II SA/Go 374/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi M.U-C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. UZASADNIENIE Wnioskiem z [...] lutego 2020 r. M.U-C. wystąpiła do Prezydenta Miasta (dalej: organ pierwszej instancji) o wydanie zaświadczenia zawierającego informację dotyczącą: 1) daty wybudowania linii elektroenergetycznej przebiegającej w [...] od ulicy [...] w kierunku [...] i dalej na [...], w tym przez grunty przy [...]; 2) mocy mierzonej w KV wyżej wspomnianej linii elektroenergetycznej, która ma być osiągnięta po zakończeniu ostatniej przebudowy rozpoczętej prawdopodobnie w 2018-2019 r.; 3) tego, że moc wyżej wspomnianej linii energetycznej przed rozpoczęciem ostatniej przebudowy, prawdopodobnie w 2018/2019 r., wynosi 20 kV oraz informację dotycząca daty z nadejściem której osiągnięto moc 20 kV. [...] marca 2020 r. organ pierwszej instancji wydał zaświadczenie nr [...] potwierdzające, że napięcie znamionowe sieci elektroenergetycznej przebiegającej od [...] w kierunku [...] do [...], przechodzącej nad działką nr [...] położoną, w sąsiedztwie działki nr [...] - po przebudowie nie zmieni się i będzie wynosiło 110 kV. Jednocześnie, postanowieniem z [...] marca 2020 r., organ pierwszej instancji odmówił wydania zaświadczenia zawierającego informacje dotyczące: 1) daty wybudowania linii elektroenergetycznej przebiegającej w [...] od ulicy [...] w kierunku [...] i dalej na [...], w tym przez grunty przy [...]; 3) tego, że moc wyżej wspomnianej linii energetycznej przed rozpoczęciem ostatniej przebudowy, prawdopodobnie w 2018/2019 r., wynosi 20 kV oraz informację dotycząca daty z nadejściem której osiągnięto moc 20 kV. W uzasadnieniu postanowienia wskazano między innymi, że zaświadczeniem z [...] marca 2020 r. Prezydent Miasta potwierdził, że opisana we wniosku moc linii elektroenergetycznej po przebudowie wynosi 110 kV. Powyższe dane wynikają z prowadzonych przez organ rejestrów zgłoszeń, w których znajduje się zawiadomienie o przystąpieniu do robót budowlanych polegających na przebudowie tej sieci w zakresie zmiany sposobu rozmieszczenia w przestrzeni powietrznej przewodów linii wysokiego napięcia. Z zawiadomienia tego wynika również, że w wyniku przebudowy zmianie nie ulega wartość napięcia znamionowego wynoszącego 110 kV. Brak odpowiedniej bazy danych nie pozwala natomiast Prezydentowi Miasta potwierdzenia żądania zawartego w pkt. 1) pisma, to jest wskazania daty wybudowania przedmiotowej linii. Organ pierwszej instancji wskazał również, że w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przez Radę Miasta uchwałą Nr X/111/07 z dnia 10 lipca 2007 r., nieprawidłowo oznaczono w części opisowej i graficznej napowietrzną linię elektroenergetyczną, o której mowa we wniosku Pani M. U-C., jako sieć średniego napięcia 20 kV. Wskutek skargi wniesionej m.in. przez wnioskodawczynię, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził nieważność tych zapisów, albowiem oznaczenie to nie odpowiadało rzeczywiście istniejącej linii, której przebieg był zaznaczony w poprzednio obowiązujących planach oraz w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta przyjętego uchwałą Rady Miasta Nr XXIV/256/2000. W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawczyni zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania - art. 7, 8, 12 i 77 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym nie dotarcia do danych archiwalnych budowy linii energetycznej relacji ul. [...] - ul. [...] w [...] dla wykazania daty wybudowania linii 20 kV, nieuwzględnienie treści zaświadczenia wcześniej wydanego innej osobie przez organ pierwszej instancji oraz co najmniej stronnicze przedstawienie treści wyroków WSA w Gorzowie Wlkp. W uzasadnieniu zażalenia M.U-C. wskazała, że przez działkę nr ewid. [...] przy [...] przebiegała napowietrzna linia energetyczna, którą w ostatnim czasie rozebrano i wybudowano nową linie na tym samym korytarzu. [...] kwietnia 2019 r. Prezydent Miasta wydał E. Sp. z o.o. zaświadczenie o braku sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie