II SA/Go 599/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2021r. w sprawie uznania W.K. za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję SKO z [...] stycznia 2022 r., domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że zatrzymanie prawa jazdy spowoduje u niego uszczerbek majątkowy, ponieważ jest zawodowym kierowcą pracującym na co dzień w Niemczech. Zatrzymanie prawa jazdy spowoduje u niego niemożność świadczenia pracy, a tym samym utraci dochód i nie będzie miał możliwości uiszczania alimentów na rzecz swoich małoletnich dzieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od w/w zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na stronie skarżącej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). W niniejszej sprawie wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej została objęta decyzja SKO z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...], którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2021 r. w sprawie uznania W.K. za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W ocenie Sądu, ani skarżący ani jego pełnomocnik nie przywołali żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo stwierdzenie przez skarżącego, że zabranie prawa jazdy spowoduje u niego niemożność świadczenia pracy – jest bowiem zawodowym kierowcą – nie oznacza, że jest on pozbawiony możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Skarżący nie wykazał, że posiadane przez niego doświadczenie zawodowe, kwalifikacje, czy też wykształcenie, predysponują go jedynie do pracy, do wykonywania której niezbędne jest posiadanie uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Niewątpliwie, brak prawa jazdy może ograniczyć możliwości zatrudnienia skarżącego na stanowiskach, na których wymagane jest posiadanie tego uprawnienia, jednakże nie oznacza to, że nie może podjąć innej pracy, dzięki której będzie miał możliwość uiszczania alimentów na rzecz swoich dzieci. Lakonicznego i ogólnikowego stwierdzenia skarżącego, że zabranie prawa jazdy znacznie mu utrudni uzyskanie zarobku, nie można więc utożsamiać z dostatecznym uprawdopodobnieniem, iż w sprawie należy zastosować środek ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt I OZ 641/17). Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.