ powodów odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej nie zasługiwał na uwzględnienie. Podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej może stanowić, na mocy postanowień art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prywatność osoby fizycznej. W obowiązującym porządku prawnym prawo do prywatności jest prawem konstytucyjnym, zagwarantowanym w art. 47 ustawy zasadniczej. Zgodnie z jego treścią, każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz decydowania o swoim życiu osobistym. Zapewnienie tego prawa pełni doniosłą funkcję i oznacza, że życie prywatne zasadniczo podlega ochronie i tylko wyjątkowo, na podstawie Konstytucji lub ustaw, można tę ochronę uchylić. Zniesienie jej wymaga albo dobrowolnej, wyraźnej zgody zainteresowanego podmiotu, albo podstawy ustawowej. W literaturze przedmiotu nie została sformułowana jednoznaczna definicja pojęcia prywatności. W szerokim rozumieniu jest to stan, w którym jednostka podejmuje decyzje dotyczące jej osoby bez ingerencji ze strony osób trzecich. Natomiast w ujęciu węższym mówić można o prywatności informacyjnej, pojmowanej jako prawa jednostki do kontrolowania treści i obiegu informacji, które jej dotyczą (Koniuszewska Ewa, Środki prawne ograniczające nadużycia władzy w jednostkach samorządu terytorialnego w ustrojowym prawie administracyjnym Opublikowano: Oficyna 2009). Analizując brzmienie przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. trzeba zauważyć, że dotyczy on tylko "ograniczania" (a nie np. "wyłączeniu") prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Oznacza to, że jeżeli sposób udostępnienia informacji publicznej nie narusza prywatności osób fizycznych, to nie ma przeszkód aby taką informację udostępnić. Jednym z powszechnie stosowanych sposobów zabezpieczenia udostępnianej informacji publicznej przed naruszaniem prywatności osób fizycznych jest jej anonimizacja w taki sposób, aby uniemożliwić identyfikację osoby fizycznej, której ta informacja dotyczy. Takie zabezpieczenie powoduje, że taka informacja publiczna podlega jednak udostępnieniu, ale z ograniczeniami wynikającymi z dokonanej anonimizacji. Trzeba też zauważyć, że zgodnie z art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. ograniczenie dostępu do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy między innymi przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa. Obie wskazane wyżej okoliczności nie zostały w sprawie dostrzeżone, ani wyjaśnione, choć ze względu na to, że wnioskowana do udostępnienia informacja publiczna może dotyczyć poprzedników prawnych R.M. można się spodziewać, że wspomniana rezygnacja osoby fizycznej wskazanej w wykazie stanowiącym część składową decyzji z [...]1973 r. jako posiadacz nieruchomości należącej obecnie do skarżącego, mogła lub może zostać udzielona, co w konsekwencji wyłączyłoby możliwość powołania się przez organ na dyspozycję art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jako uzasadnienie odmowy dostępu do informacji publicznej. Jeśli bowiem osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa do ochrony, to wówczas prawo do informacji publicznej nie podlega ograniczeniu, o którym mowa w ust. 2 zdanie pierwsze art. 5 ustawy. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję PGE Dystrybucja S.A. Oddział Skarżysko-Kamienna oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu. Sąd stwierdził bowiem naruszenie prawa materialnego polegające na wadliwej wykładni, a przez to błędnym zastosowaniu określonych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przesłanek ograniczenia dostępu do informacji publicznej, w konsekwencji czego organ zaniechał ustalenia istotnych dla końcowego rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych dotyczących ewentualnej rezygnacji osoby lub osób fizycznych wskazanych w wykazie stanowiącym część składową decyzji z [...] 1973 r. jako posiadacz nieruchomości należącej obecnie do skarżącego, z przysługującego im prawa do ochrony. Okoliczność ta będzie wymagała wyjaśnienia przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ będący adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze żądania dotyczącego zobowiązania organu do wydania skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej w postaci danych osób i posiadanych przez nie nieruchomości , wyszczególnionych w wykazie stanowiącym część składową decyzji Naczelnika Gminy z [...] 1973 r., znak 403-[...]. Takie orzeczenie Sąd może istotnie wydać w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu (art. 145a § 1 p.p.s.a.). Uwzględniając przedstawiony powyżej zakres omawianego żądania wskazany w skardze, w konfrontacji z treścią wniosku R.M. z 3 stycznia 2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wniosek strony o udostępnienie informacji publicznej został ograniczony tylko do nieruchomości położonej przy ulicy Ś., oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]/1, która pozostaje w użytkowaniu wieczystym skarżącego, należy stwierdzić, że niespójność pomiędzy tymi żądaniami nie pozwala na uwzględnienie przez sąd administracyjny żądania skargi opartego na treści art. 145a § 1 p.p.s.a. Poza tym stwierdzone przez Sąd naruszenie przepisów postępowania dotyczące części motywacji odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej powoduje, że w tej części nie jest spełniona zasadnicza przesłanka zastosowania art. 145a § 1 p.p.s.a., tj. to, aby uwzględnienie skargi uzasadnione było wyłącznie naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub stwierdzeniem przesłanek nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach. W związku z rozbieżnymi żądaniami zawartymi we wniosku z 29 listopada 2019 r., wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 3 stycznia 2020 r. i w skardze, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ ustali przede wszystkim, jaka jest ostatecznie treść żądanie strony. Następnie rozpozna sprecyzowany wniosek strony o udostępnienie informacji publicznej, uwzględniając jednak przedstawione wyżej uwagi i zaprezentowaną wykładnię prawa. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 697 zł złożył się zwrot uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie reprezentującego skarżącego profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł oraz kwota 17 złotych uiszczonych z tytułu opłaty od pełnomocnictwa.