sieci elektroenergetycznej w zakresie określonym w zgłoszeniu. Roboty te obejmowały zmianę sposobu rozmieszczenia w przestrzeni powietrznej przewodów obiektu liniowego wysokiego napięcia oraz zmianę sposobu ich podparcia. W ocenie M.U-C., powyższe zaświadczenie wydane zostało wyłącznie w oparciu o twierdzenia inwestora zawarte w zgłoszeniu zamiaru przebudowy, które nie zostały poparte żadną dokumentacją techniczną. O tym, że istniejąca przed przebudową linia elektroenergetyczna nie była linią wysokiego napięcia świadczy tytuł zadania realizowanego przez E. Sp. z o.o. opisany w jednym z pełnomocnictw, gdzie wskazano, że inwestycja obejmuje zaprojektowanie i wykonanie stacji 110/15 kV wraz z elektroenergetycznymi liniami zasilającymi 110 kV (z czego wynika - w opinii wnioskodawczyni - że linia o tej mocy wcześniej nie istniała i ma zostać dopiero wybudowana). O tym, że linia opisana we wniosku stanowi sieć średniego napięcia świadczą również zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miasta uchwałą Nr X/111/07 z dnia 10 lipca 2007 r. W ocenie wnioskodawczym, jest mało prawdopodobnym, aby tego rodzaju zapisy były wynikiem błędu pisarskiego. Ponadto w lutym 2020 r. organ pierwszej instancji wydał innej osobie zaświadczenie, że omawiana sieć miała moc 20 kV; w taki sam sposób oznaczono moc sieci w piśmie organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2018 r. skierowanym do rzeczoznawcy majątkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO), postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając postanowienie SKO wskazało, że zasady wydawania zaświadczeń określają przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., organy administracji publicznej wydają zaświadczenia na wniosek osoby, która ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W takim przypadku organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.).Istotą zaświadczenia wydawanego na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 K.p.a. jest potwierdzenie pewnego stanu rzeczy - faktów albo stanu prawnego, którego istnienie jest niewątpliwe, niesporne i wynika z prowadzonej przez dany organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Dotyczy zatem czynności faktycznych administracji, co oznacza, że jest aktem wiedzy, a nie aktem woli. Nie zawiera w sobie elementu władztwa administracyjnego i nie jest nastawione na wywołanie skutków prawnych. Nie ma także charakteru interpretacyjnego, jak i nie kształtuje w sposób jednostronny, władczy sytuacji prawnej podmiotu żądającego wydania zaświadczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 sierpnia 2019 r. , sygn. akt III SA/Gd 359/19 - LEX nr 2717860). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że postępowanie wyjaśniające spełnia jedynie pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem powinno być ustalenie, jakiego rodzaju ewidencje, rejestry i inne zbiory danych mogą zawierać żądane przez wnioskodawcę okoliczności i ustalenie ich dysponentów. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego. Natomiast nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 721/19 - LEX nr 2763748). Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpatrywanej sprawy SKO stwierdziło, iż organ pierwszej instancji odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego datę wybudowania linii elektroenergetycznej przebiegającej w [...] od [...] w kierunku [...] i dalej na [...], w tym przez grunty przy [...], w uzasadnieniu tego [...], albowiem - jak wskazano postanowienia - w bazach danych prowadzonych przez Prezydenta Miasta brak jest informacji w tym zakresie. W aktach sprawy nie ma dowodów, czy nawet przesłanek pozwalających na stwierdzenie, że stanowisko organu I instancji w tym zakresie nie odpowiada prawdzie i że rzeczywiście informacje o dacie wybudowania linii znajdują się w archiwum Urzędu Miasta. Skoro Miasto nie jest właścicielem linii elektroenergetycznej opisanej we wniosku wydaje się, że powyższych danych należy raczej poszukiwać w archiwach przedsiębiorstwa energetycznego. Jak wyjaśnił Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2579/16 (LEX nr 2501205): w sytuacji, gdy organ nie posiada w prowadzonych rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, oczywistym jest, że nie może wydać zaświadczenia żądanej treści. Dla braku możliwości potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych, brak ten nie obliguje również organu do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia faktów czy stanu prawnego. W dalszej części uzasadnienia SKO wyjaśniła, że w zakresie odmowy wydania zaświadczenia, że moc linii energetycznej objętej wnioskiem przed rozpoczęciem ostatniej przebudowy wynosiła 20 kV, organ wskazał, że według danych zawartych w prowadzonych rejestrach moc tej linii zarówno przed, jak i po przebudowie wynosiła 110 kV. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, informacje o mocy linii elektroenergetycznej organ I instancji ustalił w oparciu o prowadzony rejestr zgłoszeń, w którym znajduje się zawiadomienia operatora o przystąpieniu do robót budowlanych polegających na przebudowie tej sieci w zakresie zmiany sposobu rozmieszczenia w przestrzeni powietrznej przewodów linii wysokiego napięcia. Z zawiadomienia tego wynika również, że w wyniku przebudowy zmianie nie ulega wartość napięcia znamionowego wynoszącego 110 kV. Stanowisko przedstawione w uzasadnieniu postanowienia uprawdopodabnia treść zaświadczenia organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2019 r., wystawionego E. Sp. z o.o. (załączonego do zażalenia), o braku sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do robót budowlanych obejmujących zmianę sposobu rozmieszczenia w przestrzeni powietrznej przewodów obiektu liniowego wysokiego napięcia oraz zmiany sposobu ich podparcia. Do zażalenia załączono również kopie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Go 229/13 i z dnia 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 362/15, wydanych w sprawie ze skargi A.C. na uchwałę Rady Miasta Nr X/111/07 z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Rekreacyjno-Sportowego. Jak wynika z treści uzasadnienia obu wyroków, WSA uwzględnił zarzuty skargi dotyczące niezgodności uchwalonego planu miejscowego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta, polegającej na wadliwym oznaczenia na rysunku planu (przy prawidłowym odwzorowaniu jej przebiegu przez tereny objęte planem) istniejącej już od kilkunastu linii energetycznej wysokiego napięcia (110 kV) jako linii średniego napięcia 20 kV i stwierdził nieważność zapisów planu w tym zakresie. Stanowisko organu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu znajduje zatem potwierdzenie w ustaleniach dokonanych przez WSA w opisanych wyżej postępowaniach. Zdaniem SKO zarzuty przytoczone w zażaleniu oparte są w znacznym stopniu na przypuszczeniach wnoszącej zażalenie (por. interpretacja tytułu zadania realizowanego przez operatora energetycznego, rozważania dotyczące przyczyn braku sprzeciwu Prezydenta dla planowanej inwestycji czy też przyczyn błędnych zapisów w m.p.z.p.). Z kolei w przywołanym przez wnioskodawczynie piśmie organu 1 instancji z dnia [...] listopada 2018 r., skierowanym do rzeczoznawcy majątkowego, przytoczone zostały zapisy m.p.z.p. uznane za nieważne na podstawie przytoczonych wyżej wyroków WSA w Gorzowie Wlkp. Tego rodzaju przesłanki nie mogą stanowić podstawy do wydania zaświadczenia - skoro bowiem zaświadczenie z istoty swej może dotyczyć nie budzących wątpliwości danych znajdujących się w ewidencjach organu, rejestrach czy innego rodzaju zbiorach, przedmiotem żądania nie może być wniosek dotyczący danych niejasnych, niespójnych oparty o dokumenty historyczne dostarczone przez wnioskodawcę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1474/16 - LEX nr 2527575). Podsumowując SKO uznało zaskarżone postanowienie za prawidłowe, biorąc również pod uwagę, że zaświadczenie uwzględniające treść opisaną w pkt. 3) wniosku M.U-C. pozostawałoby w sprzeczności z treścią niezakwestionowanego przez stronę zaświadczenia organu pierwszej instancji z [...] marca nr [...]. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi M.U-C. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. (dalej: WSA). Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 6,7,12 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. oraz w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U z 2018 r., poz. 570) przez wadliwe ustalenie: - że wyrokami WSA z 22.05.2013r. sygn. II SA/Go 229/13 i z 13.08.2015 r. sygn. II SA/Go 362/15 unieważniono treść zapisów Uchwały Rady Miasta nr X/111/07 z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Rekreacyjno-Sportowego, odnoszących się do linii energetycznej w [...] na odcinku od [...] w kierunku [...] i dalej na [...] a określające jej moc na 20 kV , - że treść pisma z [...].11.2018 r. Prezydenta m. [...] znak: [...], w którym z powołaniem się na Uchwałę RM nr X/111/07 wskazano na moc linii 20 kV jest błędna, bo oparta na uznanych za nieważne jej postanowieniach, b) art. 6,7,12 K.p.a. w zw. z art.77 K.p.a. oraz art. 136 § 1-3 K.p.a. w zw. z art.144 K.p.a. i art. 19 ust. 2 ustawy o sko przez nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego zmierzającego do wszechstronnego wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy budzących wątpliwości i mimo wniosku skarżącej, zwłaszcza w kontekście zestawienia treści pisma z [...].11.2018r. Prezydenta m. znak : [...], w którym z powołaniem się na Uchwałę RM nr X/111/07 wskazano na moc linii 20 kV przez Prezydenta m. (w odpowiedzi na zażalenie w żaden sposób nie skomentowane) i w kontekście zapisów samej ww. uchwały w zestawieniu z treścią zaświadczenia Prezydenta m. z dnia [...] kwietnia 2019r. znak: [...] o nie wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru przebudowy linii 110 kV, choć postanowienia Prawa budowlanego również odnoszą się regulacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (np. art. 49 ust. 1 ustawa z 07.07.1994r.- t.j Dz.U.2019r. np. 1186. w następstwie czego doszło do naruszenia prawa materialnego opisanego w punkcie 2 zarzutów i w rezultacie wadliwego zastosowania art.138 pkt 1. w zw. z art.144 K.p.a. miast art.138 pkt 2. w zw. z art.144 K.p.a., ustawy o sko. 2) przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to przez nieuwzględnienie treści obowiązujących norm prawa, to jest art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 40 i art.41 ustawy z 08.03.1990r. o samorządzie gminnym (DZ.U z 2013 r., poz. 594 ze zm.) i art. 32 ust.1 ustawy z 27.03.2003r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym a przez to do nie uwzględnienia postanowień aktu prawa miejscowego Uchwały RM nr X/111/07 zawartych w załączniku-rysunku tegoż planu, wskazujących, że przedmiotowa linia energetyczna przebiegającej w [...] od [...] w kierunku [...] i dalej na [...] wciąż posiada wartość 20 kV, poza działką nr [...], w odniesieniu do której brak jakichkolwiek zapisów w tej materii, a w rezultacie do wadliwego zastosowania art.138 pkt 1. w zw. z art.144 K.p.a. i art. 19 ust. 1 ustawy o sko miast art.138 pkt 2. w zw. z art.144 K.p.a., ustawy o sko. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości jak i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 K.p.a.). W rozpoznawanej sprawie treść wniosku skarżącej wskazuje na drugą ze wskazanych sytuacji. Skarżąca bowiem (w punkcie 1 wniosku) zwróciła się do organu pierwszej instancji o wydanie zaświadczenia zawierającego informację dotyczącą "daty wybudowania linii elektroenergetycznej, przebiegającej w [...] od [...] w kierunku [...] i dalej na [...], w tym przez grunty przy [...]". Wobec tak sformułowanego wniosku, kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma treść art. 218 § 1 K.p.a., z którego wynika, że w tego rodzaju przypadkach, organ zobowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Innymi słowy, niezbędnym warunkiem wydania zaświadczenia jest to, aby fakty lub stan prawny, które mają być potwierdzone zaświadczeniem, były możliwe do ustalenia na podstawie posiadanych przez organ zbiorów danych urzędowych. Trzeba jednak zauważyć, że organ przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Przepis ten nie zmienia jednak podstawowej zasady, że źródłem ustaleń niezbędnych do wydania zaświadczenia mają być dane, którymi dysponuje organ w ramach powierzonych mu kompetencji. Aby zatem organ pierwszej instancji mógł wydać zaświadczenie potwierdzające datę wybudowania linii elektroenergetycznej, przebiegającej w [...], musi dysponować odpowiednimi dokumentami. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, w bazach danych prowadzonych przez organ brak jest informacji w tym zakresie. Słuszne jest zatem stanowisko SKO, iż w aktach sprawy nie ma dowodów, czy nawet przesłanek pozwalających na stwierdzenie, że stanowisko organu pierwszej instancji w tym zakresie nie odpowiada prawdzie i że rzeczywiście informacje o dacie wybudowania linii znajdują się w archiwum Urzędu Miasta. W ocenie WSA skarżąca nie podważyła skutecznie powyższych argumentów organu. W tej sytuacji postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści należy uznać za zgodne z prawem. Skarżąca zwróciła się do organu pierwszej instancji (pkt 3 wniosku) "o wydanie zaświadczenia zawierającego informację dotyczącą tego, że moc wyżej wspomnianej linii elektroenergetycznej przed rozpoczęciem ostatniej przebudowy, prawdopodobnie z 2018/2019r. wynosi 20 kV oraz informacją dotyczącą daty z nadejściem której osiągnięto moc 20 kV". Organ pierwszej instancji w oparciu o rejestr zgłoszeń, w którym znajdują się zawiadomienia operatora o przystąpieniu do robót budowlanych polegających na przebudowie sieci w zakresie zmiany sposobu rozmieszczenia w przestrzeni powietrznej przewodów linii wysokiego napięcia, ustalił że w wyniku przebudowy zmianie nie ulegnie wartość napięcia znamionowego wynoszącego 110 kV. Stanowisko to - jak słusznie uznało SKO - uprawdopodabnia treść znajdującego się w aktach administracyjnych zaświadczenia wystawionego przez organ pierwszej instancji dla E. sp. z o.o. z [...] kwietnia 2019 r., w którym organ zawiadamia operatora, że nie wnosi sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie sieci elektroenergetycznej – zmianie sposobu rozmieszczenia w przestrzeni powietrznej przewodów obiektu wysokiego napięcia, a nie średniego napięcia. Wbrew stanowisku skarżącej także orzeczenia WSA z 22 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Go 229/13 oraz z 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 362/15 w którym Sąd rozpoznając skargę A.C. na uchwałę Rady Miasta z 10 lipca 2007 r., nr X/111/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Rekreacyjno – Sportowego, stwierdził nieważność części rysunku planu w skali 1:1000, stanowiącego załącznik graficzny numer 1 do zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki o numerze ewidencyjnym [...], w zakresie oznaczenia na tym rysunku istniejącej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia (110 KV), jako magistralnej sieci energetycznej średniego napięcia i wyznaczonej na tym rysunku dla tej sieci strefy ochronnej oraz w zakresie dotyczącym przeznaczenia gruntów tej działki na tereny zieleni urządzonej parkowej (ZP) wraz z oznaczeniem granic tych terenów liniami rozgraniczającymi, potwierdzają, że w sprawie mamy do czynienia z linią wysokiego napięcia. W uzasadnieniach obu wyroków WSA - jak słusznie uznało SKO - stwierdził, że zaistniała niezgodność uchwalonego planu miejscowego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] i sprowadza się ona do wadliwego oznaczenia na rysunku planu (przy prawidłowym odwzorowaniu jej przebiegu przez tereny objęte planem) istniejącej już od kilkunastu linii energetycznej wysokiego napięcia (110 kV) jako linii średniego napięcia 20 kV, nazwanej "magistralną siecią energetyczną średniego napięcia". WSA uznał zatem, że oznaczenie całej linii elektroenergetycznej było nieprawidłowe. W tej sytuacji postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści (pkt 3 wniosku) także należy uznać za zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a. WSA oddalił skargę